Όπου και αν με πήγαν οι θεωρίες μου,
βρήκα ότι ένας ποιητής ήδη είχε πάει εκεί.
Ζίγκμουντ Φρόυντ

8/10/09

Αλλόκοτα φεγγάρια - Κατερίνα Κατσίρη


Ι.
Εκείνη τη νύχτα
που δεν υπήρχε στάλα φεγγάρι
να κρατηθείς
έσταξε το σκοτάδι εγκαύματα

Γύρω η μαύρη γη ν' ανατριχιάζει με το πάτημα
κι ύστερα πέτρες που μετατοπίζανε τον ήχο
κι ύστερα φόβος και σιωπή
κι εγώ να κρυώνω βυθισμένη
σε τόσες καταχνιές

Κρυώνεις κι εσύ
πηχτό Σκοτάδι, φώναξα
που στάλαξες την αγωνία στη φωνή;

Κρυώνεις κι εσύ Άγγελε θανατερέ
που στάλαξες μια θλίψη
κι ανατριχιάζει η ψυχή;

Εκείνη τη νύχτα
όλο πάθος ούρλιαξα:
νύχτα, νύχτα, νύχτα
μήτε λουλούδι για νεκρό
ξανά δεν σου χαρίζω.......

(από το βιβλίο: ΖΟΖΕΤ Αθώο Μαύρο)

2 σχόλια:

Λαμπρος Κερεντζης είπε...

Ο έρωτας, το μόνο που μπορεί να μας σώσει. ο Ερώτας

LEFKOI LYKOI είπε...

ας υπήρχε τουλάχιστον ΧΡΟΝΟΣ ...

αλλά ο ΧΡΟΝΟΣ

ειναι

ΕΛΑΧΙΣΤΟΣ

...ελάχιστος !

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

"Without Arms" MFA Thesis Animation by Alek Vacura