Όπου και αν με πήγαν οι θεωρίες μου,
βρήκα ότι ένας ποιητής ήδη είχε πάει εκεί.
Ζίγκμουντ Φρόυντ

5/8/16

ΑΥΤΟΙ … Χριστόφορος Τριάντης


Στέγνωσαν τα δάκρυα της ιστορίας.
Οι προστυχιές των εμπόρων ( κάθε λογής ),
άλλο πια δεν μπορούν να βλάψουν την αλήθεια .
Ερείπια θα γίνουν οι μητροπόλεις του ερέβους.
Η νέα Ρώμη θα χτιστεί
μπροστά στα μάτια των αθώων .
Έρχονται αυτοί
που θα φτιάξουν έναν νέο κόσμο (απ’ την αρχή).
Αυτοί που τα όνειρά τους
οι δαίμονες τα χώσανε βαθιά ,
στις λάσπες των ηφαιστείων .
Αυτοί που οι προσευχές τους
γίνονταν κάτω απ’ τις θάλασσες,
στα σκοτάδια των βυθών .
Αυτοί που οι ζωές τους κρυμμένες στέκονταν,
πίσω απ’ τις ακτίνες του Ήλιου.
Αυτοί που μισούσαν τους αφέντες τους ,
γιατί το φεγγάρι κοροϊδεύανε και την Αλήθεια .
Αυτοί που στις κορφές των ξεχασμένων αστεριών
εξόριστοι ζούσαν,
μετρώντας τις σιωπές του απείρου
(κι ήταν μεγάλες).
Αυτοί που στις αρένες και τα σκλαβοπάζαρα
πίστευαν στον ευλογημένο θάνατο
(κι ακόμα τον πιστεύουν).
Αυτοί που τον Θεό
δούλο του άνθρωπου ήθελαν και θέλουν.
Αυτοί που τις λέξεις τους
τις τρόμαζαν οι γκρίζοι λύκοι ,
αλλά συνέχιζαν να τραγουδούν
για την ελευθερία .
Αυτοί που τις καρδιές τους
οι ιεροεξεταστές τις έκαιγαν,
στις πλατείες και στα ξακουστά λιμάνια (έτσι από φθόνο).
Αυτοί που δεν μασκαρεύτηκαν – ποτέ –
σε μαφιόζους και Ες Ες ,
αλλά σήκωσαν τις λαμπάδες του ελέους ,
ψηλά στους ναούς της Αρετής .
Αυτοί που έκαναν τους ποιητές
ν’ αφήσουν τα νεκροκρέβατά τους
και να τους ανταμώσουν
στα Καυδιανά Δίκρανα της τιμής
Αυτοί είναι ο Νέος Κόσμος …

27/7/16

Οι γυρολόγοι και ο θάνατος - Χριστόφορος Τριάντης

Η θλίψη νίκησε τα καλοκαίρια
και ρίζωσε στα κοκκινόχρωμα τα δειλινά
Στις αυλές οι τριανταφυλλιές
ξέχασαν τα τραγούδια τους
Κι οι πυγολαμπίδες χάθηκαν
μέσα στα μάτια της παγωμένης νύχτας
Ξεράθηκαν οι λεμονιές στα περιβόλια
Κι οι μνήμες κρύφτηκαν
κάτω από τους σκουριασμένους τροχούς του χρόνου
Στα έρημα χωριά οι μανάδες (από μίσος για τη λησμονιά)
κοιτούν τον ουρανό
μήπως και φανούν οι γυρολόγοι των άστρων,
κοντά στο μεσημέρι
Αυτή είναι η ώρα που διαλέγει (τις περισσότερες φορές)
ο θάνατος κι έρχεται,
βγαίνοντας απ’ τα στερεμένα ρέματα,
σαν κατάρα που βρήκε αφύλακτη
την άγια πολιτεία…

image by Vimark

25/7/16

ΑΜΦΙΣΒΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗ ΣΙΩΠΗ - Βασιλική Δραγούνη

Αν μπορούσες να ξεφυλλίσεις με λέξεις τη σιωπή μου
ίσως με αποκαλούσες αγάπη, ίσως με αποκαλούσες
απόκοσμη μάγισσα της νύχτας.

Μα τα λόγια είναι δύσκολο να ακουστούν, όταν εμείς 
δεν τα προφέρουμε ποτέ. Μόνο μακρόσυρτα φωνήεντα μετουσιώνονται
σε παρατεταμένες σιωπές…

όταν χανόμαστε ξανά ο ένας στον άλλον
σαν παγωμένα δάκρυα βροχής πάνω στις καυτές πέτρες
σε μια πολιτεία ερημική κι οχυρωμένη.

Ακόμη και οι πόλεις αγνόησαν τους αλλόκοτους εθισμούς μας
-την περιπλάνηση με τις σκιές μέσα τη νύχτα
και το κενό της απουσίας τους τη μέρα.

Τι υπάρχει σε μια σιωπή
που θα μπορούσε να της δώσει υπόσταση
-όχι, όχι, δεν λιγοστεύει η σιωπή με μια λέξη.

Είμαι μια πόλη μοναχική και ανυπόταχτη. Είσαι μια άλλη.
Πώς θα γίνει να μείνουμε, ή να φύγουμε
και να επιστρέψουμε πάλι;

Όλα είναι
μια σύγχυση τώρα.
Ακόμα και τα τείχη σταμάτησαν να ακούν.

Βασιλική Δραγούνη
...
Artwork: Elle Hanley photography


21/7/16

Η ΕΥΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΡΕΑ ΛΟΡΑΝ - Χριστόφορος Τριάντης

( ΓΙΑ ΤΟΝ ΡΕΜΠΩ )

Ο ποιητής βγαίνει απ’ την έρημο.

Στα χέρια του κρατά πιθάρια,

για να βάλει τα κρανία των υποκριτών.

Κορόιδευαν τους ευτυχισμένους

τις νύχτες των Κρυστάλλων.

Περίμεναν τον ποιητή,

κάνοντας περιφορά τον θάνατο,

γύρω από ξερά πηγάδια.

Εκεί -από παλιά-  παρακαλούσαν  τα πνεύματα της γης  

να χαρίζουν σκοτεινούς ήλιους,

σ’ εκείνους που θέλανε την ευτυχία.

Ω! ο ποιητής δεν άντεξε τη χυδαιότητα. 

Προχώρησε  μπροστά!  

Τους δαίμονες  εύκολα προσπέρασε,

μα, στους υποκριτές

σταμάτησε ανησυχαστικά.

Τους παρίες της κολάσεως  αναζήτησε

«Μακάριοι, ευτυχισμένοι

που στέκεστε στις άκρες της αβύσσου,

σπεύσατε…

Πλημμύρισε η έρημος ψευτοδυστυχισμένους »

Ο αρχιερέας  Λοράν στα τείχη του Εσκοριάλ πρόβαλε.

Γύρω το λυκόφως

θλίψεις και θάνατο έσπερνε.

Φίλησε τον ποιητή:

«Δεν μπορείς να παρακαλάς άλλο!

Στοχάσου καταραμένε λογοπλάστη !

Είσαι της σκέψης…

Πολέμα!

Η ευτυχία σού ανήκει…

Σκότωσε τους άθλιους της δυστυχίας,  

τους κόλακες των παραδείσων!

Τα χέρια σου είναι οι ρομφαίες της τιμωρίας!

Μετά θα σ’ ανεβάσω στο τέλος  των λέξεων.

Των ιδεογραμμάτων τη σημασία

θα σου φανερώσω.

Θα δεις τον Θεό, δίχως αγγέλους,

για μια στιγμή.

Κι ύστερα  θα βυθιστείς

στη θάλασσα της ανυπαρξίας,

για πάντα…»

18/7/16

ΦΩΤΙΕΣ ΧΑΡΑΣ - Χριστόφορος Τριάντης


Τα όνειρα των ποιητών έπεσαν
στα χωράφια του ήλιου.
Και στις άκρες τους φύτρωσαν
οι ροδιές της μνήμης.
Στα κλωνάρια τους τα πουλιά
έλεγαν τραγούδια για τις νύχτες,
που το φως τρυπώνει –μυστικά-
στις καρδιές των κοριτσιών
και φωτιές χαράς γεννά
στους δρόμους της ελευθερίας .

"Άτιτλο":Δέσποινα Δεληγιαννίδου

Θέλω από τα σπλάχνα
με θράσος
και θάρρος
και θέληση θριάμβων,
περνούν από θολά θαλάμια
άσπλαχνων
αθέλητων συμβιβασμών

Άψυχα θα
συνωστίζονται
πίσω από δόντια φράχτες
ασθμαίνοντα
σχεδόν αθόρυβα

Θραύσματα σιωπών
θέλω θρυμματισμένα
θρυαλλίδες μικρής πνοής
θλώνται σε τείχη αρχαίων μη

Ο ιατροδικαστής θα γράψει
η εκτομή έγινε με θλον όργανο
κι εσύ θα ψάχνεις για καρδιά

και τρυφερά θροΐσματα ονείρων.

...
Image by Vimark

17/7/16

Κορώνα γράμματα - Δημήτρης Π. Κρανιώτης


Σαν γράφω,
κορώνα γράμματα
παίζω τον εαυτό μου,
ματώνω τρέχοντας
με το νου,
σκοντάφτω
στην καρδιά μου,
ληστεύω συναισθήματα,
χορεύω μοιρολόγια,
σαν τιμωρούμαι
με ποίηση,
με λέξεις αναρρώνω.

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

"Without Arms" MFA Thesis Animation by Alek Vacura