Όπου και αν με πήγαν οι θεωρίες μου,
βρήκα ότι ένας ποιητής ήδη είχε πάει εκεί.
Ζίγκμουντ Φρόυντ

10/10/18

ΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ - Χριστόφορος Τριάντης

Βγήκαν στις πολιτείες οι πραματευτάδες,

(κάθε λογής κι αξίας).

Τα εμπορεύματά  τους διαλαλούν :

ψωμί μπόλικο και σιτηρέσιο εκλεκτό

(για όλους ανεξαιρέτως).

Και να οι πορείες άρχισαν

να καταφθάνουν στις πλατείες.

Σωροί οι άνθρωποι

με τους οβολούς στα χέρια ,

ψωμί τρέχουν ν’ αγοράσουν .

Τις φέτες –ακριβοδίκαια - κόβουν οι Καρλόττες.

Ω , θέαμα εκλεκτό

για τιμητές και  τοποτηρητές.

Αλλά εκεί κοντά στα δειλινά  

κάπως μυστικά, μικροί άγγελοι,

μοιράζουν κομμάτια τ’ ουρανού.

Κι αλλάζουν οι άνθρωποι προσανατολισμό 

και το φως στα χέρια τους κρατούν.

Αλλάζουν χρώμα οι ορίζοντες  και

στους ξερόλακκους

ρίχνονται τ’ αργύρια.

Να τα ‘χουν κληρονομιά

οι οστεοφύλακες, οι έμποροι

κι οι Καρλόττες.



(*Καρλόττες : αναφορά στην Καρλόττα, την ηρωίδα του Βέρθερου και στη Σαρλότ Κορντέ,  τη δολοφόνο του Μαρά.

7/10/18

Υποκλίνομαι – Δημήτρης Α. Δημητριάδης

Στον οργασμό του σώματος και της γης 
και των θαυμάτων υποκλίνομαι

στα φεγγαρόφωτα του νου

στο βαθύτατο ξάφνιασμα
του εντός και του εκτός εαυτού
καθώς καλείται και γρηγορεί
να ξεχάσει όσα γνωρίζει 
και να ξαναθυμηθεί αυτά που δεν ξέρει.

Στις πολύχρωμες συνευρέσεις υποκλίνομαι
και στις ευφρόσυνες ιαχές

στο λευκό μπαλέτο των αγγέλων
που ψάλλει «Αι γενεαί πάσαι»
αναδύοντας ήχους απόκοσμους
κι αλληλουχίες ρυθμικές
συνοδεία εικόνων μιας άλλης μέρας
και νύχτας

στους δρομείς
τους γυμνασμένους σε πτώσεις συνεχείς
κι όχι στο πέταγμα
γνωρίζοντας καλά
πολύ καλά
πως ακόμα και στον άλλο κόσμο
αυτό που αγαπούν πάλι θα τους λείπει


και βεβαίως
σε σένα υποκλίνομαι
που κολυμπάς στις απέραντες θάλασσες
για μια στάλα νερό
με το χαιρετισμό σου στα όρια της ανάφλεξης
τον καμωμένο αργά και περήφανα
όπως ταιριάζει σε μια πράξη ζωής ή θανάτου.
...
Δημήτρης Α. Δημητριάδης
...


Ο Δημήτρης Α. Δημητριάδης γεννήθηκε το 1955 στο Τέμενος Παρανεστίου Δράμας. Συνεργάζεται με πολλά περιοδικά λόγου και τέχνης («Μανδραγόρας», «Ένεκεν», «3η χιλιετία» κ.α.) και με τις επιθεωρήσεις πολιτικής και πολιτιστικής παρέμβασης «Κοινωνική Επιθεώρηση» και «Πολίτες».
Έχει εκδώσει έντεκα ποιητικές συλλογές και τα ποιήματά του μεταφράστηκαν στα Γαλλικά, Ιταλικά, Πολωνικά και Αγγλικά.

6/10/18

Η ΜΕΘΗ ΤΟΥ ΑΠΟΛΥΤΟΥ - Χρήστος Θ. Παπαγεωργίου

Απόψε το φεγγάρι
στάθηκε για λίγο
καταμεσής
της ουράνιας σφαίρας
και χαμογέλασε πονηρά.

Πίσω από τα κλαδιά
των δέντρων
που απολάμβαναν
την πλήρη ωριμότητα
στην καρδιά του καλοκαιριού
μπόρεσα να διακρίνω
την ολόσωμη παρουσία του
να συντονίζει με μαεστρία
το θεσπέσιο ταξίδι
της ραψωδίας των αστεριών.

Ο βράχος
στην άκρη της θάλασσας
έμοιαζε με βάθρο παρατήρησης
αντίκρυ
στην ομορφιά της έκστασης
που πρόσφερε αφιλόκερδα
η έγκαιρη επιτομή
του ωραίου.

Μια κίτρινη γραμμή
εμπλουτισμένη
με χρυσαφιές ανταύγειες
χώριζε το πέλαγος
σε δύο κόσμους
βυθισμένους
στη σιωπή.

Οι διαβαθμίσεις του σκότους
έρχονταν σε αντίθεση
με το παιχνίδισμα
των εκμυστηρεύσεων του φωτός
που γέμιζαν την ψυχή
του ανυπόταχτου γητευτή
του ονείρου
με την μέθη του απόλυτου
καθώς ακολουθούσε μαγεμένη 
τα βήματα του φεγγαριού
που απολάμβανε μ’ ευγνωμοσύνη
τα εχέγγυα
της πληρότητάς του.


Χρήστος Θ. Παπαγεωργίου

24/9/18

Δημόσια αναμονή - Χρύσα Μαστροδήμου

Περάσαμε το ένα τρίτο της ζωής μας
σε αίθουσες δημόσιας αναμονής
κοιτάζοντας τα παπούτσια του μπροστινού μας
κλωτσώντας το μέλλον μας
σε θυρίδες δίχως φως
Το άλλο τρίτο
σε λάθος ανθρώπους το ξοδέψαμε
σε συναισθήματα δίχως αξία
και σε φιλίες χωρίς αντίκρισμα κανένα
Σε λάθος κόσμο επενδύσαμε
στη χώρα που κατάπιε
τα όνειρά μας
πιστεύοντας κίβδηλους υποκριτές
Για αυτό δε θέλω να αναρωτιέμαι
πόσος κλασματικός χρόνος μου απέμεινε.
Τόσος λίγος χρόνος
για τόσα πολλά λάθη.

18/9/18

ΣΤΙΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ - Xριστόφορος Τριάντης

Πιάστηκε μυστικά το φεγγάρι

-για λίγο -

στα πλέγματα της νύχτας.

Και οι κραυγές των σκυλιών

σκέπασαν την πίκρα των εραστών.

Έσβησε η αγάπη  

στους λάκκους των χοιροβοσκών,

αργά το δειλινό.

Και στους ναούς τα σήμαντρα

απέμειναν νεκρά,

να θυμίζουν δόξες

νικημένων βασιλείων.

Μάταια περίμεναν οι πιστοί

στους ερειπιώνες

τον αέρα να δροσίσει τις ελπίδες,

κείτονταν ξερές

γύρω από αρχαία χαλάσματα.

Η ζωή έφυγε ολότελα

απ’ τις καστροπολιτείες του νότου.

Έμεινε η μοναξιά θλιμμένη, 

έχοντας για συντρόφια

λέξεις δίχως ήχους.

7/9/18

ΛΥΠΑΜΑΙ ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ - Δημήτριος Γκόγκας

Λυπάμαι τα ποιήματα,
που κάθονται οκλαδόν στα άσπρα σκαλοπάτια των Εκκλησιών,
στα βρώμικα πεζοδρόμια των πόλεων,
έξω από τα πολυσύχναστα καταστήματα,
γυρολόγοι στα απόμακρα χωριά και στις λασπωμένες συνοικίες,
με τους νηστικούς στίχους υψωμένους να ικετεύουν,
έναν επιθετικό προσδιορισμό, ένα καλολογικό στοιχείο,
ένα κόμμα, μία τελεία, μια ξεχασμένη απόστροφο,
μια λύση στο αδιέξοδο, μια μυστική φωλιά στον ποιητή κι ένα θάνατο.

Λυπάμαι εκείνα τα ποιήματα
που δεν βλέπουν, δεν θέλουν να δουν,
δεν ακούν, έχουν σπάσει οι σάλπιγγες
στηρίζονται σε ξύλινες πατερίτσες,
κάμουν τους ανάπηρους, ακρωτηριασμένοι στην ψυχή
γεμίζουν με συγνώμες και ευχολόγια τις ημέρες τους
σαλιαρίζοντας πάνω από τους πληγωμένους ήχους των κερμάτων.
Κέρβεροι που φιλούν τους γυμνοσάλιαγκες των κύκλων της ποιήσεως.

Τι να τα κάμω αυτά τα ποιήματα;
Ελεεινά και τρισάθλια κουρέλια,
διπλά πλυμένα, απλωμένα ρετάλια, στους ιστούς αραχνών
σκεβρωμένα οστά που εκλιπαρούν ανάνηψη, 
των ανεπαρκών λόγων, των χαλαρωτικών εικόνων, των απροσάρμοστων ήχων.

Να λοιπόν ένα πουλί, ένα νηστικό πουλί,
να μια μέλισσα, μια θυμωμένη μέλισσα,
ένα μαύρο χελιδόνι,
ένα μαύρο χελιδόνι, είναι πάντα ένα μαύρο χελιδόνι που φέρνει την Άνοιξη.
Πάνω από την φωλιά των ποιημάτων, 
παίζει με τους τόνους, τα ουσιαστικά και τα επίθετα.
Παίζει με τους επαίτες, τους ληστές, τους δωρητές. 
Παίζει με την θάλασσα, το ποτάμι, τη λίμνη και το έλος.
Παίζει με τη ζωή, παίζει και με τον θάνατο.
Κλωτσάει τη σφαίρα να γίνει πάνινο τόπι στα πόδια ενός ποιήματος.
Ανοίγει μια κονσέρβα, μαχαίρι για την αυτόχειρα μνήμη μας.

Κι ακόμα λυπάμαι για τούτα τα ποιήματα.

Λίγα ξέρω για τη στίξη και τη μυστική συμφωνία του ποιητή.
Τέλος,
ύστερα από τη σταύρωση δεν ξέρω αν είναι λάθος
η ανάσταση των ποιημάτων με αντίδωρο το ερωτηματικό.

6/9/18

ΘΑΥΜΑΣΙΑ ΑΙΣΘΗΣΗ - Δημήτριος Γκόγκας

Γ΄βραβείο
στον 7ο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό
της Πνευματικής Συντροφιάς Λεμεσού / 2018

Θαυμάσια η αίσθηση να μαθαίνεις πως χάθηκε
Ούτε που σε νοιάζει ο κλεμμένος τόπος και το μειδίαμα του χρόνου
Πίσω από τις σκούρες κουρτίνες
το ποτήρι που σήκωσες να κάμεις μια πρόποση
έκρυβε στο βυθό του, το αίμα και το σώμα που δεν μετάλαβες
Πικράθηκες και μια σταγόνα από τούτη την πίκρα, επιστρέφει πάντα
Μετανάστρια στα μικρά ξέφωτα, πρόσκαιρες πατρίδες,
όπου στήνουν χορό οι ερινύες και οι κάμπιες δαγκώνουν τη ηθική σου
Κλείνεις τα μάτια, σιωπάς, δεν ακούς, κάμεις πως δεν ακούς
Αλυσοδένεσαι, μόνος δικάζεσαι, τιμωρείσαι
Τι να περιμένεις από αυτή την επανάληψη; Εκδίκηση;
Σκορπά ότι έσπειρες, πότισες, γεύτηκες
Με μαθηματικές πράξεις θανάτου και ζωής,
Προσθέσεις, αφαιρέσεις, διαιρέσεις της αλήθειες και του ψέματος
Στον ορίζοντα πολλαπλασιάζονται πενιχρά τα φλογισμένα βλέμματά σου
Ακοντίζει στον φόβο η αίσθηση, τον φόβο.
Θαυμάσια λοιπόν, καθώς αποχαιρετάς στρίβοντας τη σόλα
Πάνω στο φτύμα που έπεσε, στο χώμα που έρανες, το σώμα που θύμωσες.
Και πόσο λυπηρό
Η αίσθηση τούτη τρώει τη σάρκα σου, μεστή από λάθη στον πηγεμό σου.
Ίσως να σκέφτεσαι πως δεν ήρθε κι η δική σου ώρα.
Μα είναι παρήγορη η θαυμάσια αίσθηση.

Image Source HERE

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

"Without Arms" MFA Thesis Animation by Alek Vacura