Όπου και αν με πήγαν οι θεωρίες μου,
βρήκα ότι ένας ποιητής ήδη είχε πάει εκεί.
Ζίγκμουντ Φρόυντ

23/6/18

Η απροσδόκητη θάλασσα - Aλκιβιάδης Μαλλίδης

«Ω! Η θάλασσα!»
μαζεύονταν οι άνθρωποι και την κοιτούσαν περίεργοι
«Ώστε υπάρχει!»
συνωστίζονταν ωσάν μια ανάμνηση ξεθωριασμένη
να τους παρακινούσε να εγερθούν
εμπρός στη θάλασσα
που την είχαν ξεχάσει, που είχαν πάψει να πιστεύουν
πως υπάρχει
και στέκονταν έκπληκτοι, με ψυχή λειψή
εμπρός σε ό,τι είχαν χάσει
και σαν η υπόλοιπη ζωή, όλες οι προσπάθειες
και οι πράξεις
να είχαν χάσει κάθε νόημα και κάθε ανάγκη
Και δεν κοιτούσαν ο ένας τον άλλον παρά μόνον
την απροσδόκητη θάλασσα
που είχαν να δουν από παιδιά, που είχαν πάψει
να αναζητούν
Ποιος τους ξύπνησε καταμεσής του βίου
και τους έδειξε καθαρά
πως η θάλασσα υπάρχει
και πως ό,τι έζησαν ήταν σαν ένα όνειρο χάρτινο,
κυνικό
κι έμοιαζε πολύ ανθρώπινο, πολύ ανελεύθερο
εμπρός στη θάλασσα

Tους χάιδευε όλους με σιωπή,
ο Ανεπίστρεπτος Χρόνος
...
Από την ποιητική συλλογή "Το χρυσό δόλωμα"
Εκδόσεις Χρήστος Ε. Δαρδανός 2006 
Δείτε το βιντεο ΕΔΩ



17/6/18

ΠΟΘΟΙ ΚΡΥΦΟΙ - ΤΑΣΟΣ ΣΤΑΥΡΑΚΕΛΗΣ

Να γείρω
σε μιαν αγκαλιά,
που δεν θα γίνει
φυλακή στα όνειρα μου.
... Να με κοιτάξουν
δυο μάτια λαμπερά ,
φλόγα να γίνουν
να ζεστάνουν την καρδιά μου.
Ν'αγγίζεις το κορμί,
όπως το κύμα
που χαιδεύει τ'ακρογιάλι
κι ο παφλασμός του
θα' ναι ένα βιολι,
τον έρωτα μας
για να σιγοτραγουδάει.

ΤΑΣΟΣ ΣΤΑΥΡΑΚΕΛΗΣ

Ποτέ δεν γυρίσαμε να κοιτάξουμε πίσω - Aλκιβιάδης Μαλλίδης

Ποτέ δεν γυρίσαμε να κοιτάξουμε πίσω
τη νεκρώσιμη ακολουθία των ονείρων μας
βαδίζοντας στο μονόδρομο
όπου δεν χωρούσαν οι πρώιμες αντιλήψεις
και τα πυρετικά σχέδια
που καταστρώναμε παιδιά παίζοντας στο ηλιόφως
γελώντας χαρούμενα
σε μια ξύλινη κούνια κάτω από έναν ανέφελο ουρανό

Τώρα οι μέρες τελείωσαν και βρισκόμαστε μακριά
είναι τόσο αργά για να αλλάξουμε πορεία
για να ξαναπιστέψουμε στα όνειρα
και να βγούμε από το μονόδρομο

Μονολογούμε μια υποφερτή δικαιολογία
πως ήμασταν υπνωτισμένοι
πως παγιδευτήκαμε από πλαστά σήματα

Οι δρόμοι που απορρίψαμε
πάντοτε θα μας στοιχειώνουν σαν δίχτυα
σαν πνιγμένες ζωές
...
...

Δείτε το βίντεο ΕΔΩ

13/6/18

Τα χέρια μου..- Στρατής Παρέλης

Τα χέρια μου είναι ρίζες, είναι πηγμένο νερό
Είναι επιφώνημα είναι σιωπή
Ακουμπούν την ύλη και η ύλη μεταστοιχειώνεται
Γίνεται χάος, μουσικό άθυρμα της μέσα μου ερημιάς

Τα χέρια μου είναι πεισματικά σύνολα που ζητούν να πλάσουν την γενναιότητα του κόσμου
Πράττουν την υποψία του φωτός, ξέρουν από την υποψία και του άλλου νοήματος
Που κρύβεται επιμελώς πίσω από την καθημερινή φλυαρία

Τα χέρια μου είναι ήλιος την μέρα και φεγγάρι στην νύχτα
Είναι εγωισμοί που φτάνουν ως το αυτί του μελωδικού γαλαξία
Καρτούν τον ρυθμό από ένα τραγούδι αρχαίο
Δίχως λέξεις τα χέρια μου είναι κραυγή που ξεσηκώνει τους λαούς των αισθημάτων
Και ταξιδεύουν πάνω από τις άπλετες θάλασσες
Κάνοντας κράτος την γιορτινή φαντασία..

   2011

12/6/18

ΤΟ ΠΡΟΠΥΛΟ ΤΗΣ ΕΝΟΧΗΣ - Χρήστος Θ. Παπαγεωργίου

Φως προελαύνον
στις επιμήκεις απολήξεις
της εύθραυστης ανατολής
στα μέρη
που αποδέχτηκαν
τα σκιρτήματα του χρόνου
στους αδιάλειπτους σηματοδότες
των μυστικών της ζωής
στα μονοπάτια της εγρήγορσης
του ελπιδοφόρου μύστη
της έκλαμψης
στις πρώιμες μεταμορφώσεις
της αυθόρμητης συγκομιδής.

Επήρεια φωτιάς
στα ύφαλα των ταπεινών
με τις επίμονες παρωπίδες
στα μάτια της πρότασης
με τα προεόρτια του χρέους
σημαίες αμφίπλευρες
ν’ ανεμίζουν
στον ιστό της παλίρροιας
με τα αργύρια της προδοσίας
πεταμένα
στα πόδια
των απυρόβλητων
της επαιτείας.

Ξέφωτο ανάτασης
στα χέρια των αργυραμοιβών
της αφύπνισης
σάλπισμα συσπείρωσης
στ’ αχνάρια του εφικτού
πληγή που αιμορραγεί
στο αλσύλλιο της φυγής.

Πρόθεμα χειραφέτησης
σ’ ένα χορό
φτιαγμένο από μετάξι
και άρωμα λουλουδιών
που μάζεψαν
από τον κήπο των θαυμάτων
τα παιδιά
με τις άδολες επιθυμίες
και τα έβαλαν
εγκόλπιο στο στήθος
για να μπορούν
να ονειρεύονται
ελεύθερα.

Λίκνο προσέγγισης
στις απόλυτες φωτοσκιάσεις
του νου
εκεί
που οι άγγελοι
αιωρούνται με χάρη
ντυμένοι στα λευκά
απαλλαγμένοι
από το κέρινο προσωπείο
της λήθης
έχοντας
τεντωμένα τα φτερά τους
ανέγγιχτοι
από τις πρωθύστερες επιδιώξεις
των πεπραγμένων
της πρόθυμης περικοπής. 

Απόρροια σύμπραξης
με τα επίχειρα
της απρόσκοπτης συναίνεσης
των επιγόνων του απρόβλεπτου
να αφηγούνται
τις εφήμερες αντανακλάσεις
των χρωμάτων
στο πρόπυλο της ενοχής.

Χρήστος Θ. Παπαγεωργίου 

10/6/18

ΜΕ ΕΝΑ ΚΛΑΔΙ ΕΛΙΑΣ - Βασιλική Γεωργίου

Mε ένα κλαδί ελιάς, το μπλε της θάλασσας και τ' ουρανού
κίνησα για να φέρω
Δροσιά της αύρας μες στον νου
κι όνειρο του καλοκαιριού
με ένα λευκό πανί και μπλε σκαρί
τον κόσμο θα γητέψω.
Απ' άλλους χρόνους μυστικούς
όλβιους και αρμονικούς
νότες χρυσές στην λύρα μου θα παίξω

Η Μοναξιά του Χρόνου - Aλκιβιάδης Μαλλίδης


Θα περπατήσω πάλι στους ίδιους δρόμους,
στην ίδια πολιτεία ανάμεσα στο πολύβουο πλήθος,
θα έχω το ίδιο πρόσωπο μα κανείς
δε θα με αναγνωρίζει
και κανείς δεν θα ξέρει πως έζησα σε αυτό το σπίτι,
στης συνοικίας την άκρη
Θα βλέπω χαρούμενος τη φρέσκια μπογιά
και τα καινούργια κεραμίδια στις στέγες,
τον ίδιο, αδύναμο ήλιο
να ανασηκώνεται πάνω από τις χιονισμένες κορφές,
μα θα έχω και στεναχώρια που κανένας γνωστός
πια δε ζει
και άνθρωπος δε μου λέει καλημέρα
ούτε τα παιδιά που παίζουν, ούτε οι γέροι που κοιτούν
και που στα κουδούνια, ονόματα γνώριμα
δεν είναι γραμμένα
Και όμως είναι η ίδια πολιτεία που μεγάλωσα,
με ελπίδα χαράξαμε κάποτε αυτούς τους δρόμους
και χτίσαμε σπίτια όμορφα που τραγουδούν
τα μυστικά μας
χωρίς ποτέ να ομολογήσουμε

Πέφτει το βράδυ παγερό και σαν όλοι το φάντασμα
να φοβάστε,
τους δρόμους έρημους αφήσατε
τρυπωμένοι στη θαλπωρή των ζεστών δωματίων,
στου ύπνου το σπλαχνικό ψέμα
Τριγυρνώ παγωμένος ανάμεσα στα ψηλά δέντρα,
στους δρόμους που κάποτε μεγάλωσα γρήγορα,
μα δεν είναι πια το σπίτι μου εδώ,
δεν κατοικώ
τη γενέθλια πολιτεία που απέραντα αγαπώ

Έρημος στην καταχνιά γυρνώ όλη τη νύχτα,
κρυώνει το σώμα μου και κλαίει η ψυχή μου
για τη Μοναξιά του Χρόνου
του Χρόνου
μακριά από τους ανθρώπους
...
...
 Δείτε το Βίντεο ΕΔΩ

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

"Without Arms" MFA Thesis Animation by Alek Vacura