Όπου και αν με πήγαν οι θεωρίες μου,
βρήκα ότι ένας ποιητής ήδη είχε πάει εκεί.
Ζίγκμουντ Φρόυντ

7/3/10

Στέρεψα:Εύη Οικονομίδου




Κοιτώ το καθρέφτη μα μάτια δεν βλέπω
Μόνο ουλές αιμάτινες και έναν λύκο
Να οδύρεται στην απομόνωση
Το σκοτάδι τιμαλφές με χτυπά ανελέητα
Σαν να μην υπήρξα ποτέ
Σαν πάντα να ήμουν στη φορμόλη κρατημένη
Αμπαλάρισμα φτηνό δώρο σε κακορίζικο θεό
Και τώρα υπομένω κόχες στέρφες
Πόσο θα΄θελαν ν΄ανθίσουν
Βλαστάρια ευτιχίας να αποκτήσουν
Μα τώρα...τίποτα
Μα τώρα...νέκρα
Αποδιοργανώθηκα τόσο τέλεια,τόσο οργανωμένα
Τα κομμάτια μου θρύψαλα έγιναν
Κι εγώ το χάρηκα νέηλυς στο πουθενά
Που κι αυτό είναι τόπος
Λίγο δυσεύρετος
Μα είναι..
Κι εκεί νιώθω πανδαμάτειρα σιγουριά…
Όπως κατά την προ της γέννησής μου ανύπαρκτη περίοδο

Δεν υπάρχουν σχόλια:

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

"Without Arms" MFA Thesis Animation by Alek Vacura