Όπου και αν με πήγαν οι θεωρίες μου,
βρήκα ότι ένας ποιητής ήδη είχε πάει εκεί.
Ζίγκμουντ Φρόυντ

9/7/16

ΕΛΕΓΕΙΑ - Χριστόφορος Τριάντης

Σαν θαύμα  -κάπως ωφέλιμα -
άλλαξαν τα σκηνικά του χρόνου
κι απόμεινα εσένα να προσμένω
ένα δειλινό τ’ Απρίλη .
Στις λεωφόρους των ονείρων ,
οι δήμιοι απίθωσαν τα ικριώματα ,
σαν οδοστρωτήρες που το φως
πληγώνουν  .
Τιμωρίες αναλαμβάνουν
οι προστάτες των εμπόρων ,
για τους αναβάτες των αστεριών,
εκτελώντας άνωθεν διαταγές .   
Και στις παρυφές της χλωμής θάλασσας ,
οι ψευδοπροφήτες από καιρό έχουν  ετοιμάσει ,
τα αποσπάσματα των εκτελέσεων
δίχως - καν - να με ρωτήσουν
( εμένα,  τον ελαύνοντα ονειροδρόμο) :
ποιο τέλος προτιμώ !   
Σκυμμένες στα επεισόδια της τύρβης ,
οι υπηρέτριες των ηδονολατρών
εξαγγελίες επιείκειας εκσφενδονίζουν
« Μα ονειροδρόμε  θέλεις αθώα αγάπη
που την τάξη του κόσμου  
συνταράσσει  ! »
Ε , δικαστές των χρονικών προδιαγραφών
και των καταστάσεων της ηδονής ,
από παλιά μοιράζετε καταδίκες θανάτου  
στους στοχαστές.
Το ορθόν υπερασπίζεστε,
για να θριαμβεύει ( αιώνες ) 
στους  μικρόκοσμους  τής πλήξης .  
Φόβος υπάρχει ,
μη δηλητηριαστούν οι ζωές
των οστεοφυλάκων σας ,
κι αλλοπρόσαλλα παιχνίδια
αρχίσουν στα θέατρα της  ευτυχίας.
Συνήθεια έχουν οι
τιτλούχοι  του κόσμου ( από φόβο)   
να λογοκρίνουν : χαρά και θλίψη .
Κι εύκολα να τις αμαυρώνουν  ( άλλες φορές )
στα νοσοκομεία των ελπίδων.
Άκυρη δωροθεσία για τους εξορίστους
των υψιπέδων της σοφίας  .
Μα , οι θεματοφύλακες 
της ηθικής έχουν ρόλο σοβαρό  :
την Αλήθεια  να δολοφονούν  ,
στις πλατείες και τις οδούς  της χυδαιότητας  .
Κι άλλο δεν πια συνταιριάζουν ,
παρά του θανάτου τα σήματα
με τις προστυχιές των τιποτένιων .
Και μετά τα παρατάσσουν
να βυσσοδομούν  
στους δρόμους της ανίας ,
σαν κύμβαλα  μεγάλων στιγμών
του ορθολογισμού .
Ε,  αφήστε και μια μικρή
( μα το Θεό ) ευκαιρία ,
το έλεος τής αγάπης
ν’ αποδεχτείτε …
Σαν ευλογία μιας σύντομης αρχής
που φέρνει ελάχιστες χαρές
και μεγάλες σιωπές
στη μάζωξη της ομορφιάς .
Γιατί σαν το τέλος ξημερώνει ,
εκείνη  τη φωτεινή νύχτα ,
δεν μένει άλλο χρώμα
στα νεκροκρέβατα του χρόνου ,
μόνο το λυκόφως
των λέξεων και οι μανδύες των επιθυμιών .
Δύσκολες οι νύχτες της αγάπης ,
πλάι στις φράσεις
της - χιλιοειπωμένης - ιστορίας των ανθρώπων.
Κατάρες γίνονται
που οι δαίμονες  τις ρίχνουν
στην καρδιά ,
σαν νεκρές πυγολαμπίδες .
Ω !  άλλο δεν ζητώ παρά το χάδι
που  της αθωότητας το παραθύρι
διάπλατα  ανοίγει.  
Ένα χέρι που του έρωτα το ορυχείο  σκάβει
απαλά σαν τη σιγανή βροχή .
Και στοχασμούς :
στην άκρη της θάλασσας ,
στις άκρες του δειλινού ,
στις  άκρες του πάθους …

Δεν υπάρχουν σχόλια:

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

"Without Arms" MFA Thesis Animation by Alek Vacura