Όπου και αν με πήγαν οι θεωρίες μου,
βρήκα ότι ένας ποιητής ήδη είχε πάει εκεί.
Ζίγκμουντ Φρόυντ

10/4/10

Πασχάλης Παπαβασιλείου - 2008 ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ "Αγέρες"


1
Ξεκίνησε μια απρόσμενη βροχή
Μορφές να ξεπλύνει
Οδηγούμαι στο ξέφωτο
Όπου κατέφυγαν υποσχέσεις στον αέρα
Φωνήεντα χωρίς έννοιες
Ξαναβρίσκω τη γωνιά μου
Κρυφές δυνάμεις σιωπής ξετρυπώνουν
Θροΐσματα σκιρτήματα ξεχασμένα βρίσκουν τη θέση τους
Προχωρώ στο βάθος της ακτής μου
Τα πλημμυρισμένα ποτάμια της καρδιάς μου να ξεπλύνω
Από τις αμφιβολίες που δεν είχα και αμφιβολίες έφεραν
2
Αγωνίζομαι να φέρω πίσω αυτά που με μάγεψαν
Εκείνα που πίστευα αιώνια
Ήρθαν στη θύμηση τα καλοκαίρια τα φευγάτα
Πλαγιασμένοι στην ακτή του ήλιου
Στους αμμόλοφους
Σε μια αγκαλιά
Μάτια αστραποβόλα
Γέλιο ατελείωτο
Ξεγλιστρούσες κάθε τόσο
Να δροσιστείς στο ακρογιάλι
Από τη φλόγα του έρωτα
Και ξαναγύριζες γεμάτη δροσιά
Να πάρεις τη κάψα από τα χείλη μου
Αυτή που δεν έλεγε να σβήσει
3
Ατενίζω τα ίχνη της ανάμνησης
Τα όνειρα στη θάλασσα των περασμένων
Φυτεύω ανθούς και ελπίδες στο ηλιοβασίλεμα
Σαν τότε που λάμναμε στο φως του φεγγαριού
Στη πορεία των ονείρων μας
Πιασμένοι στα πλουτισμένα δίχτυα μιας αγάπης
Που ήταν στέρεα μα έγινε σκόνη
Και όμως προσμένω μια αχτίδα
Ένα φως
Ένα σημάδι
Καρτερώντας αυτά που όλοι ονειρευόμαστε
Μα κανείς δεν μπορεί να περιγράψει
4
Αδυσώπητα ο χρόνος κυλά
Οι εποχές αλλάζουν
Οι άνθρωποι και οι ιδέες τους μαζί
Και άλλοι που φεύγουν στο στερνό τους το ταξίδι
Μνήμες χαρμόλυπες με αγάπη ζυμωμένες
Αξέχαστες στα βάθη της καρδιάς μου χαραγμένες
Λαχταρούν κάποιες στιγμές από το χτες
Αγάπη και χαρά που μίσεψαν
Από τη γητεύτρα αγκαλιά σου
5
Του φεγγαριού τη στράτα ακολουθείς
Κι αλάργα ταξιδεύεις
Θα ‘θελα να ‘μουνα εγώ η πορεία
Στου μυαλού σου το ταξίδι
Να πορευτούμε αγκαλιά
Σε χιλιοπόθητα του πάθους μονοπάτια
Αλλά και πάλι η σκέψη μου ρεμβάζει
Σαν το φθινόπωρο που σβήνει
6
Γυρίζω πάλι στα παλιά
Αναζητώντας λησμονιά
Και να σου πάλι
Συναντηθήκαμε στο γνώριμο κι αγαπημένο μονοπάτι
Σε γιόμα λαμπερό
Όμορφη ήσουν ανθηρή
Σαν άστρο λαμπερή
Μας πλάνεψε η έμορφη βραδιά
Το πάθος της αγκάλης
Το ρίγος της ψυχής
Και μου ‘λεγες με σιγανή τρεμουλιαστή φωνή
Βλέπεις το άστρο μας που λάμπει σαν φεγγάρι
Θα ‘θελα κάποτε μια νύχτα σιμά του να μας πάρει
Αλήθεια πόσος έρωτας αγάπη αγωνία
Να δίνεις μες στη ρέμβη σου
Ζωή στη φαντασί
7
Δεν με νουθέτησε η ζωή
Πολλά μου έταξαν τα όνειρά μου
Με παραπλάνησαν οι εαρινές νυχτιές
Οι πλησμονές του έρωτα
Όσο αναπολώ τα περασμένα φθείρομαι
Το όνειρο που κάηκε
Μέσα στην παγωμένη φωτιά
Που δεν μπορώ να δω
Αλλά μόνο να νιώσω
Θυμάμαι τα μάτια εκείνα
Που κάποτε δίνανε ζωή
Και παρασύρομαι εκεί που με ορίζω
Στην γειτονιά των ματιών σου
Στο σεργιάνι του χαμόγελού σου
Κρατώ το περίγραμμα της φωνής σου
Και συμμετέχω στη μελωδία των ονείρων σου
Στους συνυπολογισμούς μου
Προσπαθώ να μαζέψω
Όσα δεν χώρεσαν τα δυο σου μάτια
Αναζητώ το υποκατάστατο σ’ αυτά που σκέφτομαι
Και στα λόγια που χάθηκαν στο άπειρο
Τώρα απόμεινε μια αθυμία
Μια χαρμολύπη
Και στο μυαλό μου
Σαν μια δροσοστάλα του Μάη
Να καθρεφτίζονται δυο μάτια μελένια
Τα δυο σου τα μάτια
8
Βυθίζομαι στη θύελλα της νύχτας
Που ‘χει κουρνιάσει μέσα μου
Μόλις που προλαβαίνω να κρατηθώ
Πασχίζω να αποφύγω το λάβρο ποτάμι
Που ορμητικά κυλά τώρα μέσα μου
Αναρωτιέμαι
Πώς άλλαξαν όλα μεμιάς
Και οι υποσχέσεις;
Γιατί αφήσαμε την καθημερινότητα να μας συνθλίψει;
Γιατί…
Γιατί…

4 σχόλια:

Πασχάλης Παπαβασιλείου είπε...

Καλησπέρα
Μπορώ να σας στείλω κάποια ποιήματα μου για δημοσίευση, αν ναι τότε παρακαλώ στείλτε μου ένα μήνυμα.
Ευχαριστώ
Πασχάλης Παπαβασιλείου

Λευκοί Λύκοι είπε...

Καλησπέρα κ. Παπαβασιλείου
μεγάλη τιμή και χαρά για μένα να δημοσιεύσω τα ποιήματά σας.
Λυπάμαι πολύ που άργησα τόσο να διαβάσω το μήνυμά σας,
μα ένα ταξίδι στο εξωτερικό με κράτησε για καιρό μακριά.
Ωστόσο τώρα είμαι και πάλι εδώ και
περιμένω ανυπόμονα τα ποιήματά σας.
Επικοινωνήστε μαζί μου
στο e-mail: lisa.gian@gmail.com
ή στο facebook ως Λευκοί Λύκοι: https://www.facebook.com/1001FreeGraphics

Πασχάλης Παπαβασιλείου είπε...

Ποίημα 1

Το Δεβελίκι της καρδιάς μου

Δεν είναι μόνο η εμορφιά του τοπίου
αλλά και οι πρώτες ηλιαχτίδες
να ξετρυπώνουν από τις φυλλωσιές
Είναι το μοσχομύρισμα των πεύκων
Του γιασεμιού
Του βασιλικού
Της ρίγανης

Είναι η ευλογία του πρωινού
Οι απαλές πνοές της αυγής
Του αηδονιού το παρακάλι
Και αυτό το φως
Θεέ μου! Τι φως!
Ασύγκριτο το ηλιόβγαλμα
το θαλερό της αυγής ξημέρωμα

Είναι η αυλή μου με θέα τη θάλασσα
θαρρώ πολλές φορές
στα σκαλοπάτια φτάνει
Είναι ο σκέτος ο ελληνικός
κάτω από τη σκιά μιας γέρικης ελιάς
Το κρύο νεράκι…

Είναι ο φλοίσβος των κυμάτων
Το αποτύπωμα που αφήνουν οι μέρες
Οι βδομάδες
Οι μήνες
Τα χρόνια που περνούν

Και η Άνοιξη
Αχ η Άνοιξη
να ανταμώνει το Μάιο έρωτα
Αυτό είναι το Δεβελίκι της καρδίας μου


Ποίημα 2

Οι θύμησες ραμφίσανε με έρωτα
το λαχουρί φουστάνι της άνοιξης
κείνο το Κυριακάτικο αύγασμα
Αναπάντεχα με απίθωσε η βάρκα
στην ακροποταμιά της πεθυμιάς

Καυτά φιλιά
Απαλά αγγίγματα
Βαθιοί αναστεναγμοί
Τα κορμιά μας μια αγκαλιά στον ρηχό πυθμένα
Δίπλα μας νούφαρα κρυφοκοιτούσαν
χαμογελούσαν
Πλάι μας το βουνό
στρωμένο με φύλλα διάφορα
Κόκκινα
Χρυσαφιά
Κίτρινα
Ρόδινα
Καφετιά
Σκανδαλιάρικα νεροπούλια δρόσιζαν τα φτερά τους
στον καταρράκτη
Μια μουσική πανδαισία από τα κρυσταλλένια νερά
συνόδευε τη σιγαλιά
με τον ήλιο να ξετρυπώνει μέσα από τις φυλλωσιές

Ξαναβλέποντας τον καταρράκτη
αναπολώ κείνες τις ανεπανάληπτες στιγμές
που γέμιζαν με ανταύγειες του έρωτα
την ψυχή μου

Ποίημα 3

Αχ! οι θύμησες
Εκείνες πού ‘χαν δεμένα τα μαλλιά τους
με το θελκτικό μαντήλι μιας ξωθιάς εμορφιάς
παρέα με το φως του Αποσπερίτη
και με τα αναφιλητό των κυμάτων
την ώρα που τα αστέρια έσερναν το χορό
λαμπρύνοντας την ερημιά του ουρανού

Η σκέψη μου ανυψώνεται
πλανιέται στου ουρανού τα τρίσβαθα
Και ενώ δεν ήσουν σιμά μου
ένιωσα τη παρουσία σου
με χαμόγελα ανέγνοιαστα

Είδα τα κύματα μιας άγριας θάλασσας
να πλέκουν γαλαξίες στα μαλλιά σου
και να απομακρύνεσαι στο άπειρο
με τη στιλπνότητα φορεμένη
στο πρόσωπό σου

Νύχτα μου όσα ερέβη κι αν με δέρνουν
κάτι σιγολάμπει μέσα μου
Είτε η πληθώρα των άστρων
Είτε εκείνη η φωταύγεια
που με οδηγάει στο ηλιόβγαλμα
του θαλερού της αυγής ξημέρωμα

Ποίημα 4


Η αγάπη γιομάτη αφοσίωση
κατοίκησε στην καμαρούλα από την αρχή
με θεμέλιο βαθύ
αδόνητο
στέρεο
Χέρι με χέρι
Χείλη με χείλη
Σώμα με σώμα
Χόβολη θαλπωρής
γλυκύτερη και από περισυλλογή το περιβάλλον
Θαμπωτικά αντικείμενα νουθετημένα
συνάμα αμυδρά
Έτσι είναι εκεί που κατοικεί η Αγάπη


Ευχαριστώ

Πασχάλης Παπαβασιλείου είπε...

Τα ποιήματα που σας έστειλα είναι από τη συλλογή
Τέλος Εποχής 2013
Πασχάλης Παπαβασιλείου

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

"Without Arms" MFA Thesis Animation by Alek Vacura