Όπου και αν με πήγαν οι θεωρίες μου,
βρήκα ότι ένας ποιητής ήδη είχε πάει εκεί.
Ζίγκμουντ Φρόυντ

2/6/18

Η ΠΟΛΗ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ - Χρήστος Θ. Παπαγεωργίου

Σε αυτή την πόλη

που η σιωπή κυριαρχεί
και ο πόνος
γίνεται κλάμα βουβό
στο στήθος
της χαροκαμένης μάνας

Σε αυτή την πόλη

που το λευκό
έχει μια όψη πένθιμη
ψυχρή
σαν την μαρμάρινη ουσία του
απόκοσμη
σαν ένα σύννεφο
που ξεμακραίνει
πηγαίνοντας προς το άπειρο
και γίνεται κουκίδα
για να χαθεί τελικά
στο απέραντο κενό
της ουράνιας συγκομιδής

Σε αυτή την πόλη

που ο σταυρός
γίνεται ικρίωμα
κι ο χρόνος
ψηλαφίζει τη διάρκεια
που μεγαλώνει
και γίνεται ωκεανός
δακρύων
στα μάτια της απουσίας

Σε αυτή την πόλη

που δεν ταιριάζει
στους παλμούς
της Άνοιξης
που τα πουλιά
έπαψαν
να μας χαρίζουν
το τραγούδι τους
και τα λουλούδια
γέρνουν λυπημένα
σα να θέλουν
ν’ αποθέσουν
την ευωδία τους
για να σε συντροφεύει
στην αιώνια γαλήνη σου

Σε αυτή την πόλη

που τα σύνορα
του επάνω
με τον κάτω Κόσμο
γίνονται ασαφή
διάφανη γραμμή
απροσδιόριστη
στα κράσπεδα του νου
διάλεξες
να γίνεις μνήμη
εικόνα ανεξίτηλη
φωτογραφία αγαπημένη
έλλειψη και σπαραγμός.

Ίσως

δεν έφυγες μακριά
μα βρίσκεσαι
κάπου τριγύρω
με τη μορφή ενός αγγέλου
αόρατου
και όμως υπαρκτού
να μας σκεπάζεις
με τα πελώρια φτερά σου
και να μας στέλνεις
υπόσχεση παρουσίας
στο ερημωμένο τοπίο
του μισεμού.


Χρήστος Θ. Παπαγεωργίου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

"Without Arms" MFA Thesis Animation by Alek Vacura