Όπου και αν με πήγαν οι θεωρίες μου,
βρήκα ότι ένας ποιητής ήδη είχε πάει εκεί.
Ζίγκμουντ Φρόυντ

29/4/16

Η όψη μας είναι δεμένη στην χλομάδα του ορίζοντα.
Τα λάθη μας παίζουν ανάμεσα στα πόδια μας 
σαν παιδιά που πλέον δεν μας έχουν ανάγκη.
Ένα αγριομεσήρο κροταλίζει προτού δαγκώσει
την ανάσα μας που κουβαλάει στην ράχη της
όλους τους απωθημένους αιώνες της θάλασσας.
Μια γενιά ονείρων έμαθε να μιλά δίχως 
να ποθεί να ακουστεί.
Δεν αντέχουμε άλλο να ζούμε
και να προσευχόμαστε στο μίσος.
Με τα δάκρυα μας δεν μπορούμε πια
να ανατινάξουμε ούτε ένα σύννεφο.
Με τα λόγια μας δεν μπορούμε πια
να πείσουμε ούτε ένα βότσαλο
να ριχτεί στα ρηχά της νοσταλγίας.
Μα θα σημάνει κάποια στιγμή 
που όλα τα αστροπελέκια θα υπακούσουν 
στο αχνό κι όμως εκτυφλωτικό πρόσταγμα
ενός μονάχα άστρου,
και, τότε ολάκερο το πρόσωπο του ορίζοντα
θα μπουμπουκιάσει γυφτόκαρδης ελπίδας χαμόγελα,
η πλανημένη μας υπομονή θα σταθεί αγέρωχη μπροστά
στα κύματα που αλαλάζουν στο όνομα σιωπής
και φωνάζοντας στα πέρατα της ελευθερίας
θα στερέψουν όλων των θυμών οι χείμαρροι ουρανοί,
θα μπουρλοτιάσουμε με τα δάκρυα μας
ολόκληρο τον παράδεισο των μαστουρωμένων οραμάτων
που σταυροκοπιούνται μέρα νύχτα μπροστά 
στα αγάλματα της αμαρτίας,
ο τηλαυγής μας λόγος θα χυθεί
άπλετος μες στις φλέβες των λέξεων
και μήτε από στόμα μήτε από ψέμα
δεν θα ηχήσει ξανά λαλιά δαίμονα πατριώτη.


21/5/2016
Αλέξανδρος Δαμουλιάνος
Από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή "Ζητιάνος Παράδεισος".

Δεν υπάρχουν σχόλια:

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

"Without Arms" MFA Thesis Animation by Alek Vacura