Όπου και αν με πήγαν οι θεωρίες μου,
βρήκα ότι ένας ποιητής ήδη είχε πάει εκεί.
Ζίγκμουντ Φρόυντ

24/6/16

Δεν υπάρχουν λέξεις - Χριστόφορος Τριάντης


Δεν υπάρχει κάτι άλλο
για να γράψω (χάθηκαν ή γράφτηκαν όλα)
Εκεί στις σιωπές της λειψής -πια- μέρας
και της ανέραστης νύχτας
στέκεσαι Εσύ,
αόρατη και γυμνή
Με τα θλιμμένα μάτια σου
σαν άγραφο χαρτί
που αρνείται το μελάνι της ψυχής μου
Δεν γράφω άλλες λέξεις
Τη μοναξιά θα ζωγραφίσω,
δίχως χρώματα
Και τη σιωπή σου,
όπως κουρνιάζει
μες στα σεντόνια
του δολοφόνου χρόνου…

Credit Image to Vimark

22/6/16

ΙΣΚΙΟΣ ΛΗΣΜΟΝΙΑΣ - Βασιλική Δραγούνη


Ό, τι κι αν είπα, ήταν τα λόγια μου.
Μπορεί να μην είχα πρόθεση να τα πω
αλλά το χάσμα υπήρχε
και η καρδιά απάντησε – σαν ίσκιος λησμονιάς.

Δεν έχω στ’ αλήθεια παράπονο 
δεν αναμένω ένα θαύμα
ή κάποια ανταπόκριση 
απ’ τον βουβό καθρέφτη μου.

Πέθανα στη συνέχεια, σε μια οργή τόσο όμορφη
που πήρα σαν ένα μάθημα ζωής
- μια σύντομη ανάπαυλα από τον φόβο
της απόλυτης ουδετερότητας.

Όταν η σιωπή δεν λειτουργεί 
όταν η υπομονή δεν λειτουργεί 
όταν ψέματα και αλήθειες είναι κολλημένα μαζί 
σαν μια επεξήγηση, οι λέξεις μπλέκονται μεταξύ τους

αθροίζοντας τόσο επιδέξια τα αινίγματά μας με μηδενικά 
- παρά τις επιπτώσεις της οργής,
της σιωπής τον απόηχο, τόσο αυτάρεσκα εξαγνισμένο
που γίνεται ηχείο του ατέρμονου κενού.

Βασιλική Δραγούνη

Δημήτρης Π. Κρανιώτης:Πυρετός

Μνήμες άναψαν κεριά,
λιώνουν τον πυρετό σου,
τρέχει η ζωή 
για να κρυφτείς
(δεν θες να την κοιτάξεις),
φυσά στα μαλλιά σου 
η ξενιτιά 
γεμάτη από ρυτίδες,
σύννεφα στο ποτήρι σου
σε πνίγουν 
(δεν θες να θυμάσαι).

"Παντός καιρού" Δημήτρης Π. Κρανιώτης:


Προφταίνω να φύγω,
μα υπομένω,
σαν κλάδεψα
λίγα χρήματα
για "μπρέκφαστ"
αναψυχής.
Μάταια διακόπτω
τον ειρμό μου
με "τάιμ άουτ"
κι απρόσεκτα
θερίζω το χρόνο.
Με ποινές
παντός καιρού
τον αποκαθηλώνω.

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ - Χριστόφορος Τριάντης

Να, τραβώ την κουρτίνα των παρασκηνίων.
Ω ! τι θέαμα υψηλό που προσφέρει το πλήθος .
Στα μεσαία διαζώματα το κοινό λατρεύει τις κωμωδίες
και την ηλιθιότητα.
Και στα πίσω καθίσματα το τραγικό επικάθεται
επί  των παραπλανημένων θεατών.
Μα , στις πρώτες θέσεις,
που μοιάζουν με θρόνους ιερέων,
συμμετέχουν στην παράσταση :
οι ευτυχισμένοι, οι τίμιοι, οι χρυσές οι μετριότητες.
Και καθώς κλείνω τους λογαριασμούς  με τις εικόνες
ένας γέρος ταξιθέτης στη σκηνή με οδηγεί ,
λέγοντας : Σού ταιριάζει η ευτυχία ,
περιφραγμένη με δόσεις περιφρόνησης
και μελαγχολίας .
Η παράσταση της ζωής θα διαρκέσει πολύ.
Μείνε μελαγχολικά ευτυχισμένος !

12/6/16

Ποίημα ενός κακού ανθρώπου - Θωμάς Τσαλαπάτης


‘’Τώρα, οι μέρες μου περνάνε ήρεμα και τη νύχτα κοιμάμαι αμέριμνος και βαθιά’’
Τζακ Λόντον, Ο Φεγγαροπρόσωπος


Πρώτα της κόψαμε την καλημέρα.
Αργότερα της κόψαμε το κεφάλι.
Η Μαντάμ ντε Σταλ είχε ένα μεγάλο καπέλο,
τρεις γάτες και ένα καλάθι γεμάτο σαύρες που νυστάζουν.
Ήταν μία απ’ αυτές τις γυναίκες,
τις στιβαρές γυναίκες,
τις γυναίκες με τις μεγάλες λεκάνες,
έτοιμη να γεννήσει μια λεγεώνα αγουροξυπνημένων,
έτοιμη να συγκρουστεί με τα τροχοφόρα,
βλέποντας τη λαμαρίνα τους να τσαλακώνεται
ενώ αυτή θα ξεφύγει με λίγες μοναχά γραντζουνιές
και ίσως ένα ελαφρό χαμόγελο ικανοποίησης.
Ζωή γεμάτη μουγκρητά, κάλους και σώμα.
Ω, ζωή, με τα μπράτσα σου κρεμασμένα,
άπλωσε στο πάτωμα τις πλαστικές σου σακούλες
πάνω τους τώρα θα περπατήσει
μια σιωπή στραβοκάνα,
την ώρα που κοιτάς, μόνο κοιτάς και απλά κοιτάς.
Μα, πρώτα την καλημέρα
και αργότερα το κεφάλι.
Παλιά απειλή της νωπής μου αρχαιολογίας,
επιτέλους ξεμπερδεύω μαζί σου.
Αραιωμένο αίμα παλιά μου συγγένεια.
Παράλογε φόβε των παιδικών μου χρόνων και φόβε απόλυτε.
Επιτέλους αναγνωρίζω το μέτρο σου.
Επιτέλους μετράω την πτώση σου.



Θωμάς Τσαλαπάτης
Το ξημέρωμα είναι σφαγή κύριε Κρακ
Εκάτη 2011

11/6/16

Το κουτί - Θωμάς Τσαλαπάτης

Έχω ένα μικρό κουτί που πάντα μέσα του κάποιον σφάζουν.
Λίγο πιο μεγάλο από κουτί παπουτσιών. Λίγο πιο άχαρο από κουτί με πούρα. Δεν ξέρω ποιος, δεν ξέρω ποιον, μα κάποιον σφάζουν. Και ήχος δεν ακούγεται (εκτός από τις φορές που ακούγεται). Το τοποθετώ στη βιβλιοθήκη, στο τραπέζι όταν θέλω να περνώ τις ώρες μου κοιτάζοντάς το, μακριά από τα παράθυρα να μην το κιτρινίσει ο ήλιος, κάτω από το κρεβάτι μου όταν θέλω να νιώσω άτακτος. Μέσα του κάποιον σφάζουν, ακόμη και όταν στο σπίτι μας έχουμε γιορτή, ακόμα και την Κυριακή, ακόμα και όταν βρέχει.
Όταν βρήκα το κουτί –δε θα πω πώς, δε θα πω πού–, το έφερα με ικανοποίηση σπίτι. Την ώρα εκείνη νόμιζα πως θα άκουγα τον ήχο της θάλασσας. Όμως, εκεί μέσα γίνονται σφαγές.
Άρχισε να με αρρωσταίνει η φασαρία, η γνώση των συμβάντων, τα γεγονότα μέσα στο κουτί. Η παρουσία του άρχισε να με αρρωσταίνει. Έπρεπε να δράσω, να απελευθερωθώ, να ηρεμήσω, να κάνω ένα μπάνιο. Αποφάσεις έπρεπε να παρθούν.
Έτσι, το ταχυδρόμησα σε έναν φίλο˙ έναν φίλο που έχω μόνο για να του κάνω δώρα. Τύλιξα το κουτί με αθώο πολύχρωμο χαρτόνι, έδεσα το χαρτόνι με αθώα πολύχρωμη κορδέλα. Μέσα στο κουτί με τα γράμματα υπάρχει ένα κουτί και μέσα στο κουτί αυτό κάποιον σφάζουν. Στο γραμματοκιβώτιο περιμένει να φτάσει στα χέρια ενός φίλου. Μια φιλία που συντηρώ απλώς για να κάνω δώρα.

Θωμάς Τσαλαπάτης
Credit image to Vimark

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

"Without Arms" MFA Thesis Animation by Alek Vacura