Όπου και αν με πήγαν οι θεωρίες μου,
βρήκα ότι ένας ποιητής ήδη είχε πάει εκεί.
Ζίγκμουντ Φρόυντ

29/11/17

ΑΟΡΑΤΕΣ ΛΕΞΕΙΣ - Χριστόφορος Tριάντης

Η πόρτα μας έχει δυο μάτια
που φαίνονται σαν πρωινά φεγγάρια.
Στα παραθύρια
βρίσκονται καρφωμένα
αναμμένα κεριά,
σαν καρδιές ωραίων γυναικών.
Στην αυλή
τα λουλούδια ματώνουν,
καθώς τα παιδιά αρχίζουν
τα παιχνίδια,
(κοντά στο μεσημέρι).
Και στον δρόμο
σκιαγμένα ερπετά σπέρνουν
το αίμα τους
για να φωτίζονται οι λέξεις
που θα γραφούν στο μέλλον.
Η πορεία τους
είναι προς το δειλινό,
ξέχωρα ή μαζί
με τις πυγολαμπίδες.
Κι όλα γίνονται όμορφα
σαν πλησιάζουν
τις άκρες της νύχτας. 

Χριστόφορος Tριάντης


Αrtwork:"Mirrors door" by AndreyBobir
https://andreybobir.deviantart.com/art/Mirrors-door-157841727

ΑΥΤΗ Η ΜΟΝΑΧΙΚΗ ΑΓΑΠΗ - Βασιλική Δραγούνη

Ήταν ένα εξεζητημένο πράγμα 
αυτή η μοναχική αγάπη,
από φτερά φτιαγμένη 
κι από το κρύο φως του φεγγαριού,
από μακρινούς στεναγμούς 
κι από παλιές θλίψεις.

Ήταν πρώτα τα φτερά 
που έφυγαν από τους ώμους
και μπλέχτηκαν στα κλαδιά των δέντρων 
και στα σύννεφα
κι έπεσαν μετά με τη βροχή 
στο λασπωμένο δρόμο.

Κι ήταν ύστερα τα μάτια 
που δεν πίστεψαν στη μεταμόρφωση
κι οι ώμοι 
που ξέχασαν εκείνο το παλιό το βάρος
και δεν αναρωτήθηκαν ποτέ 
ξανά αν θα πετάξουν.

Βασιλική Δραγούνη

ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΦΟΥΣΤΑΝΙ - Χρήστος Θ. Παπαγεωργίου

Την είδα
σε μια πτυχή του απομεσήμερου
να διασχίζει το πλήθος
με κείνο το αγέρωχο βήμα
που κάνει το κορμί να μοιάζει
με το λίκνισμα της άνοιξης
στην επέτειο της φωτιάς.

Φορούσε ένα κόκκινο φουστάνι
που θύμιζε τριαντάφυλλο
την ώρα της εξομολόγησης των
χρωμάτων
εκεί που οι αναστολές απωθούνται
από το παραλήρημα
ενός αναπάντεχου πόθου.

Έμεινα ακίνητος να την κοιτάζω
μέχρι που χάθηκε
στην απέναντι γωνία του δρόμου.

Θα μπορούσα 
να μιλάω ώρες ατέλειωτες
για την οπτασία της στιγμής
για τη φευγαλέα αποπλάνηση του νου
για το σκίρτημα του ανέφικτου
μα πιο πολύ
θα μπορούσα να μιλάω
για ό,τι με αφόπλισε
την εικόνα που έφευγε
και γινόταν κουκίδα
στο βάθος του ανεκπλήρωτου
σαν μια απρόβλεπτη συνάντηση
με τους τίτλους τέλους
επιδέξια βαλμένους στην αρχή
σαν μια ιστορία
που δεν μπόρεσε
να αποκτήσει υπόσταση
το κόκκινο φουστάνι
που όχι άδικα
τράβηξε την προσοχή μου.

Το κόκκινο φουστάνι.

Τύλιγε απροκάλυπτα το κορμί της
και πρωταγωνιστούσε
σαν μια πινελιά αυταπάτης
στα μάτια των επίδοξων εραστών
του εφήμερου.

Τότε ήταν
που αγάπησα το κόκκινο
και υποκλίθηκα σε αυτό
για την αυθάδεια της ομορφιάς του.

Χρήστος Θ. Παπαγεωργίου

Αρνηθήκαμε ... - Δημήτριος Καρπέτης

Αρνηθήκαμε το κύμα της καρδιάς μας

την ευωδιά στα χείλη μας,

ακροβάτες πάνω στα σχοινιά των χρόνων

βουβοί και άμεμπτοι 

αγκάλιαζουμε το σκοτάδι που απλώνεται.

Άρνηση για μια λευτεριά που στοίχειωσε

και βάλτωσε κάποιο πρωινό μονότονο.

Μια επανάσταση λησμονημένη 

ζητιανεύει με παρακάλια,

αναβρασμούς και καρδιές αγέρωχες

γεμάτες αίμα που κοχλάζει ,

απελευθερώνοντας τα οράματα 

που ξεθώριασαν στα τόσα χρόνια της παρακμής.

Άρνηση για το δάκρυ της ελπίδας 

καθώς σιωπούν οι έρωτες 

στο νοσταλγικό πέρασμα των ανέμων.

Καταβεβλημένοι από το ποτό της έκπτωσης

που μας πρόσφεραν απλόχερα οι συλητές των ονείρων μας

ανακυκλώνουμε τη φθορά μας.

Μια άρνηση που ρυμουλκεί 

τις σκουριασμένες πια σκέψεις μας

στο λιμάνι της λήθης.

Καρδιές που προσεύχονται

και ακόμα υποστηρίζουν

επαναστάσεις που προδόθηκαν

ανυπομονούν και αναζητούν

τον ηδονικό ξεκίνημά τους.

Ένα ξεκίνημα, μια αναμέτρηση γιορτινή

με τα ψεύτικα και τ' ασήμαντα 

που μας κερνούν στα τόσα χρόνια χυδαία,

πλάθοντας μια ζωή, άρνηση φοβική συναισθημάτων,

μιας ζωή, πραγματική πρόβα θανάτου

στα μέτρα των προσταγών τους.! 

Carpe

24/11/17

ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΗ - Βασιλική Δραγούνη

Δέκα χιλιάδες κλωνάρια  από σπασμένους φοίνικες 
περιπλανιούνται στον ορίζοντα μετά τη θύελλα
σαν ανοιχτές φτερούγες
που ξεγελούν το αόρατο.

Αλλάζουν σχήμα και χάνονται
μέσα στους χερσότοπους μιας άγνωστης χώρας
και στα ακίνητα τοπία μιας πραγματικότητας
που θρυμματίστηκε απ' τον άνεμο.

Είμαστε ασφαλείς εδώ, στην άλλη άκρη του κόσμου,
μακριά από της βραχυπρόθεσμης μνήμης τα εφήμερα σχέδια 
κι από εικόνες και ήχους που ανατρέπουν
τις πιο αδύναμες δομές.

Το φεγγάρι ταλαντεύεται σαν εκκρεμές.
Όποια και αν είναι η αίσθηση, ατενίζω
την αντανάκλασή του να διασχίζει το βλέμμα σου
ξανά και ξανά.

Βασιλική Δραγούνη

12/11/17

Η ΑΝΑΜΟΝΗ - Χριστόφορος Τριάντης

Μέσα στο ρέμα του χρόνου
τα ευχολόγια και οι προσδοκίες
χάθηκαν.
Οι λάσπες σκέπασαν
τον ήλιο
κι οι καρδιές ζώστηκαν
γύρω τους την ορφάνια,
από φόβο για τη δύναμη
που βήματα και πορείες
σακατεύει.
Η λήθη κύλησε στους κύκλους,
αναζητώντας κλίμακες και αριθμούς,
πλέκοντας μυστήρια και θαύματα,
προμηνύματα παρηγορίας
και  μελλούσης  ξηρασίας.
Ο θάνατος ξέχασε για λίγο τη διαδρομή
και φώλιασε
στις αίθουσες
που ακούστηκαν διδαχές
και καυχησιολογίες
λογοκριμένων αθανάτων.
Η αναμονή του τέλους
σάπισε τις σκέψεις,
εφιάλτες γέννησε 
και μάταιους σωσμούς …


11/11/17

Συντομογραφίες - Ελένη Βαρθάλη

Ι 

Σήμερα θα βουτήξω την πένα μου στους αφρούς
να σηκώσει η απουσία άγκυρα 
να στραφταλίσουν οι λέξεις
με λιγότερο εσύ και πολύ θάλασσα.
Για να 'χουν Λόγο τ΄αρμενίσματα
και τα ναυάγια φάρο.

ΙΙ

Τι θεατρικότητες
τι διαστρεβλώσεις
σκαρώνει πάλι το υπνωτικό μας νεύρο.
Θα 'ταν καλύτερα
μ΄ανοιχτά τα μάτια να κοιμόμαστε
αφού το κάθε ξύπνημα
μαχαίρι κραδαίνει αιχμηρό
πάνω απ΄τα κεφάλια μας
που κατεβαίνει ερμητικά
στη πρώτη ηλιαχτίδα
συνθλίβοντας κι εμάς
και τις νυχτερινές ονειροβασίες μας.

ΙΙΙ

Κάτω απ΄το δέρμα μας 
σαν πευκόδεντρο να καιγόταν η πληγή.
Είμαστε η είδηση 
που κυνηγά υπόρρητα το έκτακτο δελτίο.
Προς το παρόν ανακοινωθέν κανένα. 
Αλλού το δέντρο κι η πληγή
αλλού η φωτιά.
...
Ελένη Βαρθάλη
11-11-2017

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

"Without Arms" MFA Thesis Animation by Alek Vacura