Όπου και αν με πήγαν οι θεωρίες μου,
βρήκα ότι ένας ποιητής ήδη είχε πάει εκεί.
Ζίγκμουντ Φρόυντ

21/7/16

Η ΕΥΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΡΕΑ ΛΟΡΑΝ - Χριστόφορος Τριάντης

( ΓΙΑ ΤΟΝ ΡΕΜΠΩ )

Ο ποιητής βγαίνει απ’ την έρημο.

Στα χέρια του κρατά πιθάρια,

για να βάλει τα κρανία των υποκριτών.

Κορόιδευαν τους ευτυχισμένους

τις νύχτες των Κρυστάλλων.

Περίμεναν τον ποιητή,

κάνοντας περιφορά τον θάνατο,

γύρω από ξερά πηγάδια.

Εκεί -από παλιά-  παρακαλούσαν  τα πνεύματα της γης  

να χαρίζουν σκοτεινούς ήλιους,

σ’ εκείνους που θέλανε την ευτυχία.

Ω! ο ποιητής δεν άντεξε τη χυδαιότητα. 

Προχώρησε  μπροστά!  

Τους δαίμονες  εύκολα προσπέρασε,

μα, στους υποκριτές

σταμάτησε ανησυχαστικά.

Τους παρίες της κολάσεως  αναζήτησε

«Μακάριοι, ευτυχισμένοι

που στέκεστε στις άκρες της αβύσσου,

σπεύσατε…

Πλημμύρισε η έρημος ψευτοδυστυχισμένους »

Ο αρχιερέας  Λοράν στα τείχη του Εσκοριάλ πρόβαλε.

Γύρω το λυκόφως

θλίψεις και θάνατο έσπερνε.

Φίλησε τον ποιητή:

«Δεν μπορείς να παρακαλάς άλλο!

Στοχάσου καταραμένε λογοπλάστη !

Είσαι της σκέψης…

Πολέμα!

Η ευτυχία σού ανήκει…

Σκότωσε τους άθλιους της δυστυχίας,  

τους κόλακες των παραδείσων!

Τα χέρια σου είναι οι ρομφαίες της τιμωρίας!

Μετά θα σ’ ανεβάσω στο τέλος  των λέξεων.

Των ιδεογραμμάτων τη σημασία

θα σου φανερώσω.

Θα δεις τον Θεό, δίχως αγγέλους,

για μια στιγμή.

Κι ύστερα  θα βυθιστείς

στη θάλασσα της ανυπαρξίας,

για πάντα…»

18/7/16

ΦΩΤΙΕΣ ΧΑΡΑΣ - Χριστόφορος Τριάντης


Τα όνειρα των ποιητών έπεσαν
στα χωράφια του ήλιου.
Και στις άκρες τους φύτρωσαν
οι ροδιές της μνήμης.
Στα κλωνάρια τους τα πουλιά
έλεγαν τραγούδια για τις νύχτες,
που το φως τρυπώνει –μυστικά-
στις καρδιές των κοριτσιών
και φωτιές χαράς γεννά
στους δρόμους της ελευθερίας .

"Άτιτλο":Δέσποινα Δεληγιαννίδου

Θέλω από τα σπλάχνα
με θράσος
και θάρρος
και θέληση θριάμβων,
περνούν από θολά θαλάμια
άσπλαχνων
αθέλητων συμβιβασμών

Άψυχα θα
συνωστίζονται
πίσω από δόντια φράχτες
ασθμαίνοντα
σχεδόν αθόρυβα

Θραύσματα σιωπών
θέλω θρυμματισμένα
θρυαλλίδες μικρής πνοής
θλώνται σε τείχη αρχαίων μη

Ο ιατροδικαστής θα γράψει
η εκτομή έγινε με θλον όργανο
κι εσύ θα ψάχνεις για καρδιά

και τρυφερά θροΐσματα ονείρων.

...
Image by Vimark

17/7/16

Κορώνα γράμματα - Δημήτρης Π. Κρανιώτης


Σαν γράφω,
κορώνα γράμματα
παίζω τον εαυτό μου,
ματώνω τρέχοντας
με το νου,
σκοντάφτω
στην καρδιά μου,
ληστεύω συναισθήματα,
χορεύω μοιρολόγια,
σαν τιμωρούμαι
με ποίηση,
με λέξεις αναρρώνω.

ΕΜΠΡΟΣ ΔΙΑΒΑΤΗ ! - Χριστόφορος Τριάντης


Εμπρός διαβάτη !
Βγάλε τα χέρια απ’ τις τσέπες και περπάτησε.
Εκεί που ο Ήλιος ανταμώνει με τη νύχτα .
Εκεί που ο ουρανός και η γη γίνονται ένα.
Εκεί που τα πουλιά περιμένουν
ν’ ακούσεις την ανάσα τους .
Εκεί που το κάστρο τη ελευθερίας
προσμένει κάστρο σου να γίνει.
Εκεί που τα πόδια το βάρος της ψυχής
το προσφέρουν θυσία στην αιωνιότητα
κι αμέσως ο χρόνος χάνει τα βαρίδια του .
Εκεί που τα νερά τον στοχασμό,
σαν τη πρωινή δροσιά συντροφεύουν.
Εκεί που ο αέρας στο αίμα κυλάει
και λέξεις γεννά
στα μονοπάτια του μυαλού .
Εκεί που ο έρωτας σαν ναός στη γη
φυτρώνει , για ν’ ακούει των πιστών τις προσευχές .
Περπατώντας γνωρίζεις την αλήθεια,
τα πόδια ακούνε την καρδιά
και δε λαθεύουν.

16/7/16

Μπαλαρίνες... - Στρατής Παρέλης



Χορεύεις στο μυαλό μου έκπαγλη και θησαυρισμένη
Μες το φως του ήλιου, μάντισσα
Του καημού που σου έχω..


Τοκίζεις τα σανδάλια σου επί των ημερών μου το βάσανο.
Συνωμοτείς με την σιωπή- δένεις κόμπο την λύπη μου.
Και τανύζεις το τόξο όσο η μοίρα το θέλει..


Το που δεν μιλιέται σου ζήτησα, το μυστικό των μυστικών.
Και το χόρεψες μπροστά μου να το πάρουν χαμπάρι οι πάντες..


Είναι, λέει, φλόγα ο έρωτας, είναι μια καύση.
Και ποιος σου είπε πώς δεν θα τολμήσω να καταστραφώ
Στων χειλιών σου το άπονο καμίνι;..
...
Στρατής Παρέλης






15/7/16

Nύχτα - Χριστόφορος Τριάντης

Ο Ήλιος αφήνει τον ουρανό
Η νύχτα προετοιμάζεται
με μουσικές κρυμμένες σε πικροδάφνες και πυγολαμπίδες
Σιωπηλά δάκρυα ντύνουν τα όνειρα των υπνοβατών
Το μοιρολόι των νεκρών ψυχών
έρχεται βουβό από τις πέτρινες βρύσες
Απλώνεται στα κρεβάτια των πληγωμένων Τιτάνων
Οι μανάδες προσφέρουν στον Θεό
στάχτη , ψωμί και τους ίσκιους των παιδιών τους
όπως έφεγγαν πλάι στις φωτιές
Στις άκρες των χωραφιών
τα λουλούδια στήνουν χορούς σκιών ,
μαζί με τους πιστούς του όρθρου
Μικρά φώτα τρεμοσβήνουν
πριν το τέλος των ωρών του σκοταδιού
Ξεχασμένα σκυλιά φοβούνται το φως
και τρέχουν πίσω από μορφές
εκλιπαρώντας τες ονόματα να τους χαρίσουν
Για να ‘χουν κάτι στο πέλαγος της σιωπής
Αστέρια όλο τρέλα
πέφτουν στη χοάνη του σύμπαντος χρόνου
δίχως απολογία
Οι ευχές των παιδιών
βυθίζονται στον αιώνιο ύπνο τους
καρφιτσωμένες στα τσεκούρια της φωτιάς ….
Νυχτώνει γρήγορα στα φαράγγια με τα παγόνια
Εκεί φυτρώνουν τα ρείκια της μνήμης
κάτω από τους σκελετούς των ερπετών
Στις λυγαριές φωλιάζει ο πόνος των Αγίων
Μαζί με τη χαρά των περιπόλων της νύχτας

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

"Without Arms" MFA Thesis Animation by Alek Vacura