Όπου και αν με πήγαν οι θεωρίες μου,
βρήκα ότι ένας ποιητής ήδη είχε πάει εκεί.
Ζίγκμουντ Φρόυντ

11/4/15

Νοσταλγία… Αριστομένης Λαγουβάρδος

Φτερά έχει η νοσταλγία και τρέχει,

χιονάτη πεταλούδα παίρνει γύρη,

από λούλουδα, αγκαλιές, φιλιά, πριν γείρει,

σε κάποιο ανθάκι ξέψυχη σα βρέχει.

              

Ένας κήπος είναι η ζωή, και έχει

ο Σποριάς και πίκρες, και χαρές να σπείρει,

καλότυχοι αυτοί, που σαν ξεσύρει,

η ψυχή από τη πίκρα, τη χαρά απαντέχει.

               

Κι αν πλιότερο βυθιέται στο χειμώνα,

θάρθει η στιγμή που πάλι ξανανθίζει,

κι ολόγλυκα πλανιέται στον ανθώνα.

             

Σε δρόμους χρυσοκέντητους σκορπίζει

φως, π΄ως χτές τριγύρω ήταν σκοτάδι,

κι όλο προσηλιακά τυλίγεται σα χάδι.


Αριστομένης Λαγουβάρδος
από την ποιητική συλλογή
«Το τέλος της αθωότητας»

Δεν υπάρχουν σχόλια:

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

"Without Arms" MFA Thesis Animation by Alek Vacura