Όπου και αν με πήγαν οι θεωρίες μου,
βρήκα ότι ένας ποιητής ήδη είχε πάει εκεί.
Ζίγκμουντ Φρόυντ

23/2/19

Ανοχή....ως πότε; - Δημήτριος Καρπέτης


Ανοχή που αναθρέφει ψυχές βασανισμένες

αναμοχλεύει ζωές μέσα στα βάλτο της παρακμής

και σφυρίζει αδιάφορα με άδειο βλέμμα, 

οδηγώντας μας ολοένα και περισσότερο 

σε μια κρίση που σκοτεινιάζει τα άπαντα.

Μια σιωπή γαντζωμένη στα βήματα ενός χρόνου

που σιγά σιγά εξανεμίζεται.

Ανοχή που σακατεύει τις καρδιές

έρμαια στα αμείλικτα χέρια των ανέμων 

που ακολουθούν.

Στόματα κλειστά που ανακατεύουν το σάλιο 

με στάλες αίματος,

στόματα που ξέχασαν τις λέξεις της ζωής

και ανοίγουν μόνο για να δεχτούν τροφή

μισοσβήνοντας την πείνα τους.

Ανοχή σε σκέψεις ζαρωμένες 

και στο φόβο που αγναντεύει

της καρδιάς τα όνειρα.

Μια ανοχή που εκμεταλλεύεται 

τους φοβισμένους ήχους των υποτελών

και μας οδηγεί αλυσοδεμένους 

μέσα στη λαίλαπα, 

ενός παράλογου κόσμου.

Αθετώντας τις προσδοκίες

που έχουν πια κατρακυλήσει

τρυπωμένες και πληγωμένες

σε μέρη θολά και απόσκια 

αναμένοντας το χέρι που θα τους λούσει 

με τον ήλιο της καινούριας ημέρας

αψηφώντας φόβους, συντριβές και ανοχές...!

Carpe.

Μύτης Εγκώμιον - Αριστομένης Λαγουβάρδος


Σύ που ζείς με το μεθυστικό άρωμα του έρωτα,

και αναπνέεις χτυποκάρδια ανθρώπων που αγαπιούνται…

Ταχυδρόμε του Θεού μύτη!

Διπλό τούνελ-ορυχείο, μύτη οστεοχόνδρινη,

που αρδεύεσαι από διπλή αρτηρία!

Μύτη που μυρίζεις τις μυρωδιές,

σαν τον ποιητή που οσφραίνεται,

τις μυροβόλες οσμές των λέξεων!

Γυρνώντας από την δουλειά, μυρίζω την σιγουριά

του σπιτιού μου, την σκαμμένη γή του κήπου μου

και αναπνέω το άρωμα του τριαντάφυλλου,

του γιασεμιού, της λεβάντας, του δενδρολίβανου.

Ω μύτη! Μύτη Ελληνική, Αιγυπτιακή, Σημιτική,

μύτη αετίσια, μύτη της Σφίγγας που τρέχουν

να την θαυμάσουν στο Λούβρο!

Κάποιες φορές μύτη θέλεις να μάθεις,

να ψηλαφήσεις, να ανακατευτείς παντού,

αλλά αναπάντεχα φταρνίζεσαι και κατεβάζεις,

τα δικά σου μυτένια δάκρυα.

Μαζεύεσαι στην στενοχώρια και στην θλίψη,

και γίνεσαι μύτη “Πινόκιο”, όταν λές ψέματα.

Με τη μύτη αγαπάμε, αισθανόμαστε το γούστο

και τη μυρωδιά των παιδιών μας.

Κάθε πρωί, με την πρόφαση να το ξυπνήσω,

γαργαλώ το μωρό μου φιλώντας το στο λαιμό,

μυρίζοντας σαν “κυνηγόσκυλο τρούφας”,

την γλυκιά μυρωδιά του ύπνου του.

Ω μύτη που μυρίζεις τα τσουρεκάκια,

τους ζεστούς λουκουμάδες, το ψωμί του φούρνου,

όλα τα μπαχαρικά, την μυρωδιά του βιβλιοπωλείου,

του τσαγκαράδικου, του λαδάδικου…

Ακόμα και το γλυκό μου συντροφάκι

(το μαλτεζάκι μου) με γλείφει συνέχεια στον αστράγαλο,

γιατί μυρίζεται την πληγή μου.

Αλλά και αν όλα τα πράγματα γινόταν καπνός,

μόνο εσύ μύτη θα μπορούσες να τα μυρίσεις.

Και έχεις τόση ευτυχία, όταν μπαίνεις στις υποθέσεις

των άλλων!!!

Μύτη, λέξη με τις περισσότερες εκφράσεις,

που τις βλέπω σαν επανάληψη σε σειρά TV

στο μυαλό μου.

Τον σέρνει από τη μύτη.                  
Αυτός προχωρά με τη μύτη.                 
Να μου τρυπήσεις τη μύτη.                 
Το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται.                 
Δεν σηκώνει μύγα στη μύτη του.                
Έσκασε μύτη.                
Ο  Μυταράς.                
Ο  Μυτόγκας.                
Η  Μυτούλα.                
Η  Μυτουλίνα.

Ω Μύτη Μεγάλη, Αλάνθαστη πυξίδα της ζωής,

Πολύπειρη μεσίτη ανάμεσα το σώμα και τη ψυχή..

Οδήγα με εκεί που πρέπει.

...

Αριστομένης Λαγουβάρδος

Η ζωή δεν είναι μια ευθεία...- Τάσος Σταυρακέλης


Η ζωή δεν είναι μιά ευθεία φίλε μου.
Έχει δρόμους και παραδρόμους,
έχει αδιέξοδα και στροφές.
Στροφές, πολλές στροφές φίλε.
Στροφές που σε περιμένουν σαν μιά άλλη Σκύλα και Χάρυβδη, εσένα, εμένα,όλους εμάς τους μικρούς Οδυσσεες της γης.
Ποτέ δεν θα μάθεις τι παραφυλαει στη στροφή της ζωής,γιατί η ίδια η ζωή είναι ένας σουγιάς, ενα κοφτερό ξυράφι που κόβει η ίδια το αιματινο νήμα της..
Στην τύχη, σα να κληρώνει τον θάνατο..
Γι αυτό σου λέω.....
Ζήσε τις στιγμές, τα λεπτά, τα δευτερόλεπτα.Ρούφα στάλα στάλα τις μικρές χαρές της ,τις μικρές ομορφιές της.Ζήσε τα ασήμαντα κσι τα σημαντικά με όλη την ψυχή σου.Σα να είναι τελευταία μέρα επί γης.
Πάλεψε γιά τα όνειρα σου,τους στόχους,τις επιθυμίες σου.
Και άκου φίλε,αγάπα!!!!!
Αγάπα πολύ,χωρίς όρια, χωρίς κανόνες και πρέπει.Η αγάπη μας κανει καλύτερους ανθρώπους.Κλείδωσε την κακία στο μπαούλο και άστην στη μοναξιά να παλεύει μόνη της.
Αγάπα άνθρωπε.......
Γιατί αύριο ίσως να μην προλάβεις να ανάψεις το τελευταίο τσιγάρο, ο σουγιάς ίσως κόψει το νημα της δικής σου ζωής.
Έτσι στα ξαφνικα.
Έτσι απρόσμενα.
Χωρίς κανέναν οίκτο.

Τάσος Σταυρακέλης

Αποψε,...- Τάσος Σταυρακέλης


Αποψε,
που του ρολογιου
οι δειχτες
σαν αλυσοδεμενα
φαντασματα
κολλησαν στα μεσανυχτα.
Αποψε,
που μια βουβη
μοναξια
ιστο αραχνης
υφαινει γυρω μου.
Αποψε,
που το φεγγαρι
κρυφτηκε
σαν να μη θελει
κι αυτο
να φωταγωγησει τη θλιψη μου.
Αποψε,
που οι ερημοι
δρομοι
ψαχνουν διαβατες
νυχτερινους
για μια παρεα.
Αποψε,
που μια
μελαγχολια
με κερνα πικρα
σφηνακια,
αποψε ειναι,
που στο πλαι μου
σε θελω πιο πολυ...

Τάσος Σταυρακέλης 
7-7-2011

ΣΠΛΑΓΧΝΙΚΗ ΧΙΟΝΟΝΙΦΑΔΑ - Αρετή Γουργιώτου


Έξω χιονίζει.
Καθισμένη στου παραθύρου το περβάζι
αδράχνεις μια χιονονιφάδα και ταξιδεύεις.
Τον κόσμο θέλεις να γνωρίσεις.
Μαγικό τον θαρρείς και πάλλευκο.
Χάνεσαι μέσα στην ασπράδα του.
Λαμπυρίζουν οι πευκοβελόνες και δεν ακούγεται παρά η μελωδία του χιονιού, αυτή της σιωπής.
Και συ, μικρή και άσπιλη ψυχή, βιάζεσαι
την ζωή ν’ ανταμώσεις.

Μα η νύφη του χιονιού η ταξιδεύτρα,
που χρόνια τώρα στις γειτονιές των ανθρώπων στροβιλίζεται και είδε και ξέρει,
σε σπλαγχνίστηκε!
Πίσω σε γύρισε στο όνειρο, πριν αυτό γκρεμιστεί στο βάραθρο της Αλήθειας.

Αρετή Γουργιώτου

* ΛΥΔΙΑ ΛΙΘΟΣ*

ΧΑΡΑΣ ΙΖΉΜΑΤΑ - Αρετή Γουργιώτου


Τι ποίημα να γράψω απόψε,
τώρα που το ποτάμι ετοιμάζεται να ανταμώσει την θάλασσα;
Σε ποιάς ιαχής άκουσμα να απλώσω την ψυχή μου;
Πνιγμένη σε δαχτυλίδια καπνού
χάνομαι στης μνήμης τα ξέφωτα.
Λικνίζομαι υπό τον ήχον ενός μπλουζ, ενώ αγνώστων σιλουέτες συνθέτουν το σύνολο των θαμώνων.
Σύναξη μοναξιάς με φόντο τους βυσσινί τοίχους του μπαρ και με αιωρούμενα χαμόγελα δίχως αποδέκτη να καθρεφτίζονται στα χρυσοποίκιλτα κάτοπτρα.
Σαν μάσκες φαντάζουν τα φαιδρά πρόσωπα που ντύθηκαν τον κυνηγό έρωτα προς άγραν.
Κι εγώ την γραφίδα κρατώντας τί ποίημα να γράψω απόψε;
Με εγκατέλειψαν οι λέξεις κι ακούω μόνον τις άηχες κραυγές να μνηστεύονται τις μουσικές μίξεις.
Σαββατόβραδο και τα ”νομίσματα”
χαράς ιζήματα έγιναν σε ένα ποτήρι κόκκινο κρασί.

*ΛΥΔΙΑ ΛΙΘΟΣ*

Κυκλικά - Σοφία Ταναϊνη


Στην άκρη του κύκλου 
Σε πρωτοείδα

Στο κέντρο του σε ψάχνω

Εκεί που οι θεοί
Έγειραν να ξαποστάσουν.

Share this

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

"Without Arms" MFA Thesis Animation by Alek Vacura