Όπου και αν με πήγαν οι θεωρίες μου,
βρήκα ότι ένας ποιητής ήδη είχε πάει εκεί.
Ζίγκμουντ Φρόυντ

18/2/09

ΤΟ ΓΕΛΙΟ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΕ - Ο ΘΡΗΝΟΣ ΜΙΑΣ ΑΝΟΙΞΗΣ - ΘΑ ΗΘΕΛΑ



Το γέλιο που χάθηκε


Σαν έρθει η Άνοιξη
Χρυσοκέντητο καράβι θ' αρματώσω
Να ταξιδέψω στα πέρατα του κόσμου
Για να συλλάβω τα χαμένα όνειρά μου.
Κι αν τό'χει και τα κύματα θεριέψουνε
και το καράβι μου βουλιάξει
Θα πάρω τα θρύψαλα του καραβιού
Και τους αφρούς των κυμάτων
Ν α ζωγραφίσω
"ΤΟ ΘΡΗΝΟ ΜΙΑΣ ΑΝΟΙΞΗΣ"
_____________
Το γέλιο που χάθηκε
Θεέ μου ! Πως χάθηκε το γέλιο!
Μέσα στο θλιβερό απόσταγμα
του χρόνου.
Τα χρόνια που κύλησαν
έχουν κρεμάσει τις όμορφες κούκλες
Στα γυμνά κλαριά των δένδρων...
Τις παγωμένες νύχτες του χειμώνα
Το κρεμασμένο γέλιο τους αντηχεί
Σαν ξεχασμένο παιδικό παραμύθι...
____________
Θα ήθελα
Θα ήθελα τα ρόδινα χείλη σου
να ήτανε κρυστάλλινο ποτήρι
με κόκκινο κρασί
Και να τα'πινα γουλιά γουλιά
θα ήθελα να ήμουνα
Ανοιξιάτικο αεράκι
να σου χάιδευα το πρόσωπο και τα μαλλιά.
Πολύ θα ήθελα
Να ήμουνα γοργόνα γαλανή
Και συ Καραβοκύρης.
Να τραγουδούσαμε στο πέλαγος
τον έρωτα μαζί!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

"Without Arms" MFA Thesis Animation by Alek Vacura