Όπου και αν με πήγαν οι θεωρίες μου,
βρήκα ότι ένας ποιητής ήδη είχε πάει εκεί.
Ζίγκμουντ Φρόυντ

12/12/18

Θα σε προσμένω - Στέλλα Πετρίδου

Κι είναι που έρχεσαι συνέχεια στο μυαλό μου, 
σα μια συνήθεια που καίει, μα δεν αλλάζει,
σαν ένα πάθος φονικό που φλόγα βγάζει 
και ξεμυαλίζεις κάθε λογικό φραγμό μου. 

Κι είναι που άγγιγμα να νιώσω σου γυρεύω, 
χάδι δικό σου, μαγεμένο, ερωτικό, 
ταξιδεμένο μ’ ένα πάθος μυστικό 
μες στου κορμιού μου τις γωνιές να το χορεύω. 

Κι είναι που τρέχω στα σκοτάδια να σε φτάσω.
 Όπου κι αν είσαι, ψάχνω μήπως και σε βρω 
μπροστά στα πόδια σου, ζωή μου, ν’ αφεθώ, 
τη μαγεμένη σου μορφή ποτέ μη χάσω. 

Κι αν μαστιγώνεις το κορμί μου μ’ απουσία 
και τη σιωπή μου ανακατεύεις και τρομάζεις, 
ναρκωτικό της μοναξιάς μου, πώς μου μοιάζεις; 
Κάθε μου σκέψη η δική σου παρουσία. 

Ζωή μου είσαι, όνειρό μου αγαπημένο 
και μες στο όνειρο που στέκεις κολυμπώ 
και αναπνέω απ’ τη μορφή σου και μεθώ 
σαν παίρνω δύναμη, γλυκό μου απωθημένο. 

Μέσα μου είσαι, πλάι μου είσαι φωλιασμένος. 
Είσαι ο ένας, ο μεγάλος, ο ακριβός. 
Είσαι ο άγγελος του πάθους φτερωτός, 
ο έρωτας μου, ο δικός μου αγαπημένος. 

Παραδεισένια μου αυλή, μα και αγκάθι! 
Μα πόσο άγλυκο θα ήταν το φιλί, 
αν δεν το έλουζε με πόθο η ζωή 
κι αν δεν το βάραινε του πόνου κατακάθι; 

Κι αν με λαχτάρα τη μορφή σου περιμένω 
μέσα στη νύχτα που ουρλιάζει ο μισεμός, 
όσα κομμάτια κι αν με κόβει ο χωρισμός, 
ζεστό μου δάκρυ, μια ζωή θα σε προσμένω.

Στέλλα Πετρίδου
Από την ποιητική συλλογή «Έρωτας είναι», εκδόσεις «άλφα πι»

9/12/18

ΔΡΟΜΟΙ ΜΕ ΟΜΙΧΛΗ - Χριστόφορος Τριάντης

Οι διαβάτες στέκονται μονάχοι

στην ομίχλη.

Να, ξεκινούν πάλι.

Και oι νεκροί σαν σκιές

(άλλων εποχών)

βγαίνουν απ’ τα σπήλαια

ν’ ακούσουν – πάλι –  τα παιδιά,

όπως προχωρούν μαζί με τους διαβάτες.

Αλλά ο χρόνος ούτε με τις κρυστάλλινες νύχτες

άλλαξε την ιστορία.

Έμεινε ορφανή στους δρόμους,

να τη ρωτούν διαβάτες και νεκροί :

«Πότε σταματάς;».

Κι αυτή σαν να ‘χει

αίμα παγωμένο στις φλέβες της,

απαντά :

«Δεν υπάρχει τέλος.

Μόνο δάκρυα για τα παιδιά.

Φως για τους νεκρούς.

Και δρόμοι με ομίχλη

για σας,  

τους διαβάτες της νύχτας».

8/12/18

ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ - Βασιλική Δραγούνη

Άγγελοι τραγουδήστε τους ύμνους σας, 
φιλοφρόνηση στη συνείδησή μου,
ρίξτε τις φωνές σας στην αύρα 
για να μπορώ να αισθάνομαι το χάδι τους
κι ας είναι το τραγούδι της αγάπης σας θερμό 
σαν την υπόσχεσή σας
που θα ελευθερώσει την περιπλανώμενη ψυχή μου 
από τη φυλακή της ζωής.

Αρμενίστε με στον ωκεανό σας 
για να φτάσω στην άλλη πλευρά,
μακριά από τη χυδαιότητα που πλήττει τόσο 
τη λαχτάρα της καρδιάς μου.
Κλείστε με στο παραμύθι σας 
που είναι η γη που κατοικείτε,
εκεί όπου η ειλικρίνεια, η μεγαλοψυχία 
και η ευγένεια αποκτώνται.

Με έχει σπιλώσει η μωρολογία 
της πληβείας ύπαρξης,
ο μόχθος για κενές αξίες 
-για να πάρουν κι άλλη δόξα-
που δεν κρατούν κανένα προνόμιο 
χωρίς ανταπόδοση
και που δεν δίνουν καμία ανταμοιβή 
στη συμπόνια, δίχως κέρδος.

Έχω μαλώσει με το όραμά μου 
αυτό μιας μαγεμένης ουτοπίας
ειρηνικά ειδυλλιακής, 
όπου η ανιδιοτέλεια συναντά το μάτι.
Άσκοπο, ναι,  γιατί δεν προσαρμόζεται 
στις προδιαγραφές τους,
ωστόσο  το πνεύμα ακόμα λαχταρά 
τον ουρανό σας να φιλήσει.

Δανείστε μου τα φτερά σας για να μπορέσω 
να υψωθώ στον ακυβέρνητο άνεμο,
ελευθερώστε με από τα δεσμά 
της εγκόσμιας δουλείας,
αφήστε με να επιπλεύσω πάνω στο όνειρο 
που εξευμενίζει την επίγεια αμαρτία μου
και οι εχθρικές μου σκέψεις ας μην με αποκλίνουν άλλο 
από την αλήθειά σας.

10/10/18

ΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ - Χριστόφορος Τριάντης

Βγήκαν στις πολιτείες οι πραματευτάδες,

(κάθε λογής κι αξίας).

Τα εμπορεύματά  τους διαλαλούν :

ψωμί μπόλικο και σιτηρέσιο εκλεκτό

(για όλους ανεξαιρέτως).

Και να οι πορείες άρχισαν

να καταφθάνουν στις πλατείες.

Σωροί οι άνθρωποι

με τους οβολούς στα χέρια ,

ψωμί τρέχουν ν’ αγοράσουν .

Τις φέτες –ακριβοδίκαια - κόβουν οι Καρλόττες.

Ω , θέαμα εκλεκτό

για τιμητές και  τοποτηρητές.

Αλλά εκεί κοντά στα δειλινά  

κάπως μυστικά, μικροί άγγελοι,

μοιράζουν κομμάτια τ’ ουρανού.

Κι αλλάζουν οι άνθρωποι προσανατολισμό 

και το φως στα χέρια τους κρατούν.

Αλλάζουν χρώμα οι ορίζοντες  και

στους ξερόλακκους

ρίχνονται τ’ αργύρια.

Να τα ‘χουν κληρονομιά

οι οστεοφύλακες, οι έμποροι

κι οι Καρλόττες.



(*Καρλόττες : αναφορά στην Καρλόττα, την ηρωίδα του Βέρθερου και στη Σαρλότ Κορντέ,  τη δολοφόνο του Μαρά.

7/10/18

Υποκλίνομαι – Δημήτρης Α. Δημητριάδης

Στον οργασμό του σώματος και της γης 
και των θαυμάτων υποκλίνομαι

στα φεγγαρόφωτα του νου

στο βαθύτατο ξάφνιασμα
του εντός και του εκτός εαυτού
καθώς καλείται και γρηγορεί
να ξεχάσει όσα γνωρίζει 
και να ξαναθυμηθεί αυτά που δεν ξέρει.

Στις πολύχρωμες συνευρέσεις υποκλίνομαι
και στις ευφρόσυνες ιαχές

στο λευκό μπαλέτο των αγγέλων
που ψάλλει «Αι γενεαί πάσαι»
αναδύοντας ήχους απόκοσμους
κι αλληλουχίες ρυθμικές
συνοδεία εικόνων μιας άλλης μέρας
και νύχτας

στους δρομείς
τους γυμνασμένους σε πτώσεις συνεχείς
κι όχι στο πέταγμα
γνωρίζοντας καλά
πολύ καλά
πως ακόμα και στον άλλο κόσμο
αυτό που αγαπούν πάλι θα τους λείπει


και βεβαίως
σε σένα υποκλίνομαι
που κολυμπάς στις απέραντες θάλασσες
για μια στάλα νερό
με το χαιρετισμό σου στα όρια της ανάφλεξης
τον καμωμένο αργά και περήφανα
όπως ταιριάζει σε μια πράξη ζωής ή θανάτου.
...
Δημήτρης Α. Δημητριάδης
...


Ο Δημήτρης Α. Δημητριάδης γεννήθηκε το 1955 στο Τέμενος Παρανεστίου Δράμας. Συνεργάζεται με πολλά περιοδικά λόγου και τέχνης («Μανδραγόρας», «Ένεκεν», «3η χιλιετία» κ.α.) και με τις επιθεωρήσεις πολιτικής και πολιτιστικής παρέμβασης «Κοινωνική Επιθεώρηση» και «Πολίτες».
Έχει εκδώσει έντεκα ποιητικές συλλογές και τα ποιήματά του μεταφράστηκαν στα Γαλλικά, Ιταλικά, Πολωνικά και Αγγλικά.

6/10/18

Η ΜΕΘΗ ΤΟΥ ΑΠΟΛΥΤΟΥ - Χρήστος Θ. Παπαγεωργίου

Απόψε το φεγγάρι
στάθηκε για λίγο
καταμεσής
της ουράνιας σφαίρας
και χαμογέλασε πονηρά.

Πίσω από τα κλαδιά
των δέντρων
που απολάμβαναν
την πλήρη ωριμότητα
στην καρδιά του καλοκαιριού
μπόρεσα να διακρίνω
την ολόσωμη παρουσία του
να συντονίζει με μαεστρία
το θεσπέσιο ταξίδι
της ραψωδίας των αστεριών.

Ο βράχος
στην άκρη της θάλασσας
έμοιαζε με βάθρο παρατήρησης
αντίκρυ
στην ομορφιά της έκστασης
που πρόσφερε αφιλόκερδα
η έγκαιρη επιτομή
του ωραίου.

Μια κίτρινη γραμμή
εμπλουτισμένη
με χρυσαφιές ανταύγειες
χώριζε το πέλαγος
σε δύο κόσμους
βυθισμένους
στη σιωπή.

Οι διαβαθμίσεις του σκότους
έρχονταν σε αντίθεση
με το παιχνίδισμα
των εκμυστηρεύσεων του φωτός
που γέμιζαν την ψυχή
του ανυπόταχτου γητευτή
του ονείρου
με την μέθη του απόλυτου
καθώς ακολουθούσε μαγεμένη 
τα βήματα του φεγγαριού
που απολάμβανε μ’ ευγνωμοσύνη
τα εχέγγυα
της πληρότητάς του.


Χρήστος Θ. Παπαγεωργίου

24/9/18

Δημόσια αναμονή - Χρύσα Μαστροδήμου

Περάσαμε το ένα τρίτο της ζωής μας
σε αίθουσες δημόσιας αναμονής
κοιτάζοντας τα παπούτσια του μπροστινού μας
κλωτσώντας το μέλλον μας
σε θυρίδες δίχως φως
Το άλλο τρίτο
σε λάθος ανθρώπους το ξοδέψαμε
σε συναισθήματα δίχως αξία
και σε φιλίες χωρίς αντίκρισμα κανένα
Σε λάθος κόσμο επενδύσαμε
στη χώρα που κατάπιε
τα όνειρά μας
πιστεύοντας κίβδηλους υποκριτές
Για αυτό δε θέλω να αναρωτιέμαι
πόσος κλασματικός χρόνος μου απέμεινε.
Τόσος λίγος χρόνος
για τόσα πολλά λάθη.

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

"Without Arms" MFA Thesis Animation by Alek Vacura