Όπου και αν με πήγαν οι θεωρίες μου,
βρήκα ότι ένας ποιητής ήδη είχε πάει εκεί.
Ζίγκμουντ Φρόυντ

23/2/09

ΜΑΙΡΗ ΡΩΜΑΙΟΥ - ΙΛΙΓΓΟΣ ( .. για το έργο της ποιήτριας

ΙΛΙΓΓΟΣ

Η ποιητική συλλογή «Ίλιγγος» είναι η δεύτερη, κατά σειρά έκδοσης, της Μαίρης Ρωμαίου. Η πρώτη υπήρξε η «Ερωτική λαμπηδόνα». Εδώ, παρόλο που αποτολμάται η εναρκτική παρουσία της, η δημιουργός αποκαλύπτεται πάνοπλος από ευαισθησία και γνώση, πράγμα που διαβεβαιώνουν και οι ενθουσιαστικές κριτικές που προκάλεσε.
Όμως, παρά τις όποιες επιβραβεύσεις, είναι θαυμάσιο το ότι η νέα ποιήτρια δεν επαναπαύτηκε σε αυτές. Δεν ικανοποιήθηκε. Γιατί είναι ολοφάνερο στο μελετητή της πως από την αρχική της εργασία μια ανοδική πορεία, με καταβολή μόχθου- χρόνου και σπουδής μεσολαβεί, αφειδώλευτης προσπάθειας για ανάταση και ανεξόδευτης αγωνίας για βελτίωση και συγκαταλογή του λογοτεχνικού της επιτεύγματος, και κατά τη μορφή και κατά το περιεχόμενο, με τα ικανότερα του είδους του ποιητικού λόγου.
Έτσι η δεύτερη συλλογή της «Ίλιγγος» δικαιωματικά κατέχει με θέση ακριβής απόστασης αξιότερη τοποθέτηση μέσα σε ότι έχουμε γραμμένο «Ερωτικά» στην ποίηση των ημερών μαςֹ εφόσον και από επίμονη συνειδητή πνευματική αναζήτηση και άσκηση είναι κερδισμένο τούτο.

Και ας κλίνουμε με αγάπη στους ερωτικούς στίχους του «Ίλιγγος». Και ας πλησιάσουμε τις λέξεις: Μία-μία ξεδιαλεγμένη χωρίς επιτήδευση, τοποθετημένη ψηφίδα ακριβώς εκεί που χρειάζεται. Απλά, λεκτικά στοιχεία, που όμως σημαίνουν με απόλυτη κυριαρχία αυτό που πέμπεται από το συναισθηματικό συνειδησιακό υπόβαθρο, αλλά φωτεινό και ευδιάκριτο από τη λογική μιας πηγαίας επεξεργασίας. Για τούτο επιβάλλονται και συγκινούν οι λεκτικές συνθέσεις, καθώς:
«της ασωτείας της σεπτής»,
«στα παλύπλανα όνειρά μου»,
«κόκκους / απ’ τους αμμόλοφους / του παραλογισμού μας»,
«στον εύφορο / της προσμονής μου κόσμο»,
«εκείνες οι στιγμές οι λίγες / οι χιλιάδες»,
«σ’ αγαπώ / σε γεμίζω όπου βρω / χώρο άδειο»,
«στα διόδια δύο κόσμων / σπαταλιέμαι»,
«στα σπλάχνα / να μπω / εκείνου του καιρού»,
«ο πανικός/ διάχυτος / αμπάρωσε τις πόρτες»,
«βιαστικές αγάπες / στιγμές αλάνθαστες / σε τέλειο παρόν»ֹ
και πλούσια άλλα πολλά ως τους τελευταίους στίχους της σύνθεσης.

Η ποίηση βέβαια δεν είναι η λέξηֹ όμως οι λέξεις είναι το μέσον που μετακομίζεται ως γεγονός στη χώρα των πραγμένων ότι από το χώρο του αγέννητου εκπήδησε ως σύλληψη ιδεατή. Για τούτο η άμεμπτη διάκριση της «μετακομιστικής» λέξης τείνει προς τα όρια τέλειας αρμονίας και συνύπαρξης λόγου και γραφής, νοήματος και λεκτικού στοιχείου. Στην απόλυτη αυστηρότητα της συνδιαλλαγής τούτων των δύο, είναι που επιχειρείται η βαθμολόγηση και αξιολόγηση του ποιητικού αποτελέσματος. Και όπως οι λέξεις, με τα δείγματα που αναφέραμε πιο πάνω, σχηματίζουν εύηχες αντιθέσεις, παράτολμους προσδιορισμούς, επιθετικούς ή άλλους, παραβολικές θεάσεις και παράνογες εικονίσεις, οπτικές και παρηχητικές περιγραφές, ευδοκιμούν εδώ επιτυχή την ποιητική πράξη.

Με τέτοιους τρόπους η ποιήτρια μας διοχετεύει ένα απαράμιλλο βιος βιωμένων αισθημάτων τηςֹ τόσο ισχυρά και καίρια, ώστε οφείλουμε να ομολογήσουμε πως αποβαίνει ζηλευτή για την ευδαιμονική της αυτή μοίρα. Ανοιχτό βιβλίο τα φύλλα της καρδιάς της, όπου διαβάζουμε και τον ελαφρότερό της δονισμό. Παραμερίζει με ευπρέπεια τα παραρίμματα της ψυχής της και θεώμεθα τις πιο λεπτές πτυχές των κρυφών της πόθων. Ακούμε τους απόηχους των μυστικών της φωνών και του παραπονεμένου, άδικου θρήνου. Κεντάει πληγές που αγγίζουμε. Σκορπάει μύρα, προσφέρνει άνθη, που μας ευωδιάζουν. Δοκιμάζει πίκρες, πόνο, χαρά, ενθουσιασμούς, απαγοητεύσεις, που γευόμαστε μαζί της. Με μιαν υπέροχη μετουσίωση κατίσχυσης σωματικής σε πνευματική υπέρτασηֹ νοητικές τούτα μεταποιήσεις από τις πλούσιες ροές των σάρκινων πηγών μας!

Κατάψυχα έχει περιντυθεί την ερωτική εμπειρία της απάρνησης και μας εξωτερικεύει με αλήθεια και δύναμη:


Δε μ’ έχει συγκλονίσει τίποτα
Μετά από σένα…
Άδεια η γη
Σαν ναυαγοί
Κυκλοφορούν οι ανθρώποι

(Σελ. 31)

Να περιπλανηθώ
Στα όνειρα
τα εξαίσιαֹ
στα σπλάχνα
Να μπω

Εκείνου του καιρούֹ
Ν’ αγαπηθώ
Στο νού μου.
Να πλανευτώ στον πανικό
Του ειδώλου σου…

(Σελ. 33)

Οι ομολογήσεις της είναι γενναίες και τίμιες. Δεν φορτώνονται με τίποτα το περιττό και επίπλαστο. Απαλλαγμένες από τη μικρόνοια της σεμνοτυφίας και δικαιωμένες μέσα από έναν καθάριο λόγο κυριαρχούν με την αγνότητα της ειλικρίνειάς τους:

Μη με κοιτάς
Αγάπα μεֹ
Αθώα
Διαβολεμέναֹ
Πάρε με όλη λάφυρο,
Κουρσάρου ερωμένη
Στους ώμους σου
Να μη με βρουν
Τ’ αλαφιασμένα πλήθη.
Νικήθηκα…

(Σελ. 35)

και (Σελ. 22):
…δόξα / στα πολύπλανα όνειρά μου / που ανταμώνουμε κλεφτά!

Σ’ αγαπώ
Σ’ ονοματίζω
Έρωτα
Γη που πατάω



Δύναμη ηφαιστιακή
Πλημμύρα
Μοίρα
Αινιγματική
Περίσσια
Δε με νοιάζει πόσο
Όσο
Μένω αδιάφορη στο χρόνο
Στο μεθύσι των χειλιών σου
Μόνο
Να χαθώ.

(Σελ. 41)

Η σύνθεση του λόγου της και των νοημάτων του διατηρεί μία αφαιρετική ικανότητα. Τεχνική, που, σε όσους τη μεταχειρίζονται έντεχνα, αποβαίνει ωφέλιμη:
Με τη χρήση ολιγόλογων, ως μονόλεκτων, στίχων πετυχαίνεται πολύνογος και βαθαίνει ο λογισμός. Καθώς ο λεκτικός όρος της πνευματικής εικόνας τοποθετείται στο στίχο με μια μόνο λέξη, προβάλλει στην πνευματική οθόνη αυθύπαρκτη η έννοια, κατακυριεύει το λογισμό, ενώ κατακλύζεται απομονωτικά το συναίσθημα. Έτσι καθώς πλαισιώνονται εκάστοτε από την ιδιαιτερότητά τους και τα νοήματα και τα αισθήματα, πλουτίζουμε τη συλλογιστική και εκλεπτύνουμε την αισθαντικότητα:

Δεν έφυγες
Διέφυγες
Πάνω στο σώμα μου
Χόρτασες
Γεύτηκες
Πάλεψες
Ταλαντεύτηκες

Είπες χιλιάδες ψέματα
Κινδύνεψες
Μα ήρθες.
(Σελ. 42)

Όσο κι αν ο διαλογισμός είναι απλουστευμένοςֹ «απλός ο λόγος της αλήθειας» ριπισμένος στον παλμό της καρδιάς:

Όνειρο νάσουνα
Ξανά
Θαρχόσουνα στον ύπνο.
Άνεμος νάσουνα
Ξανά
Θαρχόσουνα κι εφέτος.
Όμως
Ήσουνα έρωτας
Και έφυγες για πάντα.
(Σελ. 50)

Συχνά ευλογημένες συντυχίες συνεταιρίζονται με την καταβολή των μόχθων, του χρόνου και των προσπαθειών μας, ώστε το αποτέλεσμα να πραγματώνεται ευτυχισμένο! Καθώς συμβαίνει με τη συλλογή «Ίλιγγος». Η συνθέτριά της, που δεν φειδωλεύεται τα ιερά τούτα αναθήματα, των μόχθων και του χρόνου, για τη λατρευτική της Ποίησης, ας ευχηθούμε να διατηρήσει ατελεύτητο τον πόνο της θητείας της στην όλο και πιο τελειότερη ιερούργηση του ποιητικού αγαθού.

2 σχόλια:

Μαίρη είπε...

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΕΥΚΟΥΣ ΛΥΚΟΥΣ

ΑΠΟ ΜΑΙΡΗ ΡΩΜΑΙΟΥ

Με δυο τρία βιβλία γεμάτα ερωτική ποίηση μόνο ερασιτέχνης ποιήτρια θα μπορούσα να δηλώσω. Φυσικά ανάλογα με την πυρκαγιά της κάθε ύπαρξης, ανάλογα με τα πολύπλανα όνειρα, με την παραφορά ή τον παραλογισμό που κουβαλάει η κάθε ψυχή μπορεί ο στοίχος να είναι από μοναδικός έως τίποτα. Τον δικό μου τον στοίχο είχα την τύχη να τον κρίνετε όπως τόσο καλά τον κρίνατε και σας ευχαριστώ πολύ. Και είμαι και τραγικά αυτοδίδακτη (Σεφέρης). Φυσικά εξεπλάγην για το πως με "ανακαλύψατε". Το εξεπλάγην δεν είναι ποιητικό, είναι όμως αυθόρμητο.
Σας ευχαριστώ, Μ.Ρ.

Δεκέμβριος 2011

Lefkoi Lykoi ( Liza G.A.) είπε...

Αγαπητή Μαίρη
είχα την ανέλπιστη τύχη να σε "ανακαλύψω" σε αναζήτηση για ποιητικό υλικό (εκτός διαδυκτίου).
Οι αναρτήσεις που αφορούν το ποιητικό σου έργο είναι από τις πρώτες που δημοσιεύθηκαν σε τούτο τον χώρο.
Σε ευχαριστώ πολύ για την επίσκεψη σου εδώ
Να έχεις όμορφη δημιουργική μέρα!
Λίζα

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

"Without Arms" MFA Thesis Animation by Alek Vacura