Όπου και αν με πήγαν οι θεωρίες μου,
βρήκα ότι ένας ποιητής ήδη είχε πάει εκεί.
Ζίγκμουντ Φρόυντ

18/8/18

ΝΥΚΤΩΔΙΑ - Αρετή Γουργιώτου

Πρόβαλες από την συστάδα ακροπατώντας στην λίμνη.
Σαγήνη και Έρωτας για την Σελάνα 
πού με την φεγγαρόστρατά της σε ασήμωσε, θείον αντάμωμα με την λυγεράδα της θωριάς σου στου ύδατος το στιλπνόν.
 -’Ω , Νύμφη της νυκτός!
Της αέναης ικμάδας σου η ωραιότης
ως πάλλευκον ρόδον ανεδύθη.
Επόθησα του πέπλου σου να γίνω κουρσευτής και της καρδιάς σου.
Μα νυκτωδίας ήσουν αεροφύσημα κι εχάθης…
Απόμεινε χνάρι σου το τριαντάφυλλο, να καθρεφτίζεται νωχελικά φορώντας Σέ.

Αρετή Γουργιώτου

Από την ποιητική συλλογή
  "ΕΣΩ ΙΡΙΔΙΣΜΟΙ"

7/8/18

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΕ ΣΠΕΡΝΟΥΝ - Νικόλας Ευαντινός

Αν με ρωτούσαν,

«και τι έχεις να μας πεις

τώρα που τα μάτια αλέθουν

κούφιο ύπνο, ασβέστη και χαλάζι

τώρα που το αύριο μοιάζει με ζευγάρι παπουτσιών,

παρατημένο σε άκρη πεζοδρομίου

γεμάτο κέρματα για ν’ αγοράσει πόδια

τώρα που μεσήλικα εγγόνια

αγουροξυπνημένων κόσμων

φτιάχνουν σεισάχθειες κι αναχωρούν

τώρα που στα πνευμόνια της γης

θερίζει και λυσσομανά

η ανάγκη για ανάστροφα πηγάδια;»

θα έλεγα

«πιστεύω σε φόρεμα κόκκινο

προς χάριν χορού ή

σε ψαρέματος καλάμι

προς χάριν αστεϊσμών ή

σε αναμμένο τζάκι

προς χάριν παραμυθιών.

Έχετε πίστη.

Δεν γεννιόμαστε.

Φυτρώνουμε!»

Μα ποτέ δεν με ρώτησαν.

(Από τη συλλογή «Ρουβίκωνας στα μέτρα μας, Μελάνι, 2011)
...
Ο Νικόλας Ευαντινός γεννήθηκε, μεγάλωσε και ζει στην Ιεράπετρα Κρήτης. Υποψήφιος διδάκτορας του τμήματος Φιλοσοφικών και Κοινωνικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, ο Νικόλας Ευαντινός έχει εκδώσει τρεις ποιητικές συλλογές: «Μικρές Αγγελίες και Ειδήσεις» (Γαβριηλίδης, 2008), «Ρουβίκωνας στα μέτρα μας» (Μελάνι, 2011), «Ενεός» (Μανδραγόρας, 2012). Όταν δεν γράφει ποιήματα, γράφει στίχους και μουσική, τραγουδά και παίζει κιθάρα με το συγκρότημά του Φέρ’ το Φοκο.
,,,
Πηγή:AΤHENS VOICE

6/8/18

ΜΕΣΟΠΕΛΑΓΑ - ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΠΟΥΝΤΟΥΡΗΣ

(μετά την καταστροφή και τους νεκρούς ,περιμένοντας την....επόμενη...)



Η πλώρη πέρασε ξυστά το ξαπλωμένο κύτος


Οι λεπροί του καταστρώματος

παρακαλούσαν πρόσκρουση.


Οι υπόλοιποι σταυροκοπήθηκαν που

σώθηκαν προσώρας.


Οι νεόνυμφοι στις καμπίνες

αδιατάρακτα ζουν το μήνα τους.


Λευκά σημάδια του νερού αόρατα
(τα πιο επικίνδυνα)


Στόματα ορθάνοιχτα να καταπίνουν ήλιο
(τα πιο αποχαυνωμένα)


Η μουσική αντιλαλεί

και το κύτος αργά ακολουθεί.



ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΠΟΥΝΤΟΥΡΗΣ

Αθήνα ,καλοκαίρι 2018.

4/8/18

Εικονικές θάλασσες - Αλκιβιάδης Μαλλίδης

Απέραντη, τρομερή νοιώθουμε λύπη
που η ανθρωπότητα θα χαθεί
αγναντεύοντας τις εικονικές θάλασσες
και ενός καιόμενου άστρου την αντιλαμπή

Καθόμαστε σε μια απόμερη αμμουδιά
ενός αφιλόξενου, ζοφερού πλανήτη
και τη ζεστασιά νοσταλγούμε του ήλιου μας,
τη δροσιά των δέντρων και τις φυλλωσιές

Μακριά βλέπουμε μια περιοχή θυελλώδη
σα δέσμη θυμώδη του νου
και στιβάδες αέρια να αλλάζουνε σχήματα,
κάθε μορφή να γεννά καινούργιες χιλιάδες

Όσο μακριά κι αν ταξιδέψαμε,
ποτέ δε μάθαμε τι υπάρχει πέρα από μας,
πέρα από την πραγματικότητα και τα επίπεδα
μιας ασύλληπτης μοναξιάς

Αόρατοι κρύσταλλοι, αόρατες λάμψεις,
μικρές μόνο του πνεύματος ανταμοιβές,
για τη ζωή που ξύπνησε χωρίς να γνωρίζει,
αν υπάρχει ο κόσμος ή αν είναι μια πλάνη
...
...
Δείτε το βίντεο ΕΔΩ 

Το ρόδο της αγάπης - Βίκυ Δρακουλαράκου

Του ήλιου έμοιαζες
στα χρυσωμένα των νιάτων σου φτερά 
είχες όλα τα κάλλη μαζεμένα !
Στα ροδαλά τα χείλη σου τρεμόπαιζε μια ντελικάτη βιόλα . 
Πόθησα το άγγιγμα ν΄αξιωθώ απ΄τα βαθυκόκκινα πέταλα της!
Της θάλασσας έμοιαζες.
Απ΄το βυθό της ανεδύθης
και τάραξες τους αναπαμούς στο έρημο ακρογιάλι ! 
Τα μάτια σου 
ήταν βότσαλα χρωματιστά κι αστραφτερά
θαρρείς και αυτά έδιναν τη λάμψη στο φεγγάρι.
Την άνοιξη έφερες.
Το γοργόφτερο αεράκι της ήσουνα, που δροσέρεψε 
τον κλώνο κερασιάς που έγερνε στο παραθύρι 
και μπλέχτηκε με τ΄όνειρο κι αγαπήθηκαν με θέα τη ψυχή μου.
Κι ένα ρίγος με αγκάλιασε, άμαθο στην ευτυχία !
Ο ουρανός μου έγινες. 
Μέσα του θέλησα να διαβώ, την ευλογία των θεών να πάρω,
αλλά μελτέμι ήσουνα, κι όσο κι αν σε αρμένιζα 
ποτέ δε ρίγησες το καλοκαίρι.
Κι εγώ που έζησα δίπλα στο φιλί
πρώτη φορά φοβήθηκα το στεναγμό μαζί του.
Και συ έλαμπες, σαν το φως του αποσπερίτη ! 
Γη και ουρανό μέσα στων ματιών σου τις αετοφωλιές
έστεφες ζευγάρι 
και γύρω σου πάντα χόρευε όλη η γύρη των άστρων ! 
Σ΄ένα γιορτάσι έρωτα είπες τ΄άρωμα σου εγώ πως είμαι. 
Παλιά μου αγκαλιά δροσοστάλακτη και πλανεύτρα .
Μα εγώ το ρόδο της αγάπης θέλω να ΄μαι το λευκό
και φυλαχτάρι να με κρατάς 
αντάμα με της λαχτάρας μου το ποίημα !

ΛΥΔΙΑ ΛΙΘΟΣ - Αρετή Γουργιώτου

Κοιτούσα τον ήλιο της ζωής μου να γέρνει.
Μαβιές και κοκκινωπές αποχρώσεις ρυτίδωναν  ουρανό και ψυχή  βάφοντας  αιμάτινο το πέλαγος.
Η γλυκειά αίσθηση της άφατης ομορφιάς ανταμώθηκε με της καρδιάς μου το παράπονο.
-Γιατί; 
Γιατί διάβηκαν τόσα δειλινά
 και κοντεύει το στερνό;
  Αίφνης, ένα φως υπερκόσμιο έσβησε τον ήλιο.
Ήσουν Εσύ ,θαλασσόφερτη παρουσία ,που  απρόμενα ανεδύθης από τα βάθη με κοχύλια και φύκια στα μαλλιά. 
Με τον έρωτα της νιότης σου με κατέκλυσες!
Και οι ρωγμές του Χρόνου ευλαβικά απόδρασαν και έδωσαν θέση   στην Αγάπη , την τόσο ασυνταίριαστη ,
μα άσπιλη κι αμόλυντη κι ατέρμονη.
Και τώρα το λιόγερμα έγινε ρόδινη Ηώς .
Ο ήλιος πια σταμάτησε να δύει.
   Αναγέννηση!!!
...
Αρετή Γουργιώτου

Από την ποιητική μου συλλογή
  "ΛΥΔΙΑ ΛΙΘΟΣ"
(Ο τίτλος είναι 
κατοχυρωμένος)

Πίνακας
Κώστας Τσίγκρης-Ρηγούλης.
Ζωγράφος εκ Μεγάρων

Η χρέωση - Στέλλα Πετρίδου

Φυγή, που γίνεται θυμός και πίσω αφήνει στάχτη 
να μη φωτίζει ο ουρανός τοπίο απ’ τα παλιά, 
τη διάλεξες, τη θέλησες, τη φόρεσες στην πλάτη 
γκρεμίζοντας ό,τι όμορφο σου έχτισε η καρδιά.

Ψυχή, που την αρνήθηκες, γιατί σου βγήκε λίγη, 
γιατί κι εσύ δε μπόρεσες τροφή να της δοθείς, 
την πέταξες στα αζήτητα να μην πληρώνεις νοίκι, 
λες κι η ψυχή σου πρόσταζε για εκείνη να χαθείς.

Νυχτιές κι αν δε περπάτησες σε δρόμους δίχως τέρμα, 
τα πόδια σου τα βούτηξες σε λάσπες και νερά,
 να μη γροικά ανάμνηση το παγερό σου βλέμμα 
στου πηγαιμού το ατέλειωτο ταξίδι που τραβά.

Μπροστά στης λήθης τον ανθό προτίμησες το θαύμα, 
να σ’ αρνηθεί η προσμονή, να σε λουστεί η ευχή, 
εκείνη που τη δίκασες, σαν το μοιραίο τάμα, 
από ένα κόσμο που δε ζει η φωνή σου να σβηστεί.

Χαράμι τους τα όνειρα, τα γκρέμισες κι εχάθεις, 
μα στα συντρίμμια που άφησες το αίμα αργοκυλά. 
Αδιάφορος, δεν κοίταξες στιγμή μήπως προλάβεις 
να σώσεις ό,τι σώζεται κι ακόμα σε ζητά.

Φυγή, που πλέκει σκαλωσιές, μα λύνει χίλιους κόμπους, 
αυτούς που κληρονόμησες ως δώρο στη ζωή, 
την πόθησες, τη ζήλεψες με ένα τσουβάλι τρόπους 
απαρνηθείς κάθε δεσμό που έχτισες στη γη.

Πορεία, που δεν κοίταξες πίσω μην κάνεις λάθος, 
δειλία στη χρεώσανε, σαν έγινες καπνός. 
Στο τίποτα της μίζερης ζωής το μέγα πάθος 
χρεώθηκες το τίμημα κι ο τίτλος σου, εχθρός.

Στέλλα Πετρίδου
Από την ποιητική συλλογή «Ο καιρός», εκδόσεις «άλφα πι»

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

"Without Arms" MFA Thesis Animation by Alek Vacura