Όπου και αν με πήγαν οι θεωρίες μου,
βρήκα ότι ένας ποιητής ήδη είχε πάει εκεί.
Ζίγκμουντ Φρόυντ

24/2/09

ΜΑΙΡΗ ΡΩΜΑΙΟΥ - ΜΝΗΜΕΣ



Μ Ν Η Μ Ε Σ

Θέλω να σε ζωγραφίσωֹ
ξεπροβάλλεις στο μυαλό μου
αρνητικά.
Μνήμες χίλιες
μνημειώδεις
σε κρεβάτια
σε ταβέρνες
δυο καφέδες σε ποτήρι
δυο αναπνοές σε μια.

Σώματα αδελφωμένα σ’ ένα
σύμπλεγμα παραφωνίας
συγκατάβασης γκριμάτσες
κι απολαύσεις πυρετού.
Θύελλες ερωτισμού
πορτραίτα
μυστικά
ανταριασμένων
πόθων,
και ερωτισμού
πλημμύρες,
κι ανατριχιαστικές
φωνές.

Τι και ποιόν να ζωγραφίσω;
σε αντάμωσα; υπήρξες
μιας αρρωστημένης μνήμης
πανικός με οδηγεί
σ’ ένα όραμα; ή μήπως
ήσουνα εσύ το θαύμα
που ακόμα κουβαλάω
σ’ αγαπώ
παραμιλάω
ζωγραφίζω εραστές.


Νοέμβρης
κρύο τσουχτερό
μες τα κομψά μου ρούχα…
ντριν…
κατεβαίνω…
μόνο αυτό και κλικ,…
του κόσμου όλου έκοψες το νήμα…
κατεβαίνω.
Πιο ερωτική δεν άκουσα
λέξη από τότε άλλη.
Τόση μαγεία είχα λοιπόν
μαζί σου να μοιράσω…
Και κει, σε είδα νάρχεσαι
με τα κοντά μανίκια
το άσπρο το πουκάμισο
και το γυμνό το στήθος.
«Χριστέ μου, αυτό το άγαλμα
έχει ψυχή, έχει αίμα…»
Προτού τελειώσει ο λογισμός
μ’ άρπαξες και με φίλησες
παράφορα στο στόμα.
«Έλα μωρό μου τη ζωή
να δεις μαζί μου τώρα»
είπες,
και μείναμε εκεί,
μπροστά σ’ όλους εκείνους.


Να έρχεσαι να φεύγεις.
Έτσι, θα είναι η μοναξιά πιο λίγη
η ώρα άχρονη
η νύχτα ειρηνική
η ψυχή γεμάτη.
Να φεύγεις
την περιπλάνηση να ζεις
του πόθου
που σφαδάζει.

Να έρχεσαι
κυρίαρχος
το μέρωμα να φέρνεις
της συλλογής
και του κορμιού.

Να είσαι
να υπάρχεις
ζύγι στον έρωτα
αντοχή στο πάθος
στάχυ
στο καταχείμωνο
ψωμί στην πείνα
αίμα στο αίμα
ένωση απόντων
έστω,
νάρχεσαιֹ κι έτσι
νάμενες,
να σου χρωστώ ζωή.


Τίποτα δεν ζήσαμε
γλιστρήσαμεֹ
την άρνηση
στα χείλια μας που έφτανε
πασχίσαμε
να κάνουμε χαμόγελο.
Τουλάχιστον,
αφήσαμε
πόρτα ανοιχτή στο πουθενά.
Απόψε είπαμε αρχινά
καινούργια εσπέρα.
Όμως, χωρίσαμεֹ
τις Συμπληγάδες
δεν τις διασχίσαμε.
Ψίχουλα πήραμε και ζήσαμε
μόνο μια μέρα


Είναι στιγμές
που σε φωνάζω δυνατά
με τ’ όνομά σου.
Βιάσου
να μπεις στη σκέψη μου
την ώρα αυτή και μείνε.
Είναι,
γιγάντια έκκληση
ήμαρτον είναι
νίκη
δικιά σου
θρίαμβος
της ύπαρξής σου
όλης.


Πάντα σε ψάχνω
ανάμεσα από παντού
που θα μπορούσα
να σε βρω
κι ύστερα
φύγε.

Φοράω άσπρα όπως κι εσύ
για να σου μοιάζω.
Αλήθεια.
Χρώμα σου, χρώμα μου.
αφού δεν έχω εσένα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

"Without Arms" MFA Thesis Animation by Alek Vacura