Όπου και αν με πήγαν οι θεωρίες μου,
βρήκα ότι ένας ποιητής ήδη είχε πάει εκεί.
Ζίγκμουντ Φρόυντ

25/4/17

Ερωτικό - Ηλίας Φιλίππου


Φεύγουν, 
Μέσα απ’τα χέρια σου τα χρόνια φεύγουν, 
Σα τυχερά παιχνίδια σ’ αποφεύγουν, 
Και οι χαμένες Κυριακές που μένουν, 
Στης μοναξιάς σου την τροχιά σε παίρνουν, 

Μέσα απ’τα χέρια σου οι χαρές σου φεύγουν, 
Τα κρύα βράδια τις γιορτές σου κλέβουν, 
Μες το κορμί σου δυο καρδιές παλεύουν, 
Σε μια μάχη δίχως νικητή.

Κι όμως, 
Η μοναξιά δεν είναι ο μόνος δρόμος, 
Δεν είναι εξαίρεση ούτε και νόμος, 
Χωρίς αγάπη δεν περνάει ο χρόνος, 
Το όνειρο σβήνει για όποιον μένει μόνος?.
Η μοναξιά δεν είναι ο μόνος δρόμος, 
Δεν είναι ο έρωτας μονάχα πόνος, 
Ξέρω τι πέρασες μα αν θέλεις όμως, 
Σε θέλω πλάι μου για μια ζωή.

Φτάνει 
Να λες πως όλοι σε προδώσαν φτάνει, 
Να κλαις για έρωτες που έχουν πεθάνει, 
Και να ζητάει η ελπίδα σου λιμάνι, 
Μακριά απ’ αυτούς που σ’ έχουνε πικράνει, 
Μη κλαις για έρωτες που έχουν πεθάνει, 
Σκέψου η μοναξιά που θα σε βγάλει, 
Ότι κι αν πέρασεις στο λέω πάλι, 
Σε θέλω πλάι μου για μια ζωή...

Κι όμως, 
Η μοναξιά δεν είναι ο μόνος δρόμος, 
Δεν είναι εξαίρεση ούτε και νόμος, 
Χωρίς αγάπη δεν περνάει ο χρόνος, 
Το όνειρο σβήνει για όποιον μένει μόνος.

Η μοναξιά δεν είναι ο μόνος δρόμος, 
Δεν είναι ο έρωτας μονάχα πόνος, 
Ξέρω τι πέρασες μα αν θέλεις όμως, 
Σε θέλω πλάι μου για μια ζωή..

...

https://www.youtube.com/watch?v=yfkUZUb_A50

8/4/17

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΔΙΑΦΥΓΗ - Βασιλική Δραγούνη

Μέσα από την προσποίηση όλων
των αναλώσιμων εαυτών μου
γίνομαι ειλικρινής.

Επιστρέφοντας από την τελευταία διαφυγή μου
σε οικείο παρελθόν
βρήκα τον παλιό εαυτό μου
να πειθαρχεί στη νοσταλγία 
ενός άλλου κόσμου
μεταξύ κέρινων ομοιωμάτων
και αντικειμένων χωρισμού
παραταγμένα με θρησκευτική ευλάβεια
σαν ακριβές μνήμες φυλαγμένες
στις πιο κρυφές γωνιές της θύμησης
σαν ένα σημείωμα που άφησε κάποιος
που με αγαπούσε, όταν δεν ήμουν εκεί.

Επιστρέφοντας από τις αδιέξοδες οδούς
και τα μονοπάτια του χρόνου 
βρήκα τον άνεμο να φυσά 
μέσα από τις κουρτίνες 
και ένα χαμόγελο
να κρέμεται στο δωμάτιο


και έναν μικρό θάνατο
φτιαγμένο από σιωπή
και υγρό άρωμα.

Βασιλική Δραγούνη

4/4/17

ΤΙ ΗΤΑΝ Ο ΚΟΣΜΟΣ - Xριστόφορος Τριάντης

Ο ιδρώτας χάθηκε
στο ξερό χώμα .
Οι θρήνοι μαράθηκαν
απ τη σιωπή
κι οι μνήμες 
πληγώθηκαν απ’ τον ήλιο.
Τα χέρια μάτωσαν  
σαν έκοψαν
τ’ αγκάθια της λησμονιάς.
Στα ρήγματα τού τέλους,
τα δάκρυα ανταμώθηκαν
με τους πόθους 
και τα όνειρα ξέμειναν ανεκπλήρωτα,
λόγω συνθηκών
κι ημερολογίων.
Ω , μάνα ,
τι ήταν ο κόσμος τελικά,
παρά ένα θρόισμα
που ασήμωσε ( για λίγο )
τις γέρικες μυγδαλιές.
Κι ένα πρωινό
ξύπνημα στα μάτια
των παιδιών,
που ‘σβησε το δειλινό …

2/4/17

Εσύ.. - Στρατής Παρέλης

Εσύ..
Ο χαρακτήρας σου είναι ρωγμή στην ιστορία των άστρων·
Ψαλμωδείς άγρια φύλλα ευκαλύπτου που μαλώνει
με του αέρα τις ριπές·
Στεντόρεια- σαν
Να γράφεις την βίβλο των ανυποχώρητων,
Απόλυτη
όταν η ζωή σε πολιορκεί,
Δίκαιη
όταν ο κόσμος σ' αρνιέται,
Ράβεις και ξηλώνεις το ύφασμα των μυστικών που δεν ομολογήθηκαν..

Εκ νέου έρωτας… - Στρατής Παρέλης

Ανακτώνται οι μνήμες και επουράνιο ρέει φως μες την αντάρα των στερεωμάτων·
Αφήνω τις φιλοσοφίες μου να κατακλύζουν την μεσημεριάτικη ησυχία
Και βάφω με κατανυκτική πανδαισία την μέρα μου·
Σκιρτούν ανάσες των δευτερολέπτων·
Ο αέρας τρυπώνει παντού·
Είναι που πια και το φόρεμά σου πάλιωσε και θα σε βάλει σε πυκνές περιπέτειες·

Ξανά για να, εγώ, σε ερωτευτώ και σε ερωτευτώ..

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΩΝ ΓΡΙΦΩΝ - Βασιλική Δραγούνη

Πώς να καθίσω σε μια καρέκλα που δεν υπάρχει,
να ιππεύσω χωρίς σέλα ένα διάφανο άλογο
φτιαγμένο από σουρεαλιστικό φως,
πώς να χαιρετήσω τη μούσα που προσποιείται πως είναι
μια σκιά - αυτήν την παλιά μούσα του φόβου;

Πώς να διαβάσω το βιβλίο των γρίφων,
το βιβλίο των ερωτήσεων χωρίς απάντηση
στίχο με στίχο, λέξη με λέξη
δίχως κάποια έστω πιθανότητα επίγνωσης
του αόρατου χρόνου;

Τι θα συμβεί αν αυτό που νομίζω ότι βλέπω
είναι πραγματικά εκεί: η μούσα με σάρκα και οστά
και μια καρέκλα, στην οποία κάθομαι
ενώ παρακολουθώ τον εαυτό μου - είναι η ζωή άραγε
ένας καθρέφτης;
...
Βασιλική Δραγούνη

30/3/17

Κοίτα τώρα φίλε μου - Tάσος Σταυρακέλης

Κοίτα τώρα φίλε μου
πως γίνανε τα καλοκαίρια μας....
Άοσμα.
Άγευστα.
Ανούσια.
Βαρετά σαν καθημερινό παιχνίδι.
Σαν πυρωμένα σίδερα
πυρακτώνουν τις πολύχρωμες θύμησες
ευτυχισμένων στιγμων
που από μιά βαθειά μελαγχολία
αυτοκτόνησαν στον ωκεανό της λήθης.
Κι εμείς
να λέμε καλοκαίρι.
Να λέμε Αύγουστος.
Μηχανικά, έτσι γιατί κάτι πρέπει
να πούμε γιά παρηγοριά ψυχής.
Έτσι, γιά μια φέτα καρπούζι
κι ενα τσαμπί σταφύλια.
Και η γλαστρα με τον βασιλικό
στο μπαλκόνι απότιστη.

27 Αυγούστου 2016  - Tάσος Σταυρακέλης

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

"Without Arms" MFA Thesis Animation by Alek Vacura