Όπου και αν με πήγαν οι θεωρίες μου,
βρήκα ότι ένας ποιητής ήδη είχε πάει εκεί.
Ζίγκμουντ Φρόυντ

5/4/09

25. ΟΥΡΑΝΟΚΑΤΕΒΑΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ


Όλοι χρωστάμε μια αναπνοή που θα λείψει

Όταν οι καλές μέρες θα σβήσουν και θα ακουστεί η σιωπή
Να σχίζει τα υφάσματα που σαβανώνουν κάθε αισιοδοξία.

Με μονοκονδυλιά ξεγράφεται κι η μοίρα.

Ξέρεις πόσο ανθρώπινα
Κουπολάτες ιδρώνουμε στο τελευταίο ταξίδι;

Πως να τακτοποιήσεις το μέσα σου χάος;

Σου εναντιώνονται ακόμα και οι εαυτοί που έχεις:
Δύο, καημένε μου!

Όταν θα ξέρεις ν'αγαπάς οι άλλοι δεν θα θέλουν ν'αγαπάνε..

Δύο γενιές μετά όμως ξεγράφεται κι ο θάνατος' δεν έχει σημασία
Που υπήρξα, που υπήρξες, που ήμασταν
Ερωτευμένοι κάποτε
Με σώμα ζωηρό που έπαιζε
Μ' όλους τους αναμένους πόθους!

Δύο γενιές μετά η λησμονιά
Να'την , έρχεται , υπάρχει!


Δεν υπάρχουν σχόλια:

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

"Without Arms" MFA Thesis Animation by Alek Vacura