24/11/14

Εγώ κι Εκεί - Nίκος Απόμακρος

Έλα στο φως, μου λειψ' η σκιά σου.
Τ' αφηρημένο, άπιαστο
και σκοτεινό Εσύ σου,
πίσω απ' τις αποχρώσεις
των άχρωμων, για σε, χρωματισμών
Έλα σαν την αλήθεια την αδιάφορη
στο τέλος των ψεμμάτων.
Ορισμών και νοημάτων π' άρεσαν τόσο.
Έλα λοιπόν στο φως
τώρα που ξεγλιστρώ από τα δάχτυλά μου
και ξεχύνομαι σ' άλλη όχθη ρευστός
αντίθετα στο ρεύμα, ενός Θωμά πιστός
και θεός της σκιάς μου, όταν λυγίζει.
Γιατί Εγώ
δεν είμαι πια Εδώ
Γιατί Εκεί 
δεν είμαι πια Εγώ

23/11/14

ΠΡΑΣΙΝΟ ΚΛΗΜΑΤΟΦΥΛΛΟ ΣΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ - Σταύρος Βαρβέρης.


















Μην ειν' αυτό η αφορμή που οι ποιητές
παντρεύονται τις μούσες τους με στέφανα τους στίχους
και λύνουν τους ανέμους μεσοπέλαγα απ' τα στήθη
για να υμνήσουν το σπέρμα του έρωτα;
Μην είν' αυτό όπου το νου κινεί και απ' το χώμα
διαπερνά τα χρώματα και σαν γροθιά γαλήνια
ξυπνά τα σπλάχνα του γαλάζιου;
Πράσινο κληματόφυλλο στο γαλάζιο
Λες να 'ναι αυτό που κεραυνούς φωτός
στα νεύρα τα παλαμωτά εσύναξε
και γίνηκαν αιτία η ρώγα να γιομίσει το τσαμπί
για να μεθύσει η πλάση μια βραδιά;
Λες να 'ναι αυτό οπού την λύπη
απ' την καρδιά του κόσμου πήρε
και σήκωσε τα χέρια να τσουγκρίσουν
οι καρδιές αγάπη;
Πράσινο κληματόφυλλο στο γαλάζιο
Μήπως αυτό ορίζει το χαμόγελο
και την ακινησία της ευτυχίας
στις ροδαλές γραμμές του;
Μήπως αυτό γκαστρωμένο απλότητα
της αύριον το παιδί κυοφορεί μέσα μας
και τον ομφάλιο λώρο της ποίησης
θρέφει σε γαλανό ουρανό!
Πρασινο κληματόφυλλο στο γαλάζιο!
Δόξα σοι Κύριε!
9-8-2014 Σταύρος Βαρβέρης.

4/9/14

Θέλω μια μέρα... - Σκοτεινός Άδωνις












Θέλω μια μέρα να ξυπνήσω μαζί σου
και να αγαπηθούμε σαν παιδιά,
όπως τότε που η ζωή μύριζε αγάπη.
Από το πρωί κοπάνα να κάνουμε ,σχολείο να μην πάμε
και με το καρδιοχτύπι μέσα μας
ραντεβού να πάμε μετά ποδήλατα εκεί στην εξοχή.
Να τρέξω μαζί σου στα χωράφια
ανάσκελα να ονειρευτούμε την ζωή
και να γεμίσουν πρασινάδες τα ρούχα μας,
χορτάρια τα μαλλιά σου και εγώ να γελώ και να σε πειράζω
και εσύ να με χτυπάς και να μου κάνεις μούτρα
……και τίποτα να μην μας νοιάζει γιατί είμαστε παιδιά.
Να μαζεύουμε λουλούδια πολύχρωμα,
μα το πιο όμορφο να το κρατώ στα μαλλιά να στο περάσω
και να τρέχω να σε πιάσω και εσύ να ξεγλιστράς και να πέφτεις
αλλά να μην σε πειράζει γιατί εγώ θα στο φιλήσω να περάσει.
Να τρέξουμε σε γειτονιές που τα σπίτια έχουν ακόμα μυρωδιές όπως τότε
και να παίξουμε ότι εσύ θελήσεις
……και τίποτα να μην μας νοιάζει γιατί είμαστε παιδιά.
Μπορούμε αν θες "τα μήλα" ή "μακριά γαιδούρα"
ίσως να μου δείξεις και το πόσο καλή ήσουν στο σχοινάκι
και εγώ να σε καμαρώνω
και σαν διψάσεις από το λάστιχο θα πιούμε ,εκεί θα βάλεις τα χείλη σου
και εγώ μετά τα δικά μου.
Να αγοράσουμε περιοδικά που έχουν δώρο χαλκομανίες
και να χαίρεσαι με αυτό που κέρδισες
Εγώ θα στο αγόραζα για να κέρδιζα ένα σου φιλί στο μάγουλο
και ολόκληρος να είχα κοκκινίσει.
Να χτυπήσουμε κουδούνια σπιτιών το μεσημέρι,την ώρα που όλοι κοιμούνται
και να τρέχουμε και να γελάμε όπως τότε
χωρίς παπούτσια και να μας καίει η άσφαλτος τα πόδια
…..και τίποτα να μην μας νοιάζει γιατί είμαστε παιδιά.
Να σου κλέβω φρούτα αν πεινάς από το περιβόλι
και εσύ να κρατάς τσίλιες για να μην μας πιάσουν
αλλά να μας βλέπουν και να τρέχουμε
και τα πιο πολλά να πέφτουν από την ποδιά μας κάτω
και σαν ξεφύγουμε να πάμε για παγωτό ξυλάκι
εγώ να στο ανοίξω όπως τότε που φουσκώναμε το χαρτί.
Στην παιδική χαρά να τρέξουμε για να το φάμε
αγώνα να κάνουμε ποιος θα πιάσει την κούνια πρώτος
ποιος θα πάει πιο ψηλά και να γελάμε τίποτε άλλο δεν θέλουμε
μόνο να γελάμε
και εκεί στο παγκάκι αγκαλιά όταν θα σε έχω
μια καρδιά θα σκαλίσω για πάντα χαραγμένη να μείνει
…..και τίποτα να μην μας νοιάζει γιατί είμαστε παιδιά.
Να πατώ κουτάκια με αναψυκτικά και να περπατώ σαν να έχω τακούνια
και συ να γελάς και να με κοροιδεύεις
Στην θάλασσα να πάμε εκεί που θα σου δέξω πόσο καλός είμαι στην πετονιά
και σαν σουρουπώσει εκεί δίπλα μου να είσαι
το χέρι σου θα ψάξω να χαιδέψω δειλά
την ώρα που το ηλιοβασίλεμα θα πέφτει
και αυτή η μέρα που ήμασταν παιδιά θα σβήνει.
…..και τίποτα να μην μας νοιάζει γιατί αγαπήσαμε σαν παιδιά.

Σκοτεινός Άδωνις

1/9/14

Expression - Σταύρος Βαρβέρης.

















Τι ωραία που παραιτείται
νεκρό το σώμα
στα χέρια αγαπημένων.

Έχει κι αυτές τις ακραίες σκέψεις
η ζωή.

Όπως η κάθε τέχνη
ένα πυρωμένο βέλος
πίσω απ' την ακινησία του ορίζοντα.

30-8-2014 Σταύρος Βαρβέρης.

31/8/14

Παραιτούμαι…..-Σκοτεινός Άδωνις






















Παραιτούμαι…..
από το βλέμμα μου.
Τον δρόμο που σε πήρε δεν θέλω πια να αντικρύσω.
Αναβάλλω…..
να ζω
Μέχρι και πάλι ζωή να μου χαρίσεις.
Αρνούμαι…..
να περπατώ
εκεί που πάτησαν τα βήματά μας.
Παύω…..
να έχω χτύπο
ανεπάρκεια παλμού αγκυροβόλησα στη σκέψη μου.
Σε ετοιμόρροπες αντοχές με εθίζεις
και εγώ επικροτώ την αγάπη μου για σένα
και καυχιέμαι για τα …..¨"αντέχω"
που δεν μπορώ μακριά σου.

Μπορείς να με αγαπήσεις...-Σκοτεινός Άδωνις


















Μπορείς να με αγαπήσεις σαν γιορτή ενός μικρού παιδιού;
Ξέρεις…..μεγάλωσα άντρας
και όταν έρχονται οι γιορτές εγώ πάντα κλαίω.
Μπορείς να με λατρέψεις σαν κεράκι αναμμένο σε ξωκλήσι ερημικό;
Ξέρεις….. Πάντα τον Θεό μου έψαχνα
μα αυτός Παναγιά μου σε είχε ορίσει..
Τώρα μπορείς να μάθεις
πως αν έπρεπε να διαλέξω ανάμεσα στο όνειρο η την ίδια την ζωή
η απάντηση που θα έδινα είναι …..
ΕΣΥ,
που δίνεις ζωή στα όνειρά μου
που κάνεις την ζωή μου να ονειρεύεται.
Άκου με…..ακριβό δεν είναι να σε αγαπώ
γιατί με αγάπησα για σένα.

"Without Arms" MFA Thesis Animation by Alek Vacura

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails