29/1/15

I n t e r m e z z o - Νικόλαος Νεράντζης

Η εικόνα είναι έργου του ποιητή,Νικόλαου Νεράντζη
...
Πού να ’σαι τώρα, τί να γίνεσαι, τί ν’ αγαπάς.

Ποιός στο κόρφο σου βρίσκει remezio
για ποιόν δακρύζεις, για ποιόν τις νύχτες τραγουδάς.

Στης πόλης τα φώτα βρίσκω την αιτία
και στο κύμα του γιαλού την πυρκαγιά,

ο έρωτας δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία
μα ο μέσος όρος από την κουβέρτα στ’ αμπάρι
και η άγκυρα που μ’ έπνιξε στα αβαθή της καρδιάς.
...

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΝΕΡΑΝΤΖΗΣ
ΠΟΙΗΜΑΤA
Συλλογή Α΄- 2012

28/1/15

Είναι κι αυτό..... - Παναγιώτης Στυλιανόπουλος



Είναι κι αυτό.....
που φώλιασε η ανάσα από τα βηματά σου σαν έφυγες.
Είναι κι αυτό.....
που μύρισε το μυαλό μου ανάσες έρωτα και πόθου.
Είναι κι αυτό.....
που ο αγέρας βάλθηκε παιχνίδια να κάνει με το γέλιο σου.
Είναι κι αυτό.....
τη στιγμή που ζήλεψα βαρκάδα στην ματιά σου να με πας.
Είναι κι αυτό.........
που ακόμα δεν ζήσαμε


...
Παναγιώτης Στυλιανόπουλος

25/1/15

Φεγγαρολούλουδο - Φαιάκος Κώστας


(Άφρακτοι οι ορίζοντες, στα πέλαγα ένας λύχνος
μικρό λουλούδι τ’ ουρανού, μικρή φωνή της νύχτας)

Γνωρίζω ένα εργαστήρι, ένα χωριό, μιά πόλη
τον ζυγό μιάς χώρας, μιά γλυκιά πατρίδα
με ρίζες μυστικές στου χρόνου τα πελάγη
μιά θάλασσα, μιά ηλιοπότιστη γή, μιά νησίδα.

Καταμεσής της θάλασσας μέ ήλιο τυλιγμένα
τα ’χει τα βουνά, τα σπίτια χαλκευμένα
κι άσπροι γέροντες με τ’ ουρανού τη ζάλη
να άδουν τα αιώνια και των κυμάτων πάλη.

Στον αιθέρα μέσα του όπλου ο στεναγμός
και στη γή φωτιά και θειαφιού καπνός
στα δωμάτια σύσσωμοι να ακούν το ποιήμα
του καιρού φωνή και του νού τη ρίμα.

Της οργής βουνά πέσαν γιά να σε θάψουν
και οι ποταμοί το αίμα να το κάψουν
μα η ευχή μας θύμισε στου ουρανού τ’ αδέλφια
στον ήλιο, στο στερέωμα, στα φιλντισένια ντέφια.

Το πρόσωπο του φεγγαριού, ψηλά που το προσμένω
μέσ’ στο μετάξι τ’ ουρανού το καλοδουλεμένο
απ’ το εργαστήρι των δρυμών, τη γή των αλαβάστρων
στ’ ανέμου το αέτωμα, στο πέρασμα των άστρων.
Γνωρίζω έναν γλυκύ καρπό, του ήλιου περιβόλι
που έχει για ρόγα την δροσιά για κλήμα την αχτίδα
φώς, πολιτεία, εορτή κι όλου του κόσμου σχόλη
και σαν τα ρούσια χώματα ολόχρονη ελπίδα.

Γνωρίζω τις εφτά στεριές και τα εφτά φεγγάρια
τα θαλερά, πεντάγνωμα, χιλιοτραγουδισμένα
γνωρίζω και εφτά ψυχές, του νού κρυφά φανάρια
και ένα φεγγαρολούλουδο γνώρισε αυτό εμένα.

Τα στήθη της μου έδινε σ’ αέτωμα αρχαίο
ψηλότερα απ’ τις τιμές και τους ψηλούς ελίτες
τους πόνους μου ν’ αλάφρωνα πίκρες πιά να μην κλαίω
μοίραζε τα λουλούδια της προς τους πιστούς τεχνίτες.

24/1/15

Αμνησία - Γιάννης Αγγελάκας



Δεν ξεσηκώνομαι, δεν ψάχνω, δεν ξεσπάω,
δεν προχωράω πίσω ή μπροστά
κι όλα αυτά που θέλω ν'αγαπάω
δε μ'ανατριχιάζουν πια.

Γύρω μου οι σκιές έχουν παγώσει
κι έχω μείνει με το χέρι απλωμένο
τι ήθελα να κάνω έχω ξεχάσει

θα περιμένω, 
ώσπου να θυμηθώ, 
θα περιμένω...

23/1/15

Μοναξιά - Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ

Αν ενώσεις το βροχόνερο με το δάκρυ σου
το γέλιο σου με τον ήλιο
το σίφουνα, τον αγέρα με την ξεσηκωμένη αγανάκτησή σου.

Αν κλάψεις για τα παιδάκια με τις ρόδινες ανταύγειες
του δειλινού στο πρόσωπο, που πλαγιάζουν
με τα χεριά αδειανά, με τα πόδια γυμνά
θα βρεις τη μοναξιά σου.

Αν σκύψεις στους συνανθρώπους σου
μες στα αδιάφορα μάτια τους θα 'ναι γραμμένη
απελπιστική, ολοκληρωτική η μοναξιά σου.

Κι αν πάλι τους δείξεις το δρόμο της δύναμης
και τους ξεφωνίσεις να πιστέψουν μόνο τον εαυτό τους
θα τους δώσεις μια πίκρα παραπάνω
γιατί δε θα το μπορούν, θα 'ναι βαρύ γι' αυτούς
και θα 'ναι πάλι η μοναξιά σου.

Αν φωνάξεις την αγάπη σου
θα 'ρθει πίσω άδεια, κούφια, η ίδια σου η φωνή
γιατί δεν είχε το κουράγιο να περάσει όλες
τις σφαλισμένες πόρτες, όλα τα κουρασμένα βήματα
όλους τους λασπωμένους δρόμους.
Θα γυρίσει πίσω η φωνή που την έστειλες τρεμάμενη
λαχταριστή, με άλλα λόγια που δεν την είχες προστάξει εσύ
τα λόγια της μοναξιάς σου.

Θεέ μου, τι θα γίνουμε;
Πώς θα πορευτούμε;
Πώς θα πιστέψουμε; Πώς θα ξεγελαστούμε;
Μ' αυτή την αλλόκοτη φυγή των πραγμάτων
των ψυχών από δίπλα μας;

Ένας δρόμος υπάρχει, ένας τρόπος.
Μια θα 'ναι η Νίκη:
αν πιστέψουμε, αν γίνουμε, αν πορευτούμε.
Μόνοι μας.

Φθινόπωρο 1956

22/1/15

Η ανορεξία της ύπαρξης - Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ

Δεν πεινάω, δεν πονάω, δε βρωμάω
ίσως κάπου βαθιά να υποφέρω και να μην το ξέρω
κάνω πως γελάω
δεν επιθυμώ το αδύνατο
ούτε το δυνατό
τα απαγορευμένα για μένα σώματα
δε μου χορταίνουν τη ματιά.
Τον ουρανό καμιά φορά
κοιτάω με λαχτάρα
την ώρα που ο ήλιος σβήνει τη λάμψη του
κι ο γαλανός εραστής παραδίνεται
στη γοητεία της νύχτας.
Η μόνη μου συμμετοχή
στο στροβίλισμα του κόσμου
είναι η ανάσα μου που βγαίνει σταθερή.
Αλλά νιώθω και μια άλλη
παράξενη συμμετοχή∙
αγωνία με πιάνει ξαφνικά
για τον ανθρώπινο πόνο.
Απλώνεται πάνω στη γη
σαν τελετουργικό τραπεζομάντιλο
που μουσκεμένο στο αίμα
σκεπάζει μύθους και θεούς
αιώνια αναγεννιέται
και με τη ζωή ταυτίζεται.
Ναι, τώρα θέλω να κλάψω
αλλά στέρεψε ως και των δακρύων μου η πηγή

5/1/15

Α-διασώσεις λέξεων - Σοφία Στρέζου

Εξαγνισμένες λέξεις θα φανούν 
εξασθενημένες 
από αλλότριες περιπλανήσεις
λεηλατημένες 
από ανώνυμους δισταγμούς
μεταλαμβάνοντας 
το πρώτο σώμα, τη πρώτη σιωπή
από το δισκοπότηρο
λυγμών που έληξαν.
Μετανιωμένο το χαρτί θα ματώνει 
κάθε φορά που θα αναλογίζεται
πως δεν συναντήθηκε 
με πειθαρχημένα φωνήεντα κι απείθαρχα σύμφωνα
στις ανατρεπτικές συστοιχίες συναισθημάτων
που θα διέσωζαν θύμησες
στα τετράδια της λήθης.

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

"Without Arms" MFA Thesis Animation by Alek Vacura