Όπου και αν με πήγαν οι θεωρίες μου,
βρήκα ότι ένας ποιητής ήδη είχε πάει εκεί.
Ζίγκμουντ Φρόυντ

18/2/09

ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΣΥΛΛΟΓΕΣ - ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ






67.


Να σε ξοδεύω με τον τρόπο που έχω,
να μοιράζεσαι
μέσα στον άνεμο και την σκιά,
να εξέχουν τα στήθη σου πολεμίστρες..
Ως κι ο πόθος παρέρχεται
αν σωστά δεν τον συντηρείς..
Να είσαι
η θηλή που βυζαίνω και πάλι το γάλα
το μητρικό..

Να μου σβήνεις την αληθινή ηλικία
Να βυθίζομαι
στον αφρό της κοιλιάς σου.
Να μην θέλω να βγω
ούτε για μιαν ανάνηψη!..


_________________


ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ..


Το δεντρολίβανο μέσα στην νύχτα εκπυρσοκροτεί
και κάπου σχίζει τον αέρα.

Όρθιο το δέντρο ξεκλειδώνει εκεί ψηλά τον ουρανό
που ένα φεγγάρι θα πλαγιάσει απόψε στα κλαδιά του..

Ασήμαντη σιωπή…
Σημαντική νύχτα!
Κάποιος εργάζεται στα εργαστήρια του θεού…
Πιο αινιγματικές αγιογραφίες..


Οι ερωτευμένοι έφυγαν μ' όλο το βάρος
μιας θλίψης αφημένης μες το αύριο.
Πάνε!...


________________________



Σε θυμάμαι….. αυτό είναι όλο-
Στα πρώτα σούρουπα να με ξυπνά μια θύμηση γαληνεμένη

Με την μοσχούλα των ανθών
Ξυπνούν οι ανέμοι αλλιώτικοι-
Όλο και χειμωνιάζει..

Η πολύλαλη νιώση του κόσμου βαθιά μου
Εσύ αέρινη και μακρινή πάρα ποτέ

Να μου λείπεις και να με δικάζει η πίκρα..

Ραγίζεται η ζέστα.
Κάτι ψιθυρίζει ο ευκάλυπτος.

Κι όταν στις τσέπες
του σκοταδιού ο αέρας κάτι ψαχουλεύει
η πέτρα τρίζει σαν να σπάσει κι ο χυμός της να χυθεί…


___________________



ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ..


Τα άστρα της νύχτας δεν άφησαν ανοιχτό ουρανό..
Είχα αθροίσει μέσα μου χιλιάδες φωνές?

από παντού
με έτρωγε η μουσική
και η απελπισία του θανάτου.

Ένα πουλί σηκώνεται και καλοζυγισμένο
τρυπά με ράμφος εγωιστικό τον άνεμο.

Ήλιος που πετυχαίνει διάνα την καρδιά των λουλουδιών!.
Αιφνίδιο χτύπημα μια πρόθεση ανέμου ν' ανεβεί ως πάνω.
Αλλάζει σχήμα,
πηδά μες το νερό,
αστράφτοντας
όπως η θέληση ανάβει φώτα
ξανά.

Σύριζα στο παλιό ντουβάρι οι μαργαρίτες μ' έναν τρόπο που
φιλοσοφούνε..

Στα κράσπεδα της ιστορίας οι λαοί που υποφέρουνε..
Τρώει το ξύλο ο άνεμος.

Έκρυβα μέσα μου των αισθημάτων την πυρίτιδα..
Μπαρούτι αψύ.

Ειλικρινά δεν ξέρω αν με λέξεις θα νικήσω…


________________


ΕΠΙΘΥΜΙΑ.


Πάνω απ' το μαξιλάρι ο ύπνος αχνίζει..
Τόσο ήλιο ενστερνίστηκα που τώρα
σε τέτοιες μοναξιές που είμαι τρομάζω!

Πρέπει να τα 'χεις βρει καλά με σεαυτόν
αν είναι να αναζητάς θεό..

Υποθέτω αξίζει περισσότερο ένας επίμονος τζίτζικας
από μια κακότροπη μύγα..

Κατακαίγομαι από δικές μου φωτιές!
Αν είναι να σιωπήσουν γύρω μου όλα,
ας μου χαριστούν καινούρια μάτια
που ν' αφουγκράζονται σωστά μέσα στην μουσική!
___________
ΑΡΧΑΙΚΟ…
Α.


Συγκαταβαίνει η νύχτα να σε ξέρω που μιλάς με φωνή μιας νεράιδας.

Μαγικά τα μάτια σου ανοίγονται σαν οι απόκρυφες σελίδες ενός λουλουδένιου ευαγγελίου!


Τόση αποκάλυψη που και ο έρωτας δεν την αντέχει πια!

Γίνεται κάτι άλλο από φωτιά που δεν πασχίζει να φωλιάσει μόνο μες τα στήθη!

Με τις λέξεις τι κατορθώνω να πω;
Που ο άνεμος λαύρος το παίρνει
και το σκορπά στις εσχατιές του μελαγχολικού ορίζοντα!

Βόσκει αγρύπνιας χλόη το φεγγάρι!

Ιερή μουσική μες απ' την ποίηση που καιροφυλαχτείς να κλέψεις τα προικιά σου!

Πιο πέρα από τα άστρα οι φασαρίες ενός νήπιου θεού
ακούγονται να είναι φοβεροί επίγειοι κρότοι.

Εσύ διαβάζεις όνειρα.

Μες το μυαλό σου ταξιδεύει
ένας θρύλος αρχαίας θεάς που φέρνει τα διαμάντια της
δάκρυα μες τις παλάμες της ημέρας!

Λουλούδια ανάβουν.

Δέντρα που σπαταλούν ρετσίνι του κορμού!

Ανθάκια
που φυλακίζουν μ' αίσθημα τις μέλισσες!

Επάνω στην νερόχαρη επιδερμίδα σου δροσοσταγόνες
αργά κυλούν όπως να ψάχνουν μονοπάτια ομορφιάς!
_____________
46. Οι άνθρωποι που κλαίνε κάποτε σαν τα λαγήνια αδειάζουνε-
Καλύτερα να μείνεις βουβός
Με επιφώνημα του θαυμασμού στα πάντα φτάνεις!
Πάρε την θάλασσα σαν μια δοκιμασμένη μουσική
Εκεί
Κάτω απ' τον ήλιο.
______________
Ένα φεγγάρι καταπίνει το τοπίο
Σαν ασημένιο σκέπαστρο που κάτω του
Ακούγεται η ίδια αρχαία μουσική
Ξανά!
Το ποίημα που γεννιέται είναι χωλό, πεπερασμένο..
Σύνορα του αχώρητου..
Βράδυ που ενώ η ζωή κοιμάται, εσύ αγρυπνάς
Δοκιμάζοντας κι αυτό το ύφος-
Θεατρίνος μοντέρνας τραγωδίας…
______________

Ήθελα απλά να γείρω και να κοιμηθώ
Ν αφήσω πίσω μου την κούραση της μέρας
να χαθώ σ έναν ύπνο μακάριο.

Η νύχτα έρχεται αξίζοντας σιωπή-
Μου αρέσει που πουθενά δεν ανήκω

Σαν που ενός συμπαντικού λεξικού ο κάτοχος εσύ
Να μην αρκείσαι να υπερασπίζεσαι το φως μονάχα
Αλλά ένα διαμελισμένο σώμα που οι Βάκχες σκόρπισαν
Παντού και γύρω..

Αξιώνω να μου αποδοθούν τιμές σιωπής

Επάνω σ’ ένα μνήμα πιο λιτό κι από ανάσκελο λιθάρι

Πέμπει φως το φεγγάρι
Τις νύχτες και αν δεις
Φύονται τα παιδιά της ανεμώνας!

Τι ωραία!

Να αξίζεις μόνο το ευχέλαιο του εκλιπόντος-

Να σου τελείωσε ως και το ασβέστιο των αποσυναρμολογημένων
Οστών.

Να μην σε νοιάζει κάθε τι που είναι ή δεν είναι..

Μόνο ένας λόγος σου να μένει και να ηχεί
Μέσα στην απουσία!
_____________

ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ

Η μέρα αράδιασε τα ψωριασμένα γατιά της γύρω από τους τόπους των σκουπιδιών
ψάχνοντας τρόπο
μιας άλλης επαιτείας να επιβιώσουν.

Δύο αλλοδαποί νομίζανε ότι ίδια θρησκεύουμε
και ανεβήκανε την σκάλα του ορόφου μουρμουρίζοντας
κάτι ακαταλαβίστικα λόγια.

Ένας κοκκινολαίμης γλύκαινε την μέρα με την σπάταλη φωνή του.
Μικρός θεός των ταπεινών!.

Οι νεραντζιές μιλούσαν πάλι με τα πικρά τους παιδιά.
Το φως τρυπούσε την καρδιά τους και τα γυαλιστερά
καταπράσινα φύλλα.

Γράφανε από απόσταση του τοξοβόλου τις ριπές τους βιαστικά τα χελιδόνια.

Καθώς ένας ήλιος ανέβαινε αξίζοντας
πιο πολύ κι από ποίημα!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

"Without Arms" MFA Thesis Animation by Alek Vacura