1/2/16

Μόνο ο έρωτας μπορεί - Θάνος Πάσχος

Μόνο ο έρωτας μπορεί
Να μας οδηγήσει στο πιο κοντινό
Σημείο, άπειρα μικρό,
Της θεικής έκστασης
Και της εξόδου από τη γη.
Μέσα στην ύλη
Ζεις στην άυλη
Ζωή.
Μέσα από τον έρωτα
Αγγίζουμε τα κράσπεδα
Του θεού.

Photo by SHADOWZRWITHU

30/1/16

Ξένοι - Βασιλική Δραγούνη

Ξεθωριασμένες σκιές μου γνέφουν 
πως με ξέχασε ο Ήλιος, φίλε μου,
τα βήματά σου παίρνει ο Βόρειος άνεμος
γλάροι χορογραφούν την απουσία σου, 
αντιλαλούν το ισχνό σου αντίο
-που χρονοτριβούσε στις ήρεμες ημέρες.
Μόνο η ηχώς των λόγων σου έχει μείνει
αν κι αυτή είναι απ' τον άνεμο φευγάτη.

Η παραλία είναι έρημη τώρα.
Νέα σύννεφα, νέοι κίνδυνοι θα εμφανιστούν σε λίγο,
νέες σκιές θα με κυνηγήσουν πάνω στην ξηρά. 
Στέκομαι μόνη εδώ, σε αυτό το νησί,
αναζητώντας την αλήθεια μας στο σιωπηλό ατένισμα του γλάρου
και για μια στιγμή σε βλέπω... μια αντανάκλαση στο μάτι του...
φεύγεις μακριά και χάνεσαι. Ναι, είναι αυτό το τέλος.
Ξένοι από δω και πέρα.
Σε βλέπω να πετάς πάνω απ' τα γκρίζα κύματα.
Το τέλος, ναι. 
Για πάντα ξένοι.

Βασιλική Δραγούνη
...
"Photo by Bob Martin, με θέμα "Jonathan Livingston Seagull"

27/1/16

Οι κραυγές των Γλάρων - Βασιλική Δραγούνη


Ζωντανεύοντας μνήμες
από θραύσματα παιδικής ηλικίας
γεμάτης από μέρη και φόβους
και δάκρυα και πρόσωπα
ξεχασμένα
-αυτός, αυτός 
κι αυτός που σε προσπέρασε
ξεχνώντας-
εσένα, που είσαι τόσο μικρός
και πρέπει να πας εκεί όπου η ζωή σε οδηγεί
και όλοι οι δρόμοι προς το κέντρο του εαυτού
περνούν από αυτά τα θαμπά πρόσωπα
και τις ματαιωμένες υποσχέσεις
-αντίο, αντίο
και ξανά αντίο.

Τώρα ελίσσεσαι στον κυκλικό χρόνο
μέχρι να φτάσεις στο σημείο 
που ξεκίνησες
χωρίς αμφισβητήσεις
χωρίς απαντήσεις,
όλα είναι εδώ
-ήταν πάντα εδώ-
λεπτό το λεπτό
ώρα την ώρα
χρόνο τον χρόνο
-γιατί να θλίβεσαι
για ό,τι δεν μπορείς να ξέρεις.

Ένας γλάρος εμφανίζεται στα όνειρά σου
κι ύστερα άλλος, κι άλλος
κι ύστερα 
εκείνες οι γνώριμες,
πρωτόγονες κραυγές

Βασιλική Δραγούνη
...
"Photo by Ελενόρ Αργυροπούλου - "Ηλιοβασίλεμα στη Μελβούρνη"


9/1/16

Ο ΧΡΟΝΟΣ - ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ

 vimark
Γράφεται και ακυρώνεται ο χρόνος
με μια εγγύηση που και το φως θα σεβαστεί.
Μετά,
μες τις πυκνότητες που κομίζουν οι νύχτες,
ράθυμα
αντικρίζω τα μάτια του, 
λαμπερά
όπως του τρομαγμένου αιλουροειδούς-
φοβισμένα σε φοβίζουν..
Και σαν από το λειασμένο βότσαλο που φτάνει πάντα
ο ήχος της θάλασσας
αρχέγονος, αιώνιος, αινιγματικός-
ήχος που κάνει το νερό που πρώτο
συλλάβισε ζωή και όμως
υδρίες του θανάτου πάντοτε θα γέμει..
Τον βρήκα και τον έχασα, ήτανε κρουνός-
τελετουργία από παλαιών
θρησκειών ιερωμένους. Πάει πρίμα·
μπαλαρίνα των άυλων ανέμων
που σκουντά και εξωθεί τις εξάψεις μέσα σε λαύρα σιωπή..
Εγώ έχω μόνο εμένα· μέσα μου αναδιπλώνομαι·
περιέχω εμαυτόν και θλίψη·
καθώς μια κουρασμένη πόλη θορυβεί γύρω απ’ το σπίτι μου
και με βουρκώνει μες τις σημαντικά υπεύθυνες
αυταπάτες της..
Είμαι ο τελευταίος πια που δέχεται ανακωχή 
με κάθε πίκρα·
χωνεύω μέσα μου το δυνατό φαρμάκι τους· διυλίζω
το σώμα του καημού που ξαναενώνεται
σε χίλια δύο σπαθιά-
με κατασφάζουν…
Και ψιχαλίζει συμπάθειες των λουλουδιών
μέσα στην νύχτα, μέσα στην ψυχή μου!

13.5.2008

8/1/16

Γνώριμη ευθεία γραμμή - Νίκος Απόμακρος

 Apnea by vimark
Άφησε με να πιω.
Σκοτώνοντας πικρίες
ανασταίνω χαμόγελα.
Λυγίζω το γυαλί,
τα κάγκελα ραγίζω
κι όταν χάνω το έδαφος,
νέο έδαφος χτίζω.

Άφησε με να πιω.
Καταραμένη παραίσθησης φιγούρα,
θα σε μεθύσω με δάκρυα και σένα,
με μελαγχολίες δίχως γιατροσόφια.
Μαζί θ'αδειάζουμε κούτες με ποτά
και σακούλια με ψυχοφάρμακα ατόφια.

Φυλάξου.
Απώλεια, θα προκαλέσω,
κέντρου βάρους στη συνείδηση.
Οχτάρια μέθης στις τύψεις.
Ζαλισμένες οι Ερινύες
θα μοιάζουν με νεράιδες
μέχρι το χαμένο τους Εγώ
ν' αποκαλύψεις.

Κι έπειτα 
τα οχτάρια θα γυρίσουν
στην γνώριμη ευθεία τους γραμμή.
Το άπειρο από καιρό κατάντησαν
σ' έναν παλμό από καρδιά νεκρή.

29/12/15

Σκόνη θα γίνουν οι μέρες ... Στρατής Παρέλης

Σκόνη θα γίνουν οι μέρες σκόνη κι εμείς αλλά τώρα
δώσ’ μου τα χείλη σου και άσε τον χρόνο να κάνει γκριμάτσες 
φαιδρές-εμείς τον αψηφούμε!
Μελισσάκι που γύρω από ένα λουλούδι της χαράς πεταρίζεις και γράφω 
κι εγώ μια γεύση από την γύρη που πήρες.
Το τραγούδι λαμπρύνει την γιορτή των λέξεων και είμαστε 
δυο σχήματα που αλλάζουν
κυκλώνοντας με πόθο την σελίδα αυτής της ιστορίας και
της νύχτας το φεγγαρένιο σεντόνι.
Ας μας κατανοούν οι λίγοι-εμείς
έχουμε μια αθώα καρδιά που εκβάλει αισθήματα
στο δέλτα του ποταμού των άστρων, στον λυρικό ουρανό
που γέμει από γιρλάντες μεγαλόσχημου σύμπαντος
του Πάθους..

15/10/15

Κάποιες φορές στις σιωπές - Πασχάλης Παπαβασιλείου


Κάποιες φορές στις σιωπές 
η ψυχή ταξιδεύει από τη χαρά  στη μελαγχολία 
από τη νοσταλγία στο όνειρο 
στο απέραντο γαλάζιο πέλαγος 
με φουσκωμένα πανιά από τις θύμησες 

Η καρδιά τιμόνι στο άγνωστο 
Οι χαρές στην πλώρη 
Οι πίκρες σκορπισμένες στο κατάστρωμα 

Την ώρα που τα σύννεφα πλαγιάζουν 
στην κλίνη του ασημένιου φεγγαριού 
λάμπουν τα αστέρια σαν έντονες λαχτάρες 
πιο βουβές και από τους πόθους μου για σένα 


Πασχάλης Παπαβασιλείου

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

"Without Arms" MFA Thesis Animation by Alek Vacura