Όπου και αν με πήγαν οι θεωρίες μου,
βρήκα ότι ένας ποιητής ήδη είχε πάει εκεί.
Ζίγκμουντ Φρόυντ

13/6/12

Απόκοσμη και μακρινή - Ελένη Σεμερτζίδου



Απόκοσμη και μακρινή, πώς γίνηκε η φύση πάλι!

Χάδι περνιόταν η αυγή, φιλί και ρότα το λιμάνι …

Πόσο πλανεύτηκε η γη, μια νύχτα με φεγγάρι!

Αστέρια ξέβρασε το φως και ήλιο όλο σκοτάδι.

Τώρα, απόκοσμη και μακρινή, λιτά πώς ξεμακραίνει!

Ευθεία μόνο μια γραμμή, με όνειρα δεν δένει

Δεν δένει ούτε η ανατολή, τη δύση όταν γυρεύει

Περίεργη που έγινε μεμιάς, αργά ν’ αργοπεθαίνει.

Τόσο απόκοσμη και τόσο μακρινή, πώς γίνηκε που χέρια δεν τη φτάνουν!

Λυγούν τα πόδια σαν νεκρά, νερά που λίμνασαν κι αυτά

Φωνές, σκιές να φοβερίζουν την καρδιά

Πού πήγε κι η ακρογιαλιά, που έσμιγαν με κύμα τα πουλιά …

....
Από την ποιητική συλλογή:Σ’ αυτό το σύμπαν που τολμά…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

"Without Arms" MFA Thesis Animation by Alek Vacura