Όπου και αν με πήγαν οι θεωρίες μου,
βρήκα ότι ένας ποιητής ήδη είχε πάει εκεί.
Ζίγκμουντ Φρόυντ

17/10/17

21.Άνθρωπε... - ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Ι.Ε. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

Η καθημερινή ζωή με καληνύχτισε,
η προσωπική μου νύχτα ξύπνησε,
ένα φύλλο χαρτιού χαμογελά
πονηρά στην καρδιά.

Πλησιάζω δειλά το γραφείο,
στέκομαι από πάνω του,
εκείνο με καθρεφτίζει,
ολόγυμνος Αδάμ, μόλις έχω δαγκώσει,οικειοθελώς ,το μήλο.

Πιάνω την πένα,
θυμάμαι τη μέρα-πέρασε έτσι,
δεν θα γυρίσει σαν τρομαγμένο από σκάγια, πουλί πέταξε μακριά,
μονάχα δυο φτερά,που έπεσαν στην πλάτη μου, έμειναν να την θυμίζουν.

Τα φτερά νεκρά, βαριά.
Πετώ την πένα μακριά,
αρπάζω τον χαρτοκόπτη,από την γωνία του γραφείου.
Κόβω το χέρι μου, με λύσσα, από τη ρίζα.

Ουρλιάζω μέσα στα αίματα,
νιώθω πιο ελαφρύς-χτυπιέμαι στους τοίχους
και γράφω με το αίμα μου:
"Καληνύχτα δεν θα ξαναγράψω".

Και τι έγινε,σε προλαβαίνω και λέω
και χαμογελώ, όπως εσύ.
Εσύ αποχαυνωμένος,
ξαπλώνεις ήρεμος,σε απαλό στρώμα,με καθαρά λευκα σεντόνια.

Εγώ βαμμένος από κόκκινο,
μέσα στις φλόγες,
κόβω κάθε στιγμή κι ένα μου κομμάτι και το μοιράζομαι μαζί σου.
Αυτό είναι ακόμη ένα.
...
Π.Ι.Ε.ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
(Ποιητική συλλογή ''Η Γένεσις, η Ζωή και το Έργο, ο Θάνατος του Αμνού. 2008-14)
...

16/10/17

Απόπειρες - Ελένη Βαρθάλη

Άγονη μακροθυμία 
με τις πολλές συντέλειες 
και τις νόθες εντυπώσεις.
Πάνω απ΄τις στέγες των σπιτιών
πετούσαν αγριοχελίδονα...
σιγοψιχάλιζε μέσα στη κάμαρη
κι εσύ περίμενες το καλοκαίρι
πίσω απ΄την κλειδαρότρυπα.
Άκουσες τους χτίστες να γκρεμίζουν
με υλικά κατεδάφισης να ξαναχτίζουν
τον θεμέλιο κόσμο. 
Είδες τη φήμη τους να εκτοξεύεται
στην τύρβη των αιώνων.
Αμμόχωστο φως, παραφυάδα της σιωπής
το ήξερα πως μ΄είχες προσαρτήσει
τόσο που οι αρθρώσεις να πονάνε
καθώς σπονδυλωνόσουνα εντός μου.
Όταν χαμηλώνουν οι θύμησες
ασκητεύει το πνεύμα.
Έξω απ΄την υπερμετρωπία της ύλης
η ιστορία θρηνεί τους νεκρούς της
κι οι ποιητές σταυρώνουν
στίχους μεταλλικούς
στο σκοτάδι της αποκάλυψης.
Ολόγυρά μας περιδινίζεται το χάος
μα όσο η γη κινείται
πάντα απόπειρες σωτηρίας
θα επιχειρεί ο άνθρωπος.
Δεν κρηπιδώνεται η ψυχή.
Ο παράδεισος δεν πλάστηκε για λίγους.
Ελένη Βαρθάλη
14-10-2017

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΦΟΡΙΣΜΩΝ - Χριστόφορος Τριάντης

Οι παράγραφοι αντικαταστάθηκαν
απ’ τις κραυγές μας,
άγραφες υιοθεσίες απελπισίας
μπροστά στην αδυναμία
για γαλήνη.
Τα κόμματα, σημεία στίξης
(εκούσια επιλογή ),
ασκεπή ιχνογραφήματα
μπροστά στην επερχόμενη τελεία
(ακούσια επιλογή).
Η γέννησή μας
πιστοποιήθηκε
μέσα στην οικουμενική  φυλακή
και οι ποινές μας
αυξήθηκαν με τον καιρό
(εξακολουθητικά).
Ευαγές παιχνίδι για δούλους
και κυρίους,
περίσσευμα θλίψης και εντροπίας.
Ω,  η αμφιβολία μας
δεν ξεπέρασε
τους επικούρειους προσανατολισμούς,
λίγο φως, δίχως σκοτάδι,
ήταν η υπόσχεση σοφών
 και ηθικολόγων
(κληρονομιά για συνεχή μόχθο
κι άδοξους διαχωρισμούς).
Η αλλοφροσύνη ήταν βουβή,
κληρονομημένη νομιμότητα
(προπατορική και τελεσίδικη),
καύχημα για αδιάφορους,
δυστυχία για άγιους και ποιητές.
Η αθανασία πέρασμα στο τίποτα,
προϊόν θλίψης
( εξοβελιστέα η όποια χαρά ).
Απ’ την εποχή
που διάβολοι και άνθρωποι
πήρανε τη θέση της αβύσσου.
Μετά χόρτασαν απαγορεύσεις,
αφού η σωτηρία ήταν ένα
ευφυολόγημα
απόντων των μύθων
(πάσης φύσεως ).
...
 Χριστόφορος Τριάντης
...

15/10/17

Γνωμικά~Ρητά -Ιωάννης Ζουμπιάδης

...
O κ.Ιωάννης Ζουμπιάδης είναι ένας βραβευμένος, 
σύγχρονος Έλληνας συγγραφέας και ποιητής. 
Εμπνέεται από οτιδήποτε περιβάλει την ύπαρξη του ανθρώπου. Προβληματισμοί, συναισθήματα, επιθυμίες, όνειρα, μουσική, στοιχεία της φύσης, υπαρξιακά ζητήματα και άλλα. Όλα χωρούν στο έργο του. Όλα είναι ιερά. Προχωρά, φιλοδοξεί και ονειρεύεται. Δηλώνει ερωτευμένος με την Τέχνη και τα είδη της. Αποκτά νόημα και αντλεί ζωή από  αυτήν!
...
 Για περισσότερες πληροφορίες,
την Βιογραφία,Λογοτεχνικά βραβεία και διακρίσεις 
του συγγραφέα και ποιητή κ.Ιωάννη Ζουμπιάδη,
 κλικάρετε ΕΔΩ

12/10/17

ΚΑΘΑΡΙΑ ΜΕΡΑ - Στέλλα Πετρίδου

Ω, ευτυχισμένη μέρα,
που σπέρνεις άνοιξη στα μάτια των αγγέλων,
μικρών παιδιών που ξέρουν να ονειρεύονται ακόμα,
να ζωγραφίζουν χρώματα στο απέραντο θολό.

Ω, λιοπερίχυτη, κρυστάλλινη ημέρα,
που σε βολτάρουν τα πουλιά στους θαυμαστούς σου κάμπους,
στις χιονοσκέπαστες κορφές και στα παρθένα δάση
και τραγουδώντας σε χορούς σου στήνουν και γιορτές.

Ω, γαλάζια και λευκή υπέρλαμπρη ημέρα,
που σε δροσίζει της αυγής τ’ αγιάζι, τ’ αλμυρό,
το κύμα που ξεκούραση γυρεύει στ’ ακρογιάλι
για ένα λεπτό, ύπνο γλυκό.

Ω, του παραμυθιού καθάρια μέρα,
ας ήταν ένα χάδι σου ν’ άγγιζε την ψυχή,
το ζωντανό του πόθου σου, λουλούδι ανθισμένο
και ποτισμένο με στοργή στ’ όνειρο, στη φυγή.

Ω, δαντελωτή, τριανταφυλλένια μέρα,
στέκεις ακόμα ζωντανή, ποιος άραγε γνωρίζει
αν, μαγεμένη χαραυγή, απλώνεις την αγάπη
μ’ ευχή από μέσα σου ζεστή χαρά ν’ αναστηθεί.

Ω, της προσμονής, εσύ, καινούρια μέρα,
που τάζεις άνοιξη στα μάτια των αγγέλων,
μικρών παιδιών που θέλουν να ονειρεύονται ακόμα,
έλα και φέρε μου ζωή, αγνή, αληθινή!

Στέλλα Πετρίδου
Από την ποιητική συλλογή «Προσφυγιά», εκδόσεις «άλφα πι».

11/10/17

ΠΟΙΗΤΙΚΟΙ ( ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟΙ ) ΑΦΟΡΙΣΜΟΙ - Χριστόφορος Τριάντης

Ω , οι επιθυμίες μας γεννούν
άλλους κόσμους,
έξω από τον υπαρκτό,
δυναμώνουν τις αντιφάσεις μας ,
διασώζουν τη φαντασία μας,
αρκεί να ‘χουν  βάθος αυτοκρατορικό
(και πνεύμα) .
Ω , η πραγματικότητα δημιούργημα
των γνώσεων μας
και της απέχθειάς μας
για το παρελθόν .
Ω, ο θάνατος :  ένα  τέλος
στις επιδερμικές μοναξιές.
Λόγω συγχρωτισμού με άλλους
η ζωή τον υπερβαίνει
(γεωμετρικά πάντα).
Ω, η ειρωνεία ακυρώνει
τις ελπίδες και τους σκοπούς,
όταν δεν έχεις τους σωτήρες
γύρω σου να
σκληραίνουν τους  στοχασμούς σου .
Ω, λίγη εξυπνάδα είναι η άρνηση
στις κατατάξεις
και στους κύκλους
 (στιγμιαία πάντα) .
Ω, τα δάκρυά παραλλάσσουν
τον χρόνο
και στενεύουν την καρδιά μας .
Ω, ο σκοπός ονοματίζει
τις σιωπές μας
και χάνεται η γοητεία της ζωής
(όποια υπάρχει ).
Ω , οι συγκινήσεις καταργούν
τα επεισόδια ,
πάμε κατευθείαν στις καθάρσεις
και στη μετριότητα
αισθήσεων και αισθημάτων.
Ω, η ανία προνόμιο  των αδιάφορων
και εμπόδιο
για τους σωτήρες
( πάσης φύσεως ).
...

Η ευγονία των λέξεων - Ελένη Βαρθάλη




























Να αφήνεσαι στην ελεημοσύνη των λέξεων                                 
είναι απόπειρα ριψοκίνδυνη.                                             
Ιδίως τις νύχτες
που η ψυχή βουτάει τη γλώσσα της
στο μελανοδοχείο των μυστηρίων                                         
για να καθαγιαστεί                                                       
ή να μαρτυρήσει.

Διαρρέουσα μνήμη                                 
πουλί που σε παρόχθιες χώρες αποδημεί                                   
να συλλάβει  το νόημα του ακατάληπτου                                   
στο μεταίχμιο.

Έξω απ ΄τις συντεταγμένες της ματαιότητας                               
βηματίζει η καπετάνισσα  η Ζωή.

Ο νόστος των αισθήσεων                                                 
μια έκρηξη αστρική                                                     
λίγο πριν το χάραμα.

Όταν ξυπνάνε τα αγάλματα                 
απ΄την ακινησία                                                         
και τον αιώνιο ύπνο τους                                                 
μπροστά γυρίζουν οι λεπτοδείκτες                                         
και τα ποτάμια γυρίζουν.

Πλησιάζεις στο κέντρο                                                   
κελαρύζει η μέσα σου φωνή                                               
με ευλάβεια προσέρχεσαι                                                 
στην ευγονία των λέξεων                                                 
προσκυνητής.

Φυλλορροούν οι σιωπές                                                   
την αναστάσιμη ώρα                                                       
χυμένο το φως κι η αλήθεια                                               
που φίλησα στο στόμα.

Στην απλωσιά του κόσμου                                                 
μυρίζει όνειρο και μπουγαρίνι.

Ελένη Βαρθάλη



LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

"Without Arms" MFA Thesis Animation by Alek Vacura