Όπου και αν με πήγαν οι θεωρίες μου,
βρήκα ότι ένας ποιητής ήδη είχε πάει εκεί.
Ζίγκμουντ Φρόυντ

9/3/12

25. Όνειρο ήταν - Αλέξανδρος Δαμουλιάνος



Τα χείλη μου ευλαβή, προσκυνητές στο βάλσαμο της
αγάπης που έπλασε τούτο δω το άγιο στόμα και κάθε
φορά που κυλάει πάνω του ένα χαμένο μυστικό από τις
ρόγες της άνοιξης, αναγενιέται ένας νεογνός έρωτας.
Δέσε μια φλέβα σου στο λαιμό μου.
Μέθα με κάθε παλμό της καρδιάς σου.
Φίλα με και μη λυπάσαι για τα χρόνια της μετριότητας,
θάψτην στο τραγούδι της ερήμου και χρεώσου ένα
τελευταίο επίορκο δάκρυ για τον αιώνιο λήθαργο τους.
Δός μου την αγάπη σου τυλιγμένη σε ψιθύρους, όπου
έχουν ακουστεί στις ακολουθίες της πανσελήνου.
Άκου ω! γλυκό, δαντελένιο όνειρο της νύχτας, άκου τις
ανάσες μας που κυλιούνται στα κύματα της άμμου, άκου
τις προσευχές τους στο τραγούδι της θάλασσας.
Κέντα κι απόψε με φιλιά το κορμί μου και έλα, κοιμήσου
σαν μαργαριτάρι στην αγκαλιά μου.
Σ' αγαπώ!
Πιο παρθένο τάμα δεν έχω να πω, σ' αγαπώ!


( Aπό την ποιητική συλλογή "Θεός στον ορίζοντα")

Δεν υπάρχουν σχόλια:

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

"Without Arms" MFA Thesis Animation by Alek Vacura