Όπου και αν με πήγαν οι θεωρίες μου,
βρήκα ότι ένας ποιητής ήδη είχε πάει εκεί.
Ζίγκμουντ Φρόυντ

21/9/17

ΤΑ ΚΑΡΑ - Χριστόφορος Τριάντης


Πάλι κακοφορμίζουν
τα όνειρα οι τιμητές.
Έχουν στοχοθεσία :
να κρατάνε τους όχλους μαντρωμένους  
στους κοιτώνες της συνήθειας.
Έξω όμως στη νύχτα  
αιώνες περιμένουν:
ζωγράφοι με  χρωστήρες
στο αίμα βουτηγμένους.
Φρύγες βοσκοί που έμαθαν
από παλιά την ιστορία
και θέση παίρνουν  
να ξανοίγουνε τις αποτυχίες
των ταξιδευτών.  
Νέοι της Αιγύπτου
που τους  έταξαν φρουρούς τής
ομορφιάς και γελούν καρδιακά.   
Μεθυσμένοι ναύτες
πάνω σε καράβια που κρέμονται
από στίχους
κι όλο μιλούν για το
φεγγάρι.
Ξωτικά που φόρεσαν  
τακούνια σιδερένια
και την απληστία
κοροϊδεύουν. 
Σοφοί που την αιωνιότητα
αγαπούσαν κι αγαπούν  (πιστά ).
Και στις στοές του χρόνου
τα κάρα με τα στάχυα αγκομαχούν
στους δρόμους.
Μα η Ανάγκη
(κάπως βαριεστημένα)
αλλάζει την πορεία τους ( πάλι),
στερεύοντας τις νύχτες
από ωραιότητα και μύθους.
...
 ARTWORK : V I S U A L  E X P E R I M E N T
...

13/9/17

Νύχτωσα ανάμεσα στις ευωδιές - Στρατής Παρέλης

Τα λόγια είναι παρουσία αλλά
Η θάλασσα 
Πάντα μεγάλη Απόφαση, καημός
Που δεν χωράει σε στήθια·
Νύχτωσα ανάμεσα στις ευωδιές,
Το φεγγάρι με αναστάτωσε· 
Πώς έκλεισες την πόρτα και ήρθες
Να ξαπλώσεις κοντά μου, κυρά
Με τα θλιμμένα μάτια και πώς, εγώ
Ξέρω τόσο τον πόνο σου! Το κύμα
Ακούγονταν που έσκαζε στην ήρεμη ακρογιαλιά,
Τι φως από το παραθύρι μπήκε και καλά
Ασήμωσε το βορινό ντουβάρι, αγαπούλα μου, και πόσο
Αγαπηθήκαμε που ούτε ο άνεμος το ξέρει, μέχρι
Το πρωινό να στείλει δυο πουλιά να τιτιβίσουνε ευτυχισμένα!
Στην γλάστρα δυο ζουμπούλια σμίγουνε σαν περηφάνιας δώρα·
Και το φιλί σου δεν ξεθύμανε και το κορμί σου ούτε·
Τραγούδι ο φλοίσβος και κινεί τις ρίμες όλες υποτακτικές και στην υγειά σου·
Θάνατο δεν φοβήθηκα και πάλι, όταν σ’ έχω, δεν φοβάμαι για παντού να σαλπάρω..

11/9/17

ΙΕΡΟΦΑΝΤΙΚΗΣ ΕΥΦΟΡΙΑΣ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ..Στρατής Παρέλης

Ακριβή μου πέτρα
τα μεσημέρια που προσαγορεύει ο ήλιος την σκληράδα σου
το χιτώνιο σου καίει σαν βάτος της ερήμου
ονομαστή
στις παρυφές της νύχτας σπιθίζουν
οι καρδιές των αστεριών κι ο νεφεληγερέτης
Δίας λαχταρά την κόρη την ευπλόκαμη
τίμιο ξύλο ιππεύει το φεγγάρι
τα τριζόνια αλαφροπατάνε πάνω στα φύλλα της νοσταλγίας
πηγαινοέρχονται οι μαυροφορεμένες
γερόντισσες μες τα σοκάκια της απάνω πόλης
η Λέσβος πλέει επί των υδάτων
του Αρίωνα οι μουσικές διασφαλίζουν
επουράνιο φως
α ψυχή μου που λυτρώθηκες μες το αλώνι της αυγής
κάτω από την σκεπή των πλατάνων
ανάταση φέρουν οι ορίζοντες
η κάθε λέξη χλιμιντρά βαυκαλισμένη
λέω τις εκδοχές του μύθου που έζησα
κυνήγησα κι εγώ το χρυσόμαλλο δέρας
στην σκήτη των ανέμων
κάτω από την κάθε συλλαβή της νύχτας
αγρυπνά και είναι μανιφέστο της φωνής η παλικαριά μου
ζω το μυστήριο των φωνηέντων
ως το κρυφό κύτταρό μου..

10/9/17

Ζωγραφίζοντας τον ήλιο - Μαρία Τσέτσιλα

Και μην φοβάσαι
Κάποια στιγμή το φεγγάρι θα υποδεχθεί τον ήλιο
Όλα θα λάμπουν και θα έχουν νόημα

Και μην φοβάσαι
Τα σκληρά και αδίστακτα λόγια τους θα σταματήσουν
Και στη θέση τους θα μπουν λόγια αγάπης
Που έχεις τόση πολλή ανάγκη να ακούσεις αδελφέ μου
Κι αν όχι
Αν δεν αλλάξουν θα πάψεις να τα ακούς
Θα πάψουν να μιλούν

Κι αν ακόμη φοβάσαι θα είμαι δίπλα σου
Αν αργήσει να αλλάξει ο κόσμος και φοβάσαι
Θα είμαι δίπλα σου
Με ένα κεράκι να φωτίζω το σκοτάδι

Κι αν οι ακτίνες του ήλιου δεν φτάσουν ως το παραθύρι μας
Μην φοβάσαι
Θα ζωγραφίσουμε εμείς τις ηλιαχτίδες στους τοίχους του δωματίου
Θα ράψουμε τα στόματα τους

Αδελφέ μου, γιατί δεν μου μιλάς; Γιατί δεν με ακούς;
Γιατί δεν αντιδράς ; Γιατί είσαι τόσο απόμακρος;
Γιατί είσαι τόσο κρύος ;
Τι σου έκαναν;
...
Μαρία Τσέτσιλα  

9/9/17

Το κλειδί - Μαρία Τσέτσιλα

Πλανεμένη ματιά,
Νομίζει κατέχει την γνώση
Την γνώση που ανοίγει τις πόρτες της αιώνιας ηδονής
Χρόνια ολόκληρα έψαχνα για κλειδιά σε βιβλία, σε σπίτια , σε ματιές
Γριά τώρα , στο μπαλκόνι με γυάλινα πόδια
Θυμάμαι στιγμές της περασμένης Άνοιξης
Αργά πια έμαθα ότι οι πόρτες δεν υπάρχουν
Ούτε κλειδί ούτε γνώση
Μονάχα στιγμιαία ηδονή δίπλα σε ανθρώπους που φεύγουν , όπως και εσύ…

,,,
Μαρία Τσέτσιλα 

ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ - Χριστόφορος Τριάντης

Ω , να πλήθος γεννιούνται
οι ρίμες  κι οι καντάδες,
κατασκευάσματα λογάδων
που υψώνονται (προς τέρψη)
στα πολυκαταστήματα.
Νυχθημερόν ακούγονται
σε κύματα και συσκευές. 
Ω , μουσικές φτιαγμένες
για επαναληπτικές καταστάσεις
και συνήθειες,
ληθοποιές και τάχιστα
αποθανούσες.
Μα , δεν παύουν οι κήνσορες  
ν’ ανακοινώνουν τιμές
(οι δημιουργίες είναι για παζάρια). 
Ανακράζουν :
πωλούνται εμπορεύματα και φκιασίδια,
( για νομισματοκοπεία και παρενδυσίες ).
Κι ύστερα ,υπερλογικά,
οι δηλωσίες (της καλλιτεχνίας)
ακολουθούν  τις  εμμονές τους 
για αθανασία ή ανυπαρξία.
Δίλημμα  που
το συντηρούν οι λέξεις τους .
Έτσι από πίστη σε κενοδοξίες
και βαττολογίες .
Φανερά προσευχητάρια
χρονικών προδιαγραφών.
Εκκλήσεις
μήπως και ευδοκιμήσουν
τα διλήμματα
: ένα μικρό εγώ
 ή ένα μεγάλο τίποτα
(άνευ σημασίας) .
...
 Χριστόφορος Τριάντης 

5/9/17

Το αντίδοτο - Στέλλα Πετρίδου


Κι αν τόσα ψέματα γκρεμίσουν τ’ όνειρό μας
και ξεχειλίσει ένα δάκρυ από ντροπή
κι αν μαύρο σύννεφο σκεπάσει το φεγγάρι
και τσακισμένος ο καιρός παραδοθεί,

αρκεί και μόνο να σαλέψει ένα κάτι,
γερό σκαρί, από τη γέννα θαρρετό,
να τραγουδήσει φωναχτά για την αγάπη
ύμνο γλυκό, θαλασσινό, μελωδικό

σ’ ένα πλανήτη που βουλιάζει σκουριασμένος
και μολυσμένος παραδίνεται στο χθες,
να γίνει αντίδοτο και σπίρτο αναμμένο,
το φάρμακο στις μαυροφόρες ενοχές.

Στα βάθη του πελάγου τρομαγμένη
μια σπίθα του καλού καραδοκεί,
στο άκουσμα της νότας ξεπροβαίνει
κι ανθίζει πάλι η γη απ’ την αρχή.

Στέλλα Πετρίδου
Από την ποιητική συλλογή «Θάλασσα κι Ουρανός», εκδόσεις «άλφα πι»

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

"Without Arms" MFA Thesis Animation by Alek Vacura