Όπου και αν με πήγαν οι θεωρίες μου,
βρήκα ότι ένας ποιητής ήδη είχε πάει εκεί.
Ζίγκμουντ Φρόυντ

24/2/09

ΜΑΙΡΗ ΡΩΜΑΙΟΥ - ΕΔΩ ΛΑΤΡΕΥΕΤΑΙ ΘΕΟΣ ΕΔΩ ΝΙΚΙΕΤΑΙ ΗΛΙΟΣ




ΕΔΩ ΛΑΤΡΕΥΕΤΑΙ ΘΕΟΣ
ΕΔΩ ΝΙΚΙΕΤΑΙ ΗΛΙΟΣ


Δόξα στον έρωτα εδώֹ
κριτές, εσείς για κείνους,
μη συνωστίζεστε.
Το έλεος δικό σας.
Αυτοί,
τρωτοί,
ναιֹ
μα ανέγγιχτοι,
όπως,
όλοι οι μεγάλοι…

Θα δεις
μιαν αγκαλιά με ήλιο γεμάτη
μιαν εκκλησιά με λαμπάδες
ανάσταση.
Ο ερχομός σου
σπάταλη διαδρομή
του χρόνου.
Είσαι
Δεν έφυγες ποτέ
περίγραμμα του κύκλου
ζωής
που εκεί ισορροπώ
σεργιάνι χορτασμένο.
Εσύ
αέρας
τίποτα
κάβος
αλάτι
δίχτυ.
Άφησε νάρθεις πέρασμα
θα δεις
γεμάτη ήλιο
μια αγκαλιά
μια γέννηση
μια ανάσταση.
Δική μας.

Έλεγες
«κορίτσι μου»
κι ο ήχος γέμιζε μ’ αυτό
τους τοίχους το κρεβάτι
το πορτατίφ τα ρούχα μας
τα πεταμένα κάτω.

Που πήγανε τα λόγια σουֹ
άραγε το ξανάπες;
Αρνούμαι να σε φανταστώ
σε ξένα μαξιλάρια.
Κι αν είσαι,
ασυντρόφιαστος!
Ναι σίγουρα
είναι έτσι.

Θα μπορούσε να ήταν δική μας
εκείνη η μέρα
που εσύ δε θυμάσαι
αφού ήταν Δευτέρα.

Το μυαλό μου από τότε το έχασα
απ’ τα μάτια το φως μου
των χειλιών μου το κέρασμα
τα μαλλιά μου τα χέρια
την ψυχή μου, ολόκληρη
και… δεν ήταν Τετάρτη
γι’ αυτό και δεν τη θυμάσαι
εκείνη τη μέρα.
Ήταν μόνο δική μου
κι ήταν κάποια Δευτέρα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

"Without Arms" MFA Thesis Animation by Alek Vacura